ജീവിക്കാന്‍..

നിണ  നിറമുള്ള ലോകത്ത് 

നിറമുള്ള കൊടി വേണ്ട 

ജീവിക്കാനെനിക്ക്

ആഞ്ഞു വീശുന്ന,

വെട്ടിപ്പിളര്‍ക്കുന്ന,

ഭയമില്ലാ കൊടുവാളിനെ

ഭയക്കാതെ ജീവിക്കാനും

കനവുകളുടെ കരളില്‍

കുത്തിയിറങ്ങുന്ന കത്തിയുടെ 

അറ്റത്തൊടുങ്ങാതിരിക്കാനും

കരുതേണ്ടിയിരിക്കുന്നു

ഭ്രാന്താലയത്തില്‍

ഭ്രാന്തില്ലാതെ ജീവിക്കാനും 

 

വീട്

ഒരുപാടൊരുപാട്

സ്വപ്നങ്ങളുടെ കൂട്ടാണ് 

ചിരിയും കരച്ചിലും

മാറി വരാറുണ്ട്

വയര്‍ നിറയാറില്ലേലും 

നിറയാറുണ്ടത്  മനസ്സാണ്

എല്ലാരുമൊന്നിക്കുമ്പോള്‍ 

വീടല്ലത് സ്വര്‍ഗ്ഗമെന്ന് 

പലരും ചൊല്ലാറുണ്ട്  

കുട

കരുതാനൊരു

കാരണമായിരുന്നു

പണ്ട് കുട

ചേര്‍ത്തു പിടിക്കുന്ന 

നല്ല സ്നേഹവും

ഇന്നത്‌ പക്ഷെ

കൈക്കുള്ളില്‍

ഒതുങ്ങാനൊരു 

ആര്ഭാടമായ് പോയി

അപരിചിത

ഞാന്‍ എനിക്ക് തന്നെ 

പരിചിതയല്ലാതാകുന്നത്

സ്വയം എവിടെയോ 

നഷ്ടപ്പെടുമ്പോഴാണ് 

ചിന്തിച്ചു ചിന്തിച്ചു

ചിന്തിക്കാനിനിയോരിടവും

ബാക്കിയില്ലാതെ

സ്വന്തത്തോടും ചിന്തകളോടും

യാത്ര പറഞ്ഞു 

ചിന്തയില്ലായ്മകളോടലിയുമ്പോള്‍  

എനിക്കെന്നോടു തന്നെ 

പറഞ്ഞു ചിരിക്കേണ്ടി വരുന്നു

ഞാനൊരപരിചിത

കണ്ണ്

ഇമ വെട്ടാതെ 
നോക്കാന്‍ മാത്രമല്ല
വഴി തെറ്റാതെ 
കൂടി നോക്കണം
തുറന്നു കാണണം
അകത്തെ
അറിഞ്ഞു കാണണം
ചുഴിഞ്ഞു ചെല്ലണം
കാഴ്ച്ചയുടെ,
ഉള്ളില്‍ തറക്കണം

'ബാല്യ സൂര്യന്‍'

മങ്ങിയിരിക്കുന്നു വാനം

രാവിലെയുദിച്ചുള്ലാര്യന്‍ 

പിണങ്ങിയതായിരിക്കും

പിന്നെയങ്ങോട്ടിരുട്ടാണിവിടം

വിളിച്ചു നോക്കി 

പലവട്ടം പ്രഭാതത്തെ

കോപമാണെന്ന് തോന്നുന്നു

പിണങ്ങിപ്പോയിരിക്കുന്നു പ്രഭാതം

ഞാനിനിയെങ്ങനെ ചിരിക്കും,

വെളിച്ചമില്ലാത്തയീ നേരത്ത്

എന്റെ ചിരിക്കിവിടെയെന്തുണ്ട് കാര്യം

വിസ്മരിക്കപ്പെടേണ്ടവള്‍ ഞാന്‍

ഇനിയെന്തിനൊരു പ്രഭാതത്തെയോര്‍ത്തു

കണ്ണുനീര്‍ വാര്‍ക്കുന്നു,

മടങ്ങി വരാത്ത പ്രകാശത്തെ 

തിരിച്ചു ചെന്ന് പെറുക്കിയെടുത്താല്‍  

ഭ്രാന്തെന്ന് കണ്ടവര്‍ ചൊല്ലും

എങ്കിലും ഉള്ളമറിയാതെ കൊതിക്കുന്നു

വീണ്ടുമാ നല്ല 'കാലത്തെ'..

ചുവട്

പൂഴിയിലമര്‍ന്ന കാല്‍പാടുകള്‍ക്ക്

ഒരുപാട് കഥകള്‍ പറയാനുണ്ട്

ചെരുപ്പിന്റെ സംരക്ഷണമില്ലാതെ 

മണ്ണിനെ ചുംബിച്ച കഥ,

മണല്‍ത്തരികള്‍ പറഞ്ഞ 

യാത്രകളുടെ കഥ

താണ്ടിയെത്തിയ ദൂരങ്ങളുടെ കഥ

ഓടി നേടിയ  നേട്ടങ്ങളുടെ കഥ

ചവിട്ടിക്കയറിയ സ്വപ്ങ്ങളുടെ കഥ

ഇടര്‍ച്ചകളുടെ കഥ

പിന്തുടര്‍ച്ചകളുടെ കഥ

ഒടുവിലീ ഏകാന്തതയിലവസാനിക്കുന്ന

മടുപ്പുണര്‍ത്തുന്ന  

ചുവടു വെയ്പുകളുടെ കഥയും

വെളുത്ത വരകള്‍

നരച്ച മനസിലെ 
സ്നേഹവരകള്‍ 
കറുത്ത   കണ്ണുകള്‍ 
കാണാതെ  പോയത് 
കാലം  വിരിച്ചിട്ട 
കറുത്ത മറ  കാരണമാണ് 
നരച്ച  കണ്ണിലെ 
നനവറിയാതെ പോയതും.
കറുത്ത  ശീലയൊരിക്കല്‍  
നരച്ചു പിന്നിപോകും 
കറുത്ത  ലോകമന്നാ 
നരയെ നോക്കി പല്ലിളിക്കും

രാത്രി ശലഭങ്ങള്‍

ഒരു നുറുങ്ങു വെട്ടമാണ്  

ദൂരെ കാണുന്നതെങ്കിലും  

തേടി പറക്കുമ്പോള്‍ 

കട്ട കുത്തുന്ന ഇരുട്ടില്‍ 

നിശാ ശലഭങ്ങള്‍ക്ക് വഴി തെറ്റാറില്ല

നിറമില്ലായ്മയുടെ വേദനയില്‍

മതിലിനെ പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുമ്പോള്‍ 

ആരെയും പഴിക്കാറുമില്ല

എന്നിട്ടും 

വിളിക്കാതെ വന്നവനെയെന്നപോലെ

വെളുപ്പിന്റെ പ്രതലത്തില്‍ 

പതുങ്ങിയിരിക്കുന്ന  ശലഭത്തെ 

വെറുപ്പോടെ നോക്കാറുണ്ട്  പലരും 

അറിയാതെ വഴി തെറ്റി 

പകലിലെങ്ങാനും പെട്ട് പോയാല്‍

സ്വയം ശപിക്കും രാത്രി ശലഭങ്ങള്‍

പകലിന്റെ ഇരുട്ടില്‍ 

കൌതുകമുള്ള കൊച്ചു വിരലുകളാല്‍ 

ജീവന റ്റു  പോകുന്ന ജന്മത്തെ ഓര്‍ത്ത്‌..