മയില്‍പീലി

പുസ്തകതാളുകള്‍കിടയില്‍ മയില്‍പീലി-
വച്ചു ഞാനതിനോട് ചൊല്ലി

വരണം നീ കൂടെക്കിടാങളുമായ്
യുഗ യൂഗാന്താരങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം

ഇന്നു ഞാന്‍ ചിതലില്‍ പൊതിഞ്ഞോരാ-
താളുകള്‍ വെറുതെ മറിച്ചു തലോടി

അവിടേയതാ പഴയ മയില്‍പീലി
തനിയെ കിടന്നു വിലപിക്കുന്നു

"എന്തേ നീ വിലപിച്ചൂ..കാരണം ചൊല്ലൂ
അരുതാത്തതെന്തെങ്കിലും.........."

ദയനീയമായത്‌ ചൊല്ലീയെന്നോട്‌.
"എന്തേ എന്നെ നീ മാനം കാണിച്ചൂ?"

നഷ്ടം

എന്റെ ഹൃദയവീചികള്‍
ആ സുന്ദരരാഗത്തില്‍ നൃത്തമാടി.
ആ രാഗാലാപനത്തിന്റെ
മാന്ത്രിക വലയത്തില്‍ കുരുങ്ങിപ്പോയി.
മറ്റൊന്നുമില്ലാത്ത,
മൌന നൊമ്പരത്തില്‍
അതെന്നെ തളച്ചിട്ടുകളഞ്ഞു.
അല്ലെങ്കില്‍,
ഞാന്‍ എന്നെത്തന്നെ മറന്നുപോയി
എനിക്കുയിരുണ്ടായിരുന്നു,
പക്ഷേ,
എന്റെ ഉയിരുപോലും
ആ ശബ്ദ സൌകുമാര്യത്തില്‍
അലിഞ്ഞാലിഞ്ഞെന്റേതല്ലതായി മാറി.
എനിക്ക്,
എന്നെത്തന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയി
പൊടുന്നനെ,
പൊടുന്നനെ ആ മധുര ഗാനം നീലച്ചു പോയി.
നഷ്ടത്തിന്റെ തീരാകയത്തിലേക്ക്,
വിരഹത്തിന്റെ ഇരുട്ടിലേക്ക്,
ആ നിശബ്ദത എന്നെ തള്ളിയിട്ടു.
അതേ ഞാന്‍ തനിച്ചാണ്‌,
തന്ത്രികള്‍ പൊട്ടിയ തമ്പുരു പോലെ....