തങ്കത്താലിയും തങ്കക്കൊലുസും പളപള മിന്നുന്ന കുപ്പായവും ചുവന്നു നില്‍ക്കുന്ന മൈലാഞ്ചിയും രാജകുമാരനെപ്പോലെ പുതുമണവാളന്‍ അണയുന്നതുമാണ് ജീവിതത്തിന്റെ ലക്ഷ്യമെന്നു പെണ്‍മനസ്സുകളെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ചു തലമുറകളായി ആ ഒരു സ്വപ്നം മാത്രം സമൂഹത്തിന്റെ തലച്ചോറിലേക്ക് കുത്തിവച്ചു വിലയില്ലാതാക്കികളഞ്ഞുവല്ലോ, പെണ്ണിന്റെ മറ്റു ചിന്തകള്‍ക്കെല്ലാം...

താളം

നിന്റെ ഹൃദയത്തുടിപ്പുകളുടെ
താളവും താളക്രമങ്ങളും
നന്നായിത്തന്നെ അറിയാമെനിക്ക്.
കള്ളങ്ങള്‍ മറ പിടിച്ചെന്റെ
കണ്ണുകളില്‍ നോക്കാതെ
എന്നില്‍ നിന്നെത്ര ഒളിച്ചോടിയാലും.

നീ അറിയാന്‍

നിനക്ക് വേണ്ടിയല്ല,
എനിക്ക് വേണ്ടി മാത്രമാണ്,
നിന്നെ പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നത്,
ഞാന്‍ പോലും ചോദ്യം ചെയ്യാത്ത
എന്റെ സ്വാര്‍ഥത കൊണ്ടുമാണ്.
നീയും അടക്കി വക്കുക,
മനസ്സിലുയരുന്ന ചോദ്യങ്ങളെ.
ഉത്തരമായി നീ വരുന്നതും കാത്ത്,
നിന്റെ ഓര്‍മ്മകളില്‍, ഞാന്‍
നിശബ്ദമായി ജീവിക്കട്ടെ.

സ്വാര്‍ത്ഥം

ചുറ്റു നിന്നും തേടി വരുന്ന
വിശപ്പ്‌ കത്തുന്ന ഗന്ധവും,
ചീന്തിയെറിയപ്പെടുന്നതിന്റെ
കൊളുത്തി വലിക്കുന്ന തേങ്ങലുകളും ,
മരുന്ന് തേടുന്ന മുറിവില്‍ നിന്നും
ഒഴുകിക്കൊണ്ടിടിക്കുന്ന രോദനവും.
ഞാനെനിക്കായ്‌ തീര്‍ത്ത
സ്വസ്ഥതക്കോട്ടയുടെ ചുവരുകളില്‍
ആഞ്ഞടിച്ച്, ശ്രദ്ധ തിരിച്ച്,
തിളച്ചു തുടങ്ങുന്ന ചോരയിലേക്ക്
കനല്‍ പാകി ആളിക്കത്തിക്കുമെന്ന
ഭയം കൊണ്ട് തന്നെയാണ് ,
തണുത്ത വെള്ളം കോരിയൊഴിച്ചത്.
കോട്ടയുടെ വാതിലുകള്‍
ഉറപ്പു കൂട്ടി കൊട്ടിയടച്ചതും....

വാക്കുകളും വര്‍ണ്ണങ്ങളും
നിലക്കുകയില്ലെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കാം.
എങ്കിലുമീ നാല് മൂലകളില്‍ തട്ടി
തിരിച്ച് വരുന്ന നെടുവീര്‍പ്പുകളെ,
മടുത്തു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു എനിക്ക്...

ആമിനാ ബീവി തന്‍...

പണ്ട് മദ്രസയില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ കേട്ട് പഠിച്ചു മജ്ലിസ് ഫെസ്റ്റിന് പാടിയ പാട്ടാണ്... ഓര്‍മ്മയുള്ള പോലെ പാടിയതാണ്...

https://soundcloud.com/shabna-sumayya/5oai9uivd5ws

വൈകി വന്നതെങ്കിലും
ഇപ്പോഴും പോകാനോരുങ്ങാതെ
പുണര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന കൌമാരം.
തുടങ്ങണോ അതോ ഒടുങ്ങണോ എന്ന്
സംശയിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന യൌവനം.
അനുഭവങ്ങള്‍ മനസ്സിന് നല്‍കിയ
അകാലത്തിലുള്ള വാര്‍ധക്യം.
നേരം തെറ്റിയ വേളകളില്‍
തികട്ടി പുറത്തു വരുന്ന ബാല്യം.
എല്ലാം കൂടെ ചേര്‍ന്ന്
നീറിയും ചീറിയും ചിരിച്ചും കിതച്ചും
നിര്‍വചനമില്ലാത്ത ജീവിതം...

മാറ്റം

നീയറിയാതെ നിന്നെ നോക്കുന്ന
തിളക്കം തീരെയും കുറഞ്ഞ
താരകമായിരുന്നു ഞാനന്നുവരെ.
അറിയാതെ വിണ്ണില്‍ നിന്നടര്‍ന്നു
നിന്റെ വഴിയിലേക്ക് വീഴും വരെ.
അപശകുനമെന്ന് കരുതി
വഴി മാറി നീ പോകും വരെ.
വെറുമൊരു കല്ലാണ് ഞാനിപ്പോള്‍,
എന്നെ കടന്നു നീ പോയതുമുതല്‍.
നിന്റെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ ഉരഞ്ഞെന്റെ
മിനുക്കമെല്ലാം പോയത് മുതല്‍.

നീ

നീ തരുന്ന മുറിവിനു മാത്രമേ
ഇത്രയേറെ ആഴമുള്ളൂ,
കുത്തിയിറങ്ങുന്ന വേദനയുള്ളൂ.
നീ പകരുന്ന സ്നേഹത്തിനു മാത്രം
മറ്റെവിടുന്നും കിട്ടാത്തത്ര
മധുരമുള്ളതു പോലെത്തന്നെ.
നിനക്ക് വേണ്ടി മാത്രമേ ഞാന്‍
പരിധിയില്ലാതെയിങ്ങനെ
വേദന സഹിക്കാറുമുള്ളൂ.

തുളുമ്പി വീഴുന്ന ചുടുനീരിനറിയാം
എന്തിനതു കവിളിനോട് ചേര്‍ന്ന്
ഒഴുകിക്കൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നുവെന്ന്‍..

പ്രതീക്ഷ

നനച്ചു കൊടുക്കാഞ്ഞിട്ടും
പ്രകാശം തടഞ്ഞിട്ടും
മുരടിക്കാന്‍ തയ്യാറല്ലാത്ത
ചെടി പോലെയെനിക്കീ പ്രതീക്ഷ.
വളക്കൂറില്ലാത്ത മണ്ണിലും,
വളര്‍ന്നു മുന്നേറുന്ന ചെടി.