കുരുക്ക്

എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും അയഞ്ഞു കിട്ടാത്ത
കുരുക്കുകളാണ് നിന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍.
അഴിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്തോറും
മുറുകിക്കൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നവ.
നീ വരിഞ്ഞു കെട്ടിയതൊക്കെയും
മടങ്ങി വന്നഴിച്ചെടുക്കില്ലെന്നറിയാം.
എന്നിട്ടും നിശ്ചലം നില്‍ക്കുന്നത്
അവയില്‍ കുടുങ്ങി ഞാന്‍
പിടഞ്ഞു മരിക്കുമെന്ന് ഭയന്നിട്ടാണ്.

വഴി

ഏതു വാക്കുകള്‍ അടുക്കി വച്ചാണ്
ഞാനിനി നിന്നിലേക്കുള്ള
പടവുകള്‍ പണിയേണ്ടത്?
ഉള്ളിലുള്ള നോവത്രയും
ശബ്ദമില്ലെങ്കിലും കേള്‍ക്കുന്ന
ശക്തിയാണ് നീയെങ്കിലും,
മിഴിയിണകളില്‍ നിന്നൊഴുകുന്ന
നിറമില്ലാത്ത ചോരയില്‍
ഈറനണിഞ്ഞു ഞാന്‍ ചോദിക്കട്ടെ,
ഏതു വഴി പോകണം?
മുന്‍പില്‍, കൂരിരുട്ടു മാത്രം
കനത്തു നില്‍ക്കെ?

അന്ധത

ഒരു കവിത മുഴുവനെഴുതിയിട്ടും
അതിനു നിന്റെ പേര് കൊടുത്തിട്ടും
തീരെയുമെന്നെ വായിക്കാതിരിക്കാന്‍
ആരാണിത്ര കടുപ്പത്തില്‍
നിന്റെ കണ്ണുകള്‍ അടച്ചു കെട്ടിയത്!

പ്രണയരക്തം

നീ തന്ന മുറിവില്‍ നിന്നും
ഇറ്റി വീഴുന്ന പ്രണയമുണ്ടല്ലോ,
സമയമെടുത്തിട്ടാണെങ്കിലും
അത് വറ്റിത്തന്നെ തീരണം,
ഇനിയുമൊരിക്കല്‍ കൂടെ
ഉറവയെടുക്കാത്തവണ്ണം,
ഇതിലുമേറെയിനി
മുറിവുകളുണ്ടാകാത്ത വിധം!

ജാഗ്രത

നെഞ്ചു തുളച്ചു കടന്നു പോയ
ചില്ല് ചീളുകളില്‍ പറ്റിപ്പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്,
ഇനിയുമുണങ്ങാതെന്റെ പ്രണയരക്തം.
അറിയാതെ പോലുമതില്‍ ചവിട്ടേണ്ട,
നിനക്കേറ്റ മുറിവിലേക്കിനിയുമെന്റെ
പ്രണയാണുക്കള്‍ കടക്കേണ്ട.

വിശ്വാസം

കണ്ണുകള്‍ ഇറുക്കിയടക്കുമ്പോള്‍
എന്റെ മുന്നിലെന്ന പോലെ
നിന്നെ അറിയുന്നുണ്ട് ഞാന്‍.
പതിഞ്ഞ സ്വരത്തില്‍
നിന്റെ പേര് വിളിക്കുന്നുണ്ട്.
നീ വിളി കേള്‍ക്കുന്നുവെന്നു
സ്വയം ആവര്‍ത്തിച്ചു പറയുന്നുമുണ്ട്.
അടച്ച കണ്ണുകള്‍ തുറന്നാല്‍
നീ എന്നില്‍ നിന്നും മുഴുവനായ്
മായുമോ എന്ന് ഭയന്നിട്ടാണ്
പകല് വന്നു വിളിച്ചിട്ടും
ഞാനീ ഉറക്കത്തില്‍ തന്നെ
ഒളിച്ചിരിക്കുന്നത്.

പൂപ്പല്‍

ചിലപ്പോള്‍ തീര്‍ത്തും ഏകാന്തത.
മനസ്സിന്റെ തളിര്‍ ഭിത്തികളില്‍ അത്,
പൂപ്പല്‍ പോലെ പടരുന്നു.
ഇടക്ക്, ഇളവെയില്‍ പോലെ
നിന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ കൂട്ട് വരും.
കണ്ണീര്‍ നനവിറങ്ങി
പൂപ്പല്‍ പൊതിഞ്ഞ ഭിത്തിയെ
ഉണക്കാന്‍ ശ്രമിക്കും വെയില്‍.
എന്നിട്ടും, നിന്നെക്കുറിച്ചുള്ള
ഓര്‍മ്മകള്‍ക്ക് പോലും
എനിക്കവകാശമില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവില്‍
വീണ്ടും ആ പൂപ്പലില്‍ ചവിട്ടി
വഴുതി വീഴും, പിന്നെയുമൊറ്റക്ക്!

കല

മറക്കുക എന്നതൊരു കലയാണ്‌,
നീയാണെങ്കിലോ, പതിയെ ആ കലയില്‍
നൈപുണ്യവും നേടിക്കഴിഞ്ഞു.