വിറക്

ആളിക്കത്തുകയുമില്ല,
അണഞ്ഞു പോകുകയുമില്ല...
ഈ നേരിപ്പോടിനെക്കൊണ്ട്
എരിഞ്ഞു തീരാനാണ് വിധിയെന്ന്
വിറകു കൂട്ടിയിടുന്ന ഓര്‍മ്മകള്‍
അട്ടഹസിക്കുന്നു ....

വിഭ്രാന്തി....

പലതരം ജല്പനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍,
അട്ടഹാസങ്ങള്‍ക്കും
ആര്ത്ത നാദങ്ങള്‍ക്കുമിടയില്‍
നില വിളികളുടെയും
ആര്‍പ്പു വിളികളുടെയും ഇടയില്‍
കുടുങ്ങിപ്പോയി വിതുമ്പല്‍
ഒതുങ്ങിപ്പോയി വിതുമ്പല്‍,
അവിടെയൊരു മുറിവില്‍
ആഴ്ന്നിറങ്ങി ഒളിച്ചിരിപ്പായി വിതുമ്പല്‍
ആരുമറിയാതെ അവിടെയിരുന്നു
വ്രണമായി , പഴുത്തു
വേദന സഹിക്കവയ്യാതെ
വിഭ്രാന്തിയായി മാറി ,
പാവം വിതുമ്പല്‍ ..

തലവര......

വരയൊക്കെ
വളഞ്ഞു പുളഞ്ഞ്
പലതരം സൌന്ദര്യരൂപങ്ങളായി
കയ്യടി നേടി...
തലവര തെളിയാത്തതുകൊണ്ട്‌
കയ്യടി മാത്രം
കയ്യടി മാത്രം നേടി,
കലാകാരന്റെ വരകള്‍
വളഞ്ഞു പുളഞ്ഞു
വരകള്‍ ....

ചൂല്‍ ....

ഏതോ ആവശ്യത്തിനു അവളുടെ വീടിനടുത്തൂടെ പോകുമ്പോഴാണ് മാരിവില്ല് വരച്ചുള്ള അവളുടെ മുറ്റമടിയുടെ മാസ്മരികതയില്‍ അയാള്‍ ആകൃഷ്ടനായത്. സ്വന്തം വീടിന്റെ മുറ്റവും വീടകവും അവളുടെ അടിച്ചു വാരലില്‍ മിനുങ്ങുന്നത് ഭാവനയില്‍ കണ്ടു കൊണ്ടായിരുന്നു അയാള്‍ അവളെ വിവാഹം ആലോചിച്ചതും.

പെണ്ണ് കാണാന്‍ ചെന്ന ദിവസം അവള്‍ അടിച്ചു വൃത്തിയാക്കിയ മുറ്റവും സിറ്റൌട്ടും കണ്ടു അയാള്‍ ഒന്നൂടെ ഇമ്പ്രെസ്സ്ട് ആയത്രേ.

വിവാഹവും മധുവിധുവും കഴിഞ്ഞു, വൃത്തിയും വെടിപ്പുമുള്ള വീട്ടില്‍ അങ്ങനെ ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് അയാളുടെ മനസ്സിനകത്തുള്ള മാലിന്യങ്ങളെ തൂത്തു വൃത്തിയാക്കാന്‍ അവള്‍ ശ്രമിച്ചു തുടങ്ങിയത്.

എന്തുകൊണ്ടോ അതയാള്ക്ക്പ‌ തീരെ ഇഷ്ടായില്ല. അയാള്‍ അലറി, “ചൂലേ , ഇപ്പൊ ഇറങ്ങിക്കോണം ഇവിടെ നിന്ന്... ഇനി നീ സ്വന്തം വീട്ടില്‍ നിന്ന് മുറ്റമടിച്ചാല്‍ മതി!”

അങ്ങനെ അവള്‍ അവളുടെ വീട്ടിലെ അടിച്ചു വാരലുകാരിയായി എന്നെന്നേക്കുമായി...

അയാളോ, ആരും അടിച്ചു തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കാത്ത മനസ്സില്‍ അഴുക്കും മാലിന്യവും കുന്നുകൂട്ടി വച്ചു അങ്ങനെ അങ്ങനെ.......

ജ്വലനം..

ചുവപ്പും നീലയും മഞ്ഞയും
നിറങ്ങളില്‍
തിളക്കമുള്ള ആളല്‍
ഉയര്‍ന്നു പൊങ്ങുമ്പോള്‍
കണ്ടു നില്‍ക്കുന്നവര്‍ക്ക്
കൌതുകമാണ്...
ചിറകുകളിങ്ങനെ
വീശി പറക്കുമ്പോള്‍
അഗ്നി ശോഭയാല്‍
അവരുടെയും മുഖം തിളങ്ങും.
തീരെ നിര്‍ത്താതെ
സ്വയം എരിഞ്ഞുകൊണ്ടാണ്
ജ്വാലാ ശലഭം
പറന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.
പ്രകാശം കണ്ടു
കോരിത്തരിക്കും ചിലര്‍ ,
വെള്ളമൊഴിച്ച് കെടുത്താന്‍
ശ്രമിക്കും പലര്‍ ,
പറന്നു മാറും ശലഭം.
ചൂടുള്ള ജ്വലനമൊരിക്കല്‍
നേര്‍ത്ത ശീതളിമയായി മാറുന്ന
ദിനവും കാത്താണ്,
അഗ്നി ശലഭമിപ്പോഴും
സ്വയം എരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

ഡയറി

അത് വരെ പേനയെ പ്രണയിച്ച
ഡയറിത്താളുകള്‍
വര്‍ഷാവസാനം അടുക്കുമ്പോള്‍
വെളുത്ത മുഖം വേദന കൊണ്ടെന്നപോലെ
വിളറി വെളുത്തു നമ്മളെ നോക്കും.
ശബ്ദമില്ലാതെ ചോദിക്കും.
'ഇനിയടച്ചാല്‍ എന്ന് തുറക്കാനാണ്,
ആര് തുറക്കാനാണ്.'
പേനത്തുമ്പ്‌കൊണ്ടുള്ള തലോടല്‍
ഇനിയുണ്ടാകില്ലെന്ന നോവാല്‍
തളര്‍ന്നു കിടക്കും.
പുതിയ വര്‍ഷമൊരു
പുതിയ മനുഷ്യനാകുമെന്നുള്ള
പൊള്ളയായ പ്രഖ്യാപനങ്ങള്‍ കേട്ട്
ചെവി പൊത്തിയിരിക്കും.
അവസാന താളും എഴുതി നിറയുമ്പോള്‍
അവസാനത്തെ രാവിനെ
മതി മറന്നു സ്നേഹിച്ചു കൊണ്ട്
പതിയെ ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കും.
ഡയറി,
അങ്ങനെ ഓര്‍മ്മച്ചെപ്പാവാന്‍
തപസ്സു തുടങ്ങും.
ഒരു നീണ്ട കാല തപസ്സ്....

ഇതള്‍

കൊഴിയാന്‍
കാരണം കാത്തിരിക്കുന്ന,
അവസാനത്തെ
ഇതളെന്ന പോലെ,
ഇത് വഴി പോകുന്നൊരു
കാറ്റിനെയും
പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കുകയാണ്
ഞാന്‍ ...

സന്ദേശം

നിന്‍റെ ഓര്‍മ്മകളാല്‍
ചുട്ടു പഴുത്ത മരുമണല്‍പരപ്പില്‍
ഏകയായ്,മുഖം ചേര്‍ത്തു കിടന്ന്‍,
ഉരുകിയുരുകിയെന്‍റെ
കണ്ണുനീര്‍ പോലും
വറ്റിത്തീര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഒരു ചെറു മഴയായല്ലെങ്കിലും
നറു കുളിര്‍ക്കാറ്റായെങ്കിലും
പ്രിയമുള്ളവനേ, നീ
എന്നിലേക്കണയുമെന്ന്
ഞാനീ ഉരുകുന്ന ചൂടില്‍
കൊതിച്ചു പോകുന്നുണ്ട്.
ഇപ്പോളെനിക്ക് കേള്‍ക്കാവുന്നത്,
ഇരമ്പി വരുന്ന ചുടുമണല്‍ കാറ്റിന്റെ
ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഇരമ്പല്‍ മാത്രം.
പേടിച്ചോടാന്‍ പോലും വയ്യാതെ
തളര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു ഞാന്‍.
എന്‍റെ ഉള്‍തടത്തില്‍ നിന്നും
പറന്നു പൊങ്ങിയ
നോവിന്റെ പക്ഷികള്‍,
ഇനിയും ജീവന്‍ പൊലിയാത്ത
കാത്തിരിപ്പിന്റെ നൊമ്പരവാര്‍ത്തയുമായി
അവിടം വരെയെത്തുമോയെന്നു
എനിക്കിപ്പോഴും ഉറപ്പില്ല.
എങ്കിലും മുഴുവനായും
അടഞ്ഞു കഴിയാത്ത കണ്ണുകളില്‍
നിന്‍റെ വരവിനേയും കാത്ത്
എന്റെ പ്രതീക്ഷ
തിളങ്ങിത്തന്നെ നില്‍പ്പുണ്ട്.
ഒരു ചെറു മഴയായല്ലെങ്കിലും
നറു കുളിര്‍ക്കാറ്റായെങ്കിലും
പ്രിയമുള്ളവനേ........

നിസ്സഹായത.

നനയാന്‍, നിന്നെയറിയാന്‍
ഞാനിറങ്ങി വരില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും
എന്തിനാണ് മഴയിങ്ങനെ
പെയ്തു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നത്?
എന്തിനാണിങ്ങനെ
എന്നെ സ്നേഹിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നത്?

ജീവിതം

ജീവിതത്തെ
അടങ്ങാത്ത ആവേശത്തോടെ,
മതിമറന്നു സ്നേഹിക്കുന്ന,
നമ്മളെന്ന വിഡ്ഢികളെപ്പോലെയാണ്
ഈയലുകള്‍.

ജീവിതം കുടിച്ചു തീര്‍ക്കാനുള്ള
ആര്‍ത്തിയുമായ് മനുഷ്യന്‍
വ്യഗ്രത കാണിക്കുന്നത് പോലെ,
വെളിച്ചത്തിനു ചുറ്റുമവ
വേഗത്തില്‍ ചുറുചുറുക്കോടെ
പാറുകയാണ്,
ഈയലുകള്‍.

ഒടുവിലെന്തിന്,
ഒന്നും നേടാതെ
ഒരിത്തിരി ആയുസ്സിന്റെ
ചിറകുകളുപേക്ഷിച്ച്
വീണു പിടഞ്ഞു ജീവന്‍
പൊലിയുവാന്‍....

ഒരു പ്രണയ കഥ

ചുവന്ന പൂക്കളാല്‍
നിറഞ്ഞു പൂത്ത വാകമരച്ചുവട്ടില്‍
ഒരുപാട് നേരത്തെ
മൌന സംഭാഷണങ്ങള്‍ക്കൊടുവിലാണ്
പ്രണയത്താല്‍ ചുവന്ന ഹൃദയങ്ങളവര്‍
പരസ്പരം കൈമാറിയത്.
ആ നേരം അത് വഴിയെത്തിയ
പ്രണയത്തിന്റെ ഇളം തെന്നല്‍
പൂത്തു നിന്ന വാക മരത്തിന്റെ
കാതിലേതോ കിന്നാരമോതി.
നാണത്താല്‍ മരമറിയാതെ
ഇതളുകള്‍ കൊഴിച്ചു വീഴ്ത്തി.
മരച്ചുവട്ടില്‍ ഹൃദയം പങ്കു വെച്ചവര്‍
പിരിയാന്‍ മടിച്ചാണെങ്കിലും
തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോള്‍
കണ്ടു നിന്ന വാകയുടെ നെഞ്ചിലൊരു
പേരില്ലാത്ത നീറ്റല്‍.
വീണ്ടും വീണ്ടും മരച്ചുവട്ടില്‍
പ്രണയങ്ങള്‍ നാമ്പിട്ടു,
പൂത്തു-തളിര്‍ത്തു, കൊഴിഞ്ഞു.
വാകമരം ചുവന്ന ഇതളുകള്‍
പൊഴിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.
പ്രണയ സാക്ഷ്യങ്ങളുടെ ഇതളുകള്‍
പ്രണയികളുടെ കാലുകള്‍ക്കടിയില്‍
ചതഞ്ഞരഞ്ഞു പോയി.
പ്രണയത്തിന്റെ നറു തെന്നല്‍
എന്നോ സഞ്ചാരം നിര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നു.
പകരം വരുന്നത്
ചതി നിറമുള്ള വിഷക്കാറ്റ് മാത്രം
എന്നിട്ടും വാകയിതളുകള്‍
അടര്‍ന്നു വീണു കൊണ്ടിരുന്നു.
സുഖമുള്ള ഓര്‍മ്മകളുടെ നിറവില്‍
ഇനിയും പ്രണയിച്ചു തീരാത്ത
ആത്മാക്കള്‍ക്ക് വേണ്ടി.
ഹൃദയം കറുത്തു പോയവരുടെ
കാലിനടിയില്‍ ചതഞ്ഞരയാന്‍
മാത്രമായി....

ഒറ്റക്ക്.....

ഒരു രക്ഷപ്പെടല്‍
ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ?
ചിലപ്പോഴെങ്കിലും ചിലതില്‍ നിന്നും.
ഞാന്‍ കൊതിച്ചു പോകാറുണ്ട്.
എവിടേക്ക് പോകാന്‍,എല്ലായിടത്തും
ഉയര്‍ത്തിക്കെട്ടിയ മതിലുകള്‍ .
വിഭ്രാന്തിയുടെ ഇടവഴിയിലൂടെ
ഒറ്റയായ് നടക്കുകയാണ് ഞാന്‍.
ഒപ്പമെത്താന്‍ നോക്കരുത്
പിറകില്‍ നിന്ന് വിളിക്കരുത്.
തനിയെ ചിരിച്ചും തനിയെ നോവിച്ചും
സ്വയം വെറുത്തും,
വിഭ്രാന്തിയുടെ ഇരുള്‍വഴിയിലൂടെ.
പിറകില്‍ നിന്ന് വിളിക്കരുത്.
വെളിച്ചത്തിലേക്ക്
വലിച്ചെറിയുകയുമരുത്.
അങ്ങിനെയങ്ങിനെ
ചിരിക്കാന്‍ മറന്നു തുടങ്ങും പതിയെ.
അവസാന തുള്ളി വെളിച്ചവും
ഹൃദയത്തില്‍ നിന്ന് ചോര്‍ന്നു കഴിയുമ്പോള്‍
അവസാന ആശ്രയത്തിന്റെ ചുവട്ടില്‍
മുഖം ചേര്‍ക്കും ഞാന്‍.
പരാതികളും പരിവേദനങ്ങളും
അവിടെ ഇറക്കി വച്ചു
കണ്ണീരൊഴുക്കിക്കിടക്കും.
ഒടുവില്‍ തളര്‍ന്നു വീഴും വരെ
നടന്നു കൊണ്ടേയിരിക്കട്ടെ.
ഇടനാഴിയിലൂടെ,വരണ്ടിടുങ്ങിയ
ഇരുളിലൂടെ ഒറ്റക്ക്, തീര്‍ത്തും ഒറ്റക്ക്....

അഭ്യര്‍ഥന

ജീവിത കടലോരത്തെ
കോടാനുകോടി മണല്‍ത്തരികളില്‍
ഒന്ന് മാത്രമാണ് ഞാന്‍,
ഉദയ കിരണവും കൊടും വെയിലും
ഇരുളിന്‍റെ തണുപ്പും
ഒരുപോലെയേറ്റ്
ഞാനിവിടെ കിടന്നുകൊള്ളാം.
കറുത്ത ഹൃദയവും ചുഴിഞ്ഞു നോക്കുന്ന
കണ്ണുകളും കൊണ്ട്
എന്നെ തിരഞ്ഞു പിടിച്ച്,
എന്നിലെ കളങ്കത്തിന്റെ അംശം
കണ്ടെത്തുവാനായി
ഇതുവഴി വരാതിരിക്കുക
കോടാനുകോടി മണല്‍ത്തരികളില്‍
ഒന്ന് മാത്രം ഞാന്‍,
ഒന്നുമല്ലാത്തവള്‍ ഞാന്‍....

കഴുതകള്‍

പുറത്തു ചാടാന്‍ വെമ്പുന്ന
ഞരമ്പ്‌ രോഗിയെ ,
ഉള്ളില്‍ അടക്കി നിര്‍ത്തിക്കൊണ്ടാണ്‌
പലരുമിവിടെ ജീവിക്കുന്നത്.
നിവൃത്തികേടു കൊണ്ട് മാത്രം,
അവരാ രോഗിയെ പിടിച്ചു കെട്ടും.
ഒരു നിവൃത്തിയുമില്ലാതെ വരുമ്പോള്‍
വാക്കുകള്‍ കൊണ്ടെങ്കിലും
അവരത് പറഞ്ഞു തീര്‍ക്കും,
ആശ്വാസം കണ്ടെത്തും.
കഴുത കരഞ്ഞു തീര്‍ക്കുന്നത് പോലെ...

പിന്‍കുറിപ്പ്: രോഗം എന്ന് പ്രതീകാത്മകമായി ഉപയോഗിച്ചതാണ്. മുക്കാലിയില്‍ കെട്ടി അടിക്കേണ്ട വൃത്തികെട്ട സ്വഭാവമാണ് ലത്...

മൌനത്തിന്റെ നിറം

നമുക്കിടയില്‍ ഒഴുകിപ്പരക്കുന്ന മൌനം
വളര്‍ന്നൊരു പുഴയായി,
കടലായി, വന്‍സാഗരമായി മാറും മുന്‍പേ
തുടച്ചെടുത്തേക്കാമിപ്പോള്‍ തന്നെ.
മൌനത്തിന് പ്രണയ വര്‍ണ്ണമാണോ
അതോ, വെറുപ്പിന്റെ കറുപ്പ് നിറമോ?
ചിന്തിക്കാനൊന്നും നേരമില്ല.
നമുക്കിടയില്‍ ഒഴുകിപ്പരക്കുന്ന മൌനം,
തുടച്ചെടുക്കാം ഇപ്പോള്‍ തന്നെ.....

ആത്മാഹുതി.

ഭയന്നു ചുവന്ന്‍ കറുത്തു തുടങ്ങിയ സന്ധ്യയില്‍ ,
വിട്ടു വീഴ്ചകളാല്‍ തീര്‍ത്ത കുരുതിക്കളത്തില്‍ ,
പണ്ടേ ഉള്ളിലൂട്ടിയുറപ്പിച്ച പലതിനെയും,
കഴുത്തറുത്ത് ആര്‍ക്കോ വേണ്ടി ബലി നല്‍കി,
അറ്റമില്ലാത്ത, അനന്തമായ തമസ്സിലേക്ക്
'നാളെ'യുണ്ടെന്നും പരക്കെ വെളുക്കുമെന്നും
ആരോ പറഞ്ഞതിനെ അന്ധമായി വിശ്വസിച്ച്,
നടക്കാനൊരുങ്ങുമ്പോള്‍,
ബലിയെന്നും, ത്യാഗമെന്നും
സ്വയമാശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുമെങ്കിലും
ഉള്ളിയുള്ളില്‍ നിന്നും മനസ്സാക്ഷി മാത്രം,
ആരും കേള്‍ക്കാതെ പറയുന്നുണ്ടാകും,
‘ആത്മാഹുതിയാണിത്, സ്വയം ഹത്യ!’

പുതപ്പ്

അപമാനത്തിന്‍റെ നൂലില്‍ 
അപവാദത്തിന്റെ നിറത്തില്‍
നോവിപ്പിക്കുന്നത്ര കനത്തില്‍ 
പുതപ്പു തുന്നുന്ന ജീവിതത്തെക്കാള്‍
എന്ത് മാത്രം ദയാ നിധിയാണ്‌ ,
ഞെരുക്കി വേദനിപ്പിക്കാനാണെങ്കിലും
മണ്ണിന്റെ പുതപ്പൊരുക്കുന്ന മരണം.

നൂല്.

ഒരു വിളിയാളമകലെയെങ്കിലും 
എത്ര കൈ നീട്ടിയിട്ടും 
തൊടാന്‍ കഴിയാത്തത്ര 
അകന്നു പോയിരിക്കുന്നു ,
നമ്മളിരുവരും.
നമുക്കിടയിലെ അദൃശ്യനൂലിനെ
അറുത്തു കളയാന്‍ 
വെമ്പിയത് കാലമാണോ,
അതോ മടുപ്പിന്റെ
പുളിച്ചു തികട്ടലില്‍
നിന്നില്‍ നിന്ന് വന്നു പോയ
കൈയ്യബദ്ധമോ?!

അനുവാദം

ആത്മ വിശ്വാസം

തൂലികക്കുള്ളിലെ 
ധൈര്യമെന്ന മഷി മുഴുവനും 
ചോര്‍ന്നു പോകാന്‍ 
തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
തുള വീഴ്ത്തി മഷി ചോര്‍ത്തുന്നത്
മതത്തിന്‍റെ മേലങ്കി പുതച്ച
ഭയത്തിന്റെ രൂപങ്ങളാണെന്ന്‍
ഞാന്‍ തിരിച്ചറിയുന്നു.
അളന്നു മുറിച്ചു 
പോസ്റ്റ്‌മാര്‍ട്ടം ചെയ്ത്
അഴുക്കു പുരണ്ടതെന്നും
അവിഹിതമെന്നുമൊക്കെ
ആര്‍ത്തു വിളിച്ചവര്‍ കല്ലെറിയും.

ആക്ടിവിസ്റ്റ്

മുഖ പുസ്തകത്തില്‍ ഇഴഞ്ഞു നടക്കുന്ന 
വാലന്‍മൂട്ടകളെപ്പോലെയാണ് നാം,
ആവാസ വ്യവസ്ഥയില്‍ നിന്ന് വേരറ്റാല്‍,
അസ്ഥിത്വമില്ലാതായ് പോകുന്നവര്‍ ! 

സദാചാര വിരുദ്ധം.

കൈപിടിയിലിരിക്കുന്ന പ്രണയം,
വഴുതിപ്പോകുമെന്നു തോന്നിയപ്പോഴാണ്
അവരതിനെ ജനനേന്ദ്രിയത്തിന് 
കൂട്ടിക്കൊടുക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചത്.

തിരിച്ചറിവ്

മനസ്സിന്‍റെ വിശുദ്ധിയുടെ പാരമ്യത്തിലാണ്
കവിത ഉറവ പൊട്ടിയൊഴുകുന്നത്...
ഹൃദയം നൈര്‍മ്മല്ല്യത്തിന്റെ ഔന്നത്യത്തിലെത്തുമ്പോഴാണ്,
തൂലികത്തുമ്പില്‍ നിന്നും വരികള്‍ ഇറ്റി വീഴുന്നത്....
അതുകൊണ്ടാണ് ഞാനൊരു മുഴുവന്‍ സമയ കവിയല്ലാത്തതും....

ബോധോദയം

പ്രകാശ ഗോപുരം 
പിറകില്‍ ഉപേക്ഷിച്ചു,
പ്രിയപ്പെട്ട പലതും
കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ച്,
നടന്നകലുമ്പോള്‍, 
ആരെയാണ് വഞ്ചിച്ചതെന്ന്
എത്ര ആലോചിച്ചാലും 
നമുക്ക് പിടികിട്ടില്ല.
ഒടുവില്‍, വഴിയറ്റത്തു
പാപ ബോധത്തിന്റെ
തീക്കനലുകള്‍ പേറി
പുകഞ്ഞു തുടങ്ങിയ 
കരിഹൃദയവുമായി
തളര്‍ന്നിരിക്കുമ്പോഴാണ്‌
നമ്മില്‍ ആ തിരിച്ചറിവ്
വന്നണയുക,
ഇത് വരെ നാം വഞ്ചിച്ചത് 
നമ്മെതന്നെയാണെന്ന്
മനസ്സിലാക്കുക.
ആത്മവഞ്ചനയുടെ നോവില്‍
നീറി നീറിക്കഴിയുമ്പോള്‍
തിരിച്ചു പോകാന്‍ കഴിയാത്ത വിധം
വാതില്‍ കൊട്ടിയടച്ചിട്ടുണ്ടാകും
വിധി, അല്പം പോലും 
അനുകമ്പയില്ലാതെ....

അതിര്

ഓര്‍മ്മയുറച്ചപ്പോഴേക്കും 
അടിച്ചേല്‍പിക്കപ്പെട്ട
നശിച്ചൊരു പക്വത,
പണ്ടേ കൂട്ടിലടക്കപ്പെട്ട കുട്ടിയെ,
പുറത്തു ചാടാന്‍ കൊതിക്കുമ്പോഴൊക്കെ
വരിഞ്ഞു മുറുക്കി ശ്വാസം മുട്ടിക്കും.
കിലുകിലെ ചിരിക്കാന്‍ 
കൊതിയുണ്ടാകും പക്ഷെ,
കടുത്ത പ്രഹരമേറ്റു കുഴഞ്ഞു വീഴും.
ചിണുങ്ങിക്കരയണമെന്നുണ്ടാകും
എന്നാലും, നിര്‍വികാരത
മുഖം മൂടിയായ് പൊതിയും.
കുട്ടിയായിരിക്കുമ്പോഴേ
കുട്ടിയാകാന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടും
തീരെ പറ്റാതെയാകും.
പിന്നെയാ കുട്ടി കരഞ്ഞു തളര്‍ന്നു
ഉള്ളില്‍ തന്നെ കിടന്നുറങ്ങും.
നശിച്ച പക്വത,
ഓര്‍മ്മയുറക്കുമ്പോഴേക്കും
എന്നില്‍ കുത്തി നിറക്കപ്പെട്ട പക്വത.

ഇരുള്‍ യാത്ര

ഇരുളിലൂടെ ഊളിയിട്ട്,
സുഖങ്ങളെ തേടിയലയുമ്പോള്‍ ,
ആരുടേയും കണ്ണില്‍ പെടാതിരിക്കാന്‍
ആവോളം ശ്രമിക്കും മനുഷ്യര്‍ .
പാത്തും പതുങ്ങിയും 
തെറ്റിനെ പുണരുമ്പോള്‍
പെട്ടെന്നങ്ങ് പിടിക്കപ്പെട്ടാല്‍
ആദ്യമെന്താണ് ചെയ്യുക?
മിണ്ടാതിരിക്കാന്‍ കെഞ്ചി നോക്കും.
വഴങ്ങാതെ വന്നാല്‍ 
ചെറിയൊരു ചരട് കൊണ്ട്
സത്യത്തിന്റെ കഴുത്തില്‍ കുരുക്കിടും.
കത്തിച്ചു കളയാന്‍ നോക്കും,
ദയ പാടെ മറന്നു കൊണ്ടും.
കുരുക്കു മുറുകി പിടഞ്ഞു ചാവുന്ന
നിഷ്കളങ്ക സത്യം പക്ഷെ,
ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍ക്കും ഒരുനാള്‍ ,
ആരുമറിയാതെ പൂട്ടി വച്ച
അധമ സഞ്ചാരങ്ങള്‍ മുഴുവനും
ആകെ ലോകവുമറിയും
പിന്നെ ആയുസൊടുങ്ങും വരെ
പാപ ഭാരവും പേറി അങ്ങിനെ..

ഒറ്റ

എല്ലാവരും പോയ്‌ക്കഴിഞ്ഞ
വഴിയില്‍
ഒറ്റക്കിരുന്നു പെറുക്കുകയാണ്
ഞാന്‍,
ഓര്‍മ്മയുടെ മഞ്ചാടി മണികള്‍
ഓരോന്നും.
ഇനിയും ഇത് വഴിയെ പോകും
പലരും,
ഓരത്തിരുന്നു കാണും ഞാനുമാ
യാത്രകള്‍ ,
ഒടുവിലെന്നെയും തേടി വരും
വഴികാട്ടി.
അത് വരെ പെറുക്കിയ ഓര്‍മ്മകളെ
ഒക്കെയും,
ആരുമറിയാതെ വിതറിയിട്ടു പോകും
വഴിയില്‍ .
പെറുക്കിയെടുക്കാന്‍ ആരുമിനിയും
വരില്ലെങ്കിലും,
ഓര്‍മ്മകളെങ്കിലും ചിതറിക്കിടക്കട്ടെ,
അവശേഷിപ്പുകളായ്..... 

കവിതാ വ്യാഖ്യാനം

വ്യാഖ്യാനം പലതാണ്.
അര്‍ത്ഥങ്ങളൊരുപാടാണ്,
വെറുതെ കൊടുക്കുന്നൊരു 
ഇളം പുഞ്ചിരിക്ക് പോലും.
പലതാണ് വ്യാഖ്യാനം.
ഒന്നും രണ്ടുമല്ല,
ഒരുപാടര്‍ത്ഥങ്ങളാണ്
നമ്മളെന്ന നീണ്ട കഥകള്‍ക്ക്.
ഒരുപാട് വശങ്ങളാണ്
നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങള്‍ക്കും.
ഒരുപാടുരുക്കിയൊഴിച്ച്
അച്ചില്‍ മെനഞ്ഞെടുക്കുന്ന
കവിതകളെപ്പിന്നെ, പലതായി 
വ്യാഖ്യാനിക്കാതിരിപ്പതെങ്ങനെ,
പലതരം കണ്ണുകളുള്ള
മനുഷ്യര്‍....?

കവിത

കവിത വിരിയുന്ന വള്ളിയെ
അരിഞ്ഞിടാന്‍ വെമ്പുന്ന
ചിലരുണ്ട് , ചിലരുടെയുള്ളില്‍.

ദയ

കനമുള്ള കൈകള്‍ കൊണ്ടെന്നെ

ഞെരുക്കായ്ക ലോകമേ,

ഹൃദയം നുറുങ്ങുന്ന വേദനയെ

ചെറുതായെങ്കിലും മറികടക്കാന്‍

ഞാനെടുത്തണിയുന്ന പുറം ചട്ടയെ

സ്വാര്‍ത്ഥതയെന്നു വിളിക്കായ്ക.

താളം തെറ്റാതിരിക്കാന്‍ 

ഞാനായി കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കുന്ന താളത്തെ

അപസ്വരമെന്നു വിശേഷിപ്പിക്കായ്ക.

ഞെരുക്കി ഞെരുക്കിയെന്നെ 

ഇല്ലാതാക്കുവാനാണെങ്കില്‍

ഇഞ്ചിഞ്ചായി ചെയ്യാതിരിക്കുക.

തിരശീല.

കാഴ്ചക്കാരാണ് നമ്മള്‍,
താഴാത്ത തിരശീലക്കു കീഴെ
ഇത് വരെ കാണാത്ത, കേള്‍ക്കാത്ത
പുതുമയുള്ള രംഗങ്ങള്‍,
വിധി നമുക്കായ് സംവിധാനിക്കും.
കണ്ടും കേട്ടും,കരഞ്ഞും ചിരിച്ചും
കയ്യടിച്ചും നാമിരിക്കും.
കണ്ടിരിക്കാനെ നമുക്ക് കഴിയൂ,
കാരണം,തിരശ്ശീല വീഴും വരെ 
വെറും കാണികള്‍ നമ്മള്‍....!! ....!

വസന്തം

എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും എത്ര പറഞ്ഞിട്ടും 

പൂക്കാന്‍ വിസമ്മതിക്കുന്ന 

ചെറു പൂമരത്തോട് 

വസന്തം വെറുപ്പോടെ

യാത്ര പറഞ്ഞു പോകും

നിശബ്ദയായ് നില്‍ക്കുന്ന പൂമരം 

ഉള്ളില്‍ പറയുന്നതിങ്ങനെയാകും,

ഒരിക്കല്‍ മാത്രം പൂക്കുന്ന മരത്തോട്

വസന്തത്തിന്റെ വര്‍ണ്ണങ്ങളെപ്പറ്റി,

വരാനിരിക്കുന്ന തേന്‍ കുരുവികളെപ്പറ്റി,

വിരിയാനിരിക്കുന്ന ഇതളുകളെപറ്റി,

കഥകള്‍ പറയുന്നുവോ?

ഒരിക്കല്‍ മാത്രം പൂത്തുലഞ്ഞവളോട്

ഇനിയും പൂക്കാന്‍ പറയുന്നോ.

കഷ്ടം. വസന്തത്തിനു കണ്ണില്ല.

വസന്തത്തിനു കണ്ണില്‍ ചോരയുമില്ല

അമിത വണ്ണം.

ഉദയ-സായാഹ്നങ്ങളില്‍

നടക്കാനിറങ്ങുന്ന

അമിത വണ്ണക്കാരെപ്പോലെയാണ്

മനുഷ്യ ബന്ധങ്ങള്‍...... .,

പ്രതീക്ഷയോടെ തുടങ്ങും

മടിച്ചു മടിച്ചാണേലും.

കുറച്ചങ്ങോട്ട് നടക്കും,

പിന്നെ തളര്‍ന്നു കുത്തിയിരിക്കും.

വീണ്ടും നടക്കുവാനായ് 

മോഹമുണ്ടെങ്കിലും

ക്ഷീണം ഭയന്ന് ശ്രമമുപേക്ഷിക്കും.

നല്ല നടത്തങ്ങളുടെ ഒടുവില്‍

നല്ലതുണ്ടാകുമെന്നു 

അറിയാഞ്ഞിട്ടല്ല.

വിയര്‍പ്പൊഴുക്കാന്‍ വയ്യാര്‍ക്കും,

കഷ്ടപ്പെടുവാനും.

ഒടുവില്‍ ഊഷ്മളത 

പോയിക്കഴിയുമ്പോള്‍

വിഷണ്ണരായിരിക്കും ഒറ്റക്ക്!

കനല്‍

ഇനിയുമണയാത്ത കനലുകള്‍
ഹൃദയത്തില്‍ കൂട്ടി വച്ച് 
ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കരുതൊരിക്കലും.
വിളിച്ചാലും വരില്ല പിന്നെയുറക്കം.
പാതിയുറക്കമായ് വന്നേക്കാം,
പക്ഷെ,ഉണര്ച്ചയോ ഉറക്കമോ 
എന്നറിയാത്ത വേളയിലാണ്
പുകഞ്ഞു പുകഞ്ഞു ഒടുവില്‍
കനലുകള്‍ ആളിക്കത്തുന്നത്....!!

വാനമ്പാടി

വേദനകളുടെ മേലെ തേന്‍ പുരട്ടാന്‍ 
പാടാനണയുന്ന വാനമ്പാടിയോട്
കടുപ്പിച്ചൊന്നും പറഞ്ഞേക്കരുത്.
ഇടയിലപസ്വരമൊന്നുമുണ്ടാക്കരുത്.
തറപ്പിച്ചൊന്നു നോക്കുകയുമരുത്
പാടിത്തുടങ്ങിയ പാട്ടിനെ 
മുഴുമിപ്പിക്കാതെ പറന്നു കളയും 
ഗാനം കൊണ്ട് മുറിവുണക്കാനെത്തിയ
സ്നേഹത്തിന്റെ വാനമ്പാടി.....

പെയ്ത്ത്

മഴ നോക്കിയിരിക്കാറുണ്ടോ നീ,
മാനത്തു നിന്നും ഇറ്റി വീഴുന്ന 
വജ്രത്തുള്ളികളെ കാണാറുണ്ടോ?
ആ തുള്ളിക്കുള്ളിലെവിടെയോ 
നീ എന്നെ തേടാറില്ലേ?
ഞാന്‍ പറയാന്‍ ബാക്കി വച്ച 
പ്രണയത്തിന്റെ ഭാഷ്യങ്ങളൊക്കെ
പരതി നോക്കാറില്ലേ കണ്ണുകള്‍.
ചെവിയോര്‍ക്കാറില്ലേ പലപ്പോഴും,
എന്റെ അശ്രു കണമെന്ന് കരുതി നീ
കൈ നീട്ടി തടുക്കാറില്ലേ തുള്ളികളെ?,
നിനക്ക് തടുക്കാനാവില്ല ,
ഒരു തുള്ളിയല്ല, ഒരു കോടി തുള്ളികള്‍
വെള്ളത്തുള്ളികള്‍, അതാണ്‌ മഴപ്പെയ്ത്ത്.
ഞാനും നോക്കിയിരിക്കാറുണ്ട് മഴയെ
ഞാനും നിന്നെ കാണാറുണ്ട് തുള്ളികളില്‍.
ഓരോന്നായി പെയ്യുന്ന ചാറ്റല്‍ മഴയിലും
തുള്ളി വേര്‍തിരിച്ചറിയാനാവാത്ത
പേമാരിയുടെ പെയ്യലിലും
ഞാന്‍ നിന്നെ കാണാറുണ്ട് സത്യം,
കാരണം, ഞാനിവിടെയും
നീ അവിടെയുമെങ്കിലും
നമ്മളൊരുമിച്ചാണ്,മഴയെ നനയുന്നത്....

കവിത

പറയാനാകാത്തതും
പറയാതെ കഴിയാത്തതും
മനസ്സില്‍ വന്നു 
തിങ്ങി നിറയുമ്പോള്‍
ആശ്വാസമാകുന്നൊരു 
കവിഞ്ഞൊഴുകലാണ്
ഹൃദയമുള്ളവരുടെ കവിത.

കാപട്യം...

എല്ലാവര്‍ക്കും എന്നെ
വല്ലാണ്ടങ്ങ്‌ ഇഷ്ടപ്പെടാന്‍
എന്താണൊരു മാര്‍ഗ്ഗം?
കഷണങ്ങളായ് മുറിച്ചിട്ട്‌,
എന്റെ ഓരോ കഷ്ണവും 
ഓരോരുത്തരുടെ ആശക്കൊത്തു
മാറ്റിയെടുക്കലാണോ?
അതല്ലെങ്കില്‍,
മുഖത്തു കാപട്യത്തിന്റെ
ചായം വാരി പൂശലാണോ?
ഇല്ലാത്ത ചിരിയെ
വരുത്തിയെടുക്കലോ?
നന്മയുണ്ടെന്നറിയിക്കാന്‍
വെണ്മ കാട്ടി നടക്കലോ?
ഇതൊക്കെയും ചെയ്തിട്ട്,
എന്നെ ഞാനല്ലാതാക്കി
മാറ്റലോ?

മൂടല്‍ മഞ്ഞ്

മൂടല്‍മഞ്ഞു കണ്ടിട്ടില്ലേ,
കനത്തു നില്‍ക്കും.
കാഴ്ച്ചയെ മൂടി,
വഴി കാണിക്കാന്‍
വിസമ്മതിച്ച് കൊണ്ട്.
എങ്ങോട്ട് പോകണമെന്ന്
ശങ്കിച്ച് നില്‍ക്കും നാം.
എവിടേക്ക് തിരിയണമെന്ന്
പരിഭ്രമിക്കും.
അനങ്ങാതെ നില്‍ക്കാനേ
കഴിയൂ, തീര്‍ച്ച!
സൂര്യനുദിക്കും വരെ
അനങ്ങാതെ.
മനസ്സുകളിലും ചിന്തകളിലും
പുകമഞ്ഞു പൊതിയുമിടക്ക്.
വൈകിയാണെങ്കിലും
സൂര്യനുദിച്ചോളും.
വഴി തെളിക്കാന്‍ രശ്മികള്‍
മഞ്ഞിനെ തുളച്ചിറങ്ങി വരും
കരുത്തോടെ ചുവടുകള്‍
മുന്‍പോട്ടു വക്കാമപ്പോള്‍..! 

പ്രണയത്തിന്റെ കറ

ഒടുവിലൊരു കടങ്കഥയാക്കി
മാറ്റുവാനായിരുന്നെങ്കില്‍,
സ്നേഹത്തിന്റെ കറ കൊണ്ട്
എഴുതേണ്ടായിരുന്നു
എന്റെ ഹൃദയ ഭിത്തിയില്‍
നിന്റെയാ പേര്.
ഇതിപ്പോള്‍,
എത്ര തുടച്ചിട്ടും തൂത്തിട്ടും
മായാതെ നില്‍പുണ്ടവിടെ.
വെള്ള പൂശുമ്പോഴോ,
കണ്ണീര്‍ നനവാല്‍ ,
തെളിഞ്ഞും വരും പുറത്തേക്ക്.
ചതിയാണ്, സ്നേഹക്കറയാല്‍
എഴുതി വക്കെണ്ടായിരുന്നു
നമ്മുടെ പ്രണയം....!!!

രോഷം

കൊടുങ്കാറ്റൊരുങ്ങുന്നുണ്ട്.
ഉള്‍തടത്തിന്‍ററ്റത്തു നിന്നും,
ചെറുതായി തുടങ്ങി
വലുതായി വലുതായി,
ചുഴലിക്കൊടുങ്കാറ്റായി,
പലതിനെയും തകര്‍ക്കാന്‍.
അലറിയലറി ചുറ്റിവരിഞ്ഞു
ഇല്ലാതെയാകും വരെ
ഉറഞ്ഞു തുള്ളാന്‍...

ഒരു നിര്‍വചനം

മതവും മനുഷ്യത്വവുമില്ലാത്ത
കുറെ വേട്ടക്കൂട്ടങ്ങള്‍ക്കും,
നാണവും മാനവുമില്ലാത്ത
ഒരു കൂട്ടം നായന്മാര്‍ക്കും
മാപ്ലാര്‍ക്കും കാക്കാമാര്‍ക്കും ,
മതം കൂടി പോയ
കുറെ ഭ്രാന്തന്മാര്‍ക്കും കൂടി
തിന്നും കൂട്ടിക്കൊടുത്തും
വെട്ടി മുറിച്ചും വേദനിപ്പിച്ചും
പങ്കു വെച്ചും പണയം വെച്ചും
മുടിപ്പിക്കാനൊരു നാട്,നമ്മുടെ ജന്മ നാട്...!

മിടിപ്പ്

ഒരിത്തിരി നേരത്തേക്ക്
എന്റെയീ ഹൃദയം,
ആ കരിങ്കല്ലിന്റെ സ്ഥാനത്ത്
ഒന്ന് വെച്ചു നോക്കു,
അറിയാത്ത, പറയാത്ത
നോവിന്റെ കഥകള്‍
ഒരുപാടറിഞ്ഞിടാം
ആ മിടിപ്പിലൂടെ...

രോദനം

വിശ്വാസത്തെ,വിശുദ്ധിയെ
അളക്കുവാനുള്ള അവകാശം
ആരെയാണേല്‍പിച്ചത് നീ?
ഏതു തീയില്‍ എരിഞ്ഞാണ്,
വിശുദ്ധി തെളിയിക്കേണ്ടത്?
എങ്ങയക്കണം, ശരീരത്തെ
തീര്‍ഥാടനത്തിനായി,
ബോധിപ്പിക്കലിനായി?
കാപട്യത്തിന്റെയീ ലോകത്ത്
ഒറ്റക്കായ് പോകുമ്പോള്‍,
എവിടെയോടി ഒളിക്കണം?
എങ്ങെരിഞ്ഞു തീരണം?
ഇറുത്തു കഴിയുമ്പോള്‍,
വാടിത്തുടങ്ങുമ്പോള്‍
വലിച്ചെറിയാനായിരുന്നെങ്കില്‍
വെളുത്ത നിറമെങ്കിലും
തന്നുകൂടായിരുന്നോ?
ശുഭ്രതക്കുള്ളിലേക്ക്
എത്തി നോക്കാതെ തന്നെ
നിര്‍മ്മലമെന്നു വാഴ്ത്തിയേനെ,
പുറമേ മാത്രം നോക്കുന്ന
വിഡ്ഢിക്കൂട്ടം...!

ഊയല്‍...

ഇനിയുമുയരത്തില്‍
ആടി നോക്കാം.
ആകാശത്തു മുട്ടാന്‍
കൊതിച്ചു കൊണ്ടാടാം.
ഒടുവിലൊരിഷ്ടം തോന്നി,
അവനങ്ങ്‌ വിളിച്ചെങ്കിലോ? 

വികലം

ചിന്തകളെ വികലമാക്കിയ ചിലരുണ്ട്.
മനസ്സിന്റെ ഉള്ളിലാണ്
നമ്മളാരും കാണാത്ത ആ വൈകല്യം
അറപ്പ് തോന്നിക്കുന വൈരൂപ്യം
അവരതിനെയവിടെ മറച്ചു വക്കും.
ചീഞ്ഞളിഞ്ഞ വൈകൃതങ്ങള്‍
നിറക്കൂട്ടുകളാല്‍ വാരിപ്പൊത്തും.
ദുര്‍ഗന്ധം മൂടി വെക്കാന്‍
അത്തറുകള്‍ പൂശി പുറത്തിറങ്ങും.
മനസ്സിനെയും ചിന്തകളെയും
വൈകല്യം ബാധിച്ചവര്‍ അങ്ങിനെയാണ്.
എന്നിലും നിന്നിലുമൊക്കെയുള്ള
അദൃശ്യമായ വൈകല്യം,
തല താഴ്ത്തിപ്പിക്കുന്ന വൈരൂപ്യം.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

വിരോധാഭാസം

ചന്തക്കുറവിന്‍റെയും
പ്രായക്കൂടുതലിന്‍റെയും
കഴുത്തിലും കാതിലുമണിയാന്‍
പൊന്നില്ലാത്തതിന്‍റെയും
കാര്‍ഡിട്ടാല്‍ പണം കിട്ടാന്‍
ഒരക്കൌണ്ടില്ലാത്തതിന്‍റെയും
അളന്നുവില്‍ക്കാന്‍ സെന്റും ഏക്കറും
കൊടുക്കാനില്ലാത്തതിന്റെയും പേരില്‍
കല്യാണം മുടങ്ങുന്നവളുടെ വീട്ടുമുറ്റത്ത്,
തഴച്ചു വളരുന്ന മൈലാഞ്ചിച്ചെടിയെന്നും
മനസ്സില്‍ പറയുന്നതെന്താവാം?
മരവിച്ച മുഖവുമായവള്‍
തന്നെയങ്ങനെ നോക്കി നില്‍ക്കുമ്പോള്‍
സ്വയം ഒന്നുണങ്ങി ഒടിഞ്ഞു വീഴാന്‍
കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലെന്നാണോ?
മനുഷ്യനായ് മാറുവാന്‍ കഴിവുണ്ടെങ്കില്‍
ഒന്നും ചോദിക്കാതെ,കണ്ണീര് വീഴ്ത്താതെ
സ്വന്തമാക്കിയേനെ എന്നോ?
അതോ, ചെയ്യാനൊന്നുമില്ലാത്തതിനാല്‍
നിസ്സഹായതയോടെ,പ്രാര്‍ഥനയോടെ
തല താഴ്ത്തി നിന്ന് കരയുമോ?
‘’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’

ബുദ്ധിയില്ലാത്തവര്‍.

തലച്ചോറ് കൊണ്ട് ചിന്തിക്കുന്നവര്‍ക്ക്,
ഹൃദയം കൊണ്ട് ചിന്തിക്കുന്നവരെ
എക്കാലത്തും പുച്ഛം തന്നെയാണ്.
ചിരിക്കുമ്പോള്‍, കരയുമ്പോള്‍,
സ്വപ്നങ്ങള്‍ കാണുമ്പോള്‍
തലച്ചോറുള്ളവന്റെ അസൂയ പറയും.
ഹൃദയമുള്ളവരേ, സ്വപ്ന ജീവികളെ,
നിങ്ങള്‍ യാഥാര്‍ത്ഥ്യങ്ങളിലേക്കിറങ്ങി വരൂ,
യന്ത്രങ്ങളെപ്പോലെ ജീവിക്കൂ.
മണ്ടന്മാരെന്നു ബുദ്ധിയുള്ളവര്‍
ഹൃദയമുള്ളവരെ വിളിക്കും.
എല്ലാം കേട്ട് മൌനം പാലിച്ച്,
പുഞ്ചിരിയോടെ ഹൃദയം മിടിപ്പ് തുടരും.
---------------------------------------------------------

മാപിനി.

ദൂരമളക്കാനുണ്ട്,
വല്ല യന്ത്രവുമുണ്ടോ?
അതിരുകളില്‍ നിന്നും
അതിരുകളിലേക്കുള്ളതല്ല,
വേലി കെട്ടിതിരിക്കാനുമല്ല.
അളന്നു തിട്ടപ്പെടുത്തണം,
മനസ്സുകളില്‍ നിന്നും
മനസ്സുകളിലേക്കുള്ള ദൂരം.
'''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''

ഇനിയും മരിക്കാത്ത ഇര.

ഒരിത്തിരി ജീവന്‍ ബാക്കി വെച്ചോണ്ട്
വെറുതെ വിടരുതാരെയും.
ഒറ്റക്കുത്തിന് കൊന്നേക്കണം,
ചോര വാര്‍ന്നു ജീവിക്കാന്‍ വിടരുത്.
ഹൃദയത്തിലേറ്റ മുറിവിനെ
കണ്ണുനീരാവാനും സമ്മതിക്കരുത്.
ചോര വാര്‍ന്നു കൊണ്ടിരിക്കും,
കണ്ണീര്‍ പെയ്തു കൊണ്ടേയിരിക്കും.
ഒടുവില്‍ അത് വറ്റിത്തീര്‍ന്ന്‍,
ജീവശ്വാസം നിലക്കും വരെ.
ഒറ്റക്കുത്തിന് കൊന്നേക്കണം,
അല്ലെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ മരിച്ചാലും,
നിങ്ങളുടെ പാപം മരിക്കില്ല.
പശ്ചാത്താപങ്ങള്‍ വിലപ്പോവില്ല!

----------------------------------------------

കണ്ണട

കേടു വന്നിട്ടൊന്നുമില്ല,
കണ്ണിന്റെ കാഴ്ചക്ക്.
ഒരിത്തിരി മങ്ങിയിട്ടുണ്ട്,നേര്.
മനുഷ്യനെയും മൃഗത്തെയും
മനുഷ്യ മൃഗത്തെയും
തിരിച്ചറിയാതായിട്ടില്ല.
അതും നേര്....
-------------------------------

ഭയമുറി

-------------------------------------------------------------------------------------------------

ഇടയ്ക്കിടെ അവളുടെ നോട്ടം കുളിമുറിയുടെ മുകളിലത്തെ വെളിച്ചം കടക്കാനുള്ള വിടവിലേക്കു വീഴും. ആരെങ്കിലും എത്തി നോക്കുന്നുണ്ടോ.
പഴയ വാതിലിന്റെ പൊളിഞ്ഞു പോയ ഭാഗത്തെ കൊച്ചു പൊത്തുകളില്‍ അവള്‍ ഒരു കണ്ണിറുക്കി വച്ചു പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ‘ഭാഗ്യം, ആരും ഇല്ല’. മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെയെങ്കിലും മുഖത്തും അവള്‍ സോപ്പിട്ടു. എന്നാലും പേടി കാരണം വേഗം വെള്ളമൊഴിച്ച് കഴുകിക്കളഞ്ഞു. എത്ര നേരമാ ഇങ്ങനെ കണ്ണടച്ചു നില്‍ക്കുക.
നിറച്ചു വച്ച ബക്കറ്റില്‍ നിന്നും ഓരോ തവണ കപ്പില്‍ വെള്ളം കോരി ദേഹത്തെക്കൊഴിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ നോട്ടം ഓരോ പൊത്തിലെക്കും പഴുതിലേക്കും വിടവിലെക്കും പാറി വീണു.
“കുഞ്ഞോളെ, നീ അതിനകത്ത് എന്തെടുക്കുവാ? ഇന്ന് പ്രവേശനോല്സവമല്ലേ, ഒന്നാം ക്ലാസിലെ ആദ്യത്തെ ദിവസം തന്നെ വൈകില്ലെ.? വെള്ളത്തില്‍ കളിച്ചു നില്‍ക്കാതെ വേഗം ഇറങ്ങി വാ. അമ്മയ്ക്കും കുളിക്കണ്ടേ?”
‘ഈ അമ്മക്കിതെന്തറിയാം, വെള്ളത്തില്‍ കളിക്കുകയാണത്രേ! എത്ര പേടിച്ചിട്ടാ ഒന്ന് കുളിക്കുന്നത്’ ദേഷ്യത്തോടെ കുഞ്ഞോള്‍ മനസ്സില്‍ കരുതി. വേഗം തുവര്‍ത്തി ആശ്വാസത്തോടെ കുളിമുറിയുടെ പുറത്തിറങ്ങി.
അമ്മ കുഞ്ഞോളുടെ തല നല്ലവണ്ണം തുവര്‍ത്തി കൊടുത്ത് പെറ്റിക്കോട്ടിടീപ്പിച്ചു. ‘അമ്മമ്മയോടു പറ ഉടുപ്പിടീക്കുവാന്‍, അമ്മ വേഗം വരാം.’ എന്നും പറഞ്ഞു കുഞ്ഞോളുടെ അമ്മ ഒന്ന് ചുറ്റും നോക്കിയിറ്റു കുളി മുറിയിലേക്ക് കേറി. ഇനി അമ്മയുടെ ഊഴമാണ്... അവര്‍ക്കും ഭയമില്ലാതെ കുളിക്കാന്‍ പറ്റില്ല. ആ ഭയത്തോടെയുള്ള നോട്ടം എന്നും ആവര്‍ത്തിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും....

------------------------------------------------------------------------------------------

സ്വരുക്കൂട്ടല്‍

ഭൂതകാലത്തിന്റെ ആഴങ്ങളില്‍
അടഞ്ഞ അന്ധകാരത്തില്‍
ഒരിത്തിരിയോളം നന്മകള്‍
തിളങ്ങുന്ന വജ്രപൊട്ടുകളായി
ചിതറിക്കിടപ്പുണ്ടിടക്കിടെ.
ഒക്കെക്കൂടി പെറുക്കി കൂട്ടിയാല്‍
ഇനിയുള്ളതും കൂടി ചേര്‍ത്ത്
വലിയൊരു മാളിക പണിയാം.
വജ്ര മാളിക, ഒരു നന്മ മാളിക
അതിന്റെ അതുല്യമാം പ്രഭയില്‍
ഇല്ലാതായ് പോകട്ടെ, പതിയെ,
പഴയ ഇരുട്ട് മുഴുവനും.
പരന്നു വന്നോളും ഭാവിയിലേക്കും
അത് പരത്തുന്ന വെള്ളി വെളിച്ചം.

പിന്‍വിളി...

My 100th poem...!!!
_________________________________________________________


ഇരുട്ടിലൂടെയൊന്നുമല്ല അവന്‍ വരിക
വെളിച്ചമുണ്ടാകും ചുറ്റും
കണ്ണീരൊഴുക്കിയും ഏങ്ങലുയര്‍ത്തിയും
പലരും ചുറ്റും പുലമ്പിക്കൊണ്ടിരിക്കും.
കാതോര്‍ക്കണമെന്ന് കരുതിയാലും
പാളിപ്പോകും അതിനുള്ള ശ്രമങ്ങളും.
ശരിയാണ്, ചുറ്റും വെളിച്ചമുണ്ടാകും,
വെളുത്ത ചിരിയുമായവന്‍ വരുന്നത്
ഇരുട്ടും കയ്യിലേന്തിയാണെന്നു മാത്രം!
രക്ഷിക്കണേയെന്നുള്ള ആര്‍ത്തനാദം
വെറും മൂളക്കം മാത്രമായി മാറും.
കയ്യനങ്ങാതാകും കാലുറച്ചു പോകും
ചുറ്റും കനക്കുന്ന വെളിച്ചം മുഴുവനും
ഇരുളായ് മാറി കണ്ണിലേക്കിരച്ചിറങ്ങും,
അന്ധത തീരെ താങ്ങാനാവാതെ
അശ്രു കണങ്ങള്‍ ഇറ്റി വീഴും.
അടങ്ങാത്ത മോഹങ്ങളൊക്കെയും കൂടി
നാവു കുഴക്കുന്ന ദാഹമായി മാറും.
യാത്ര പറയാന്‍പോലും നേരം നല്‍കാതെ
വലിച്ചു പറിച്ചവന്‍ നമ്മെ കൊണ്ട് പോകും.
നെഞ്ച് പൊട്ടി,പിന്‍വിളി വിളിക്കും പലരും,
നമ്മള്‍ മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ പുറപ്പെടുമ്പോള്‍...

പഴി

മിണ്ടിയാലും പിഴ 
മിണ്ടിയില്ലെങ്കിലും പിഴ, 
മിണ്ടാനോരുപാട് കരുതിയിട്ടും 
കഴിയാതെ പോയാലും പിഴ. 
ചിന്തിച്ചാല്‍ പിഴ 
ചിന്തകളെ വിലക്കിയാലും പിഴ 
പെരുത്തു വരുന്ന ചിന്തകളെ 
ഉച്ചത്തില്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞാല്‍ പിഴ 
പിഴകളൊക്കെ ചുമത്തപെട്ടിട്ടും 
തള്ളിക്കളഞ്ഞു മുന്നോട്ടാഞ്ഞാലും പിഴ!