അപ്രതീക്ഷിതം

സ്വപ്നങ്ങളായി
മനസ്സില്‍ പടരുന്ന പൂവള്ളികള്‍
എത്ര പെട്ടെന്നാണ്
വരിഞ്ഞു മുറുക്കുന്ന
കിനാവള്ളിപ്പിടുത്തമായി മാറുന്നത്...

ദുസ്വപ്നം

ഇത് വഴി വരാതിരിക്കുക സ്വപ്നങ്ങളേ,
ഇത്രമേല്‍ പരിഭ്രാന്തിയിലെക്കെന്നെ
വിളിച്ചുണര്‍ത്താനാണെങ്കില്‍...

എന്റെ ആത്മ മിത്രം

ഇലകളും ശിഖരങ്ങളും ഒരു മരത്തിനു ഒരുപാടുണ്ടാകും.. പക്ഷെ വേരുകള്‍ വളരെ കുറച്ചു മാത്രം…. പക്ഷെ കരുത്തരായവര്‍….

പരിചയപ്പെട്ടിട്ട് കുറെ ആയെങ്കിലും ഒരു വര്‍ഷം മാത്രമാകുന്നെ ഉള്ളൂ ഈ സൌഹൃദ വേരെന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ആഴ്ന്നു തുടങ്ങിയിട്ട്...

ഒരു കൂട്ടുകാരനെപ്പോലെ കളിയാക്കിയും കൂട്ടുകൂടിയും...
ഒരു സഹോദരനെപ്പോലെ സ്നേഹത്തിന്റെ ഭാഷയില്‍ ശാസിച്ചും സ്നേഹിച്ചും
കുറുമ്പ് കാട്ടിയും ചീത്ത വിളിച്ചും നന്മ ചൊല്ലിയും ഹൃദയത്തില്‍ കയറിക്കൂടിയ അലവലാതി റഈസ്...

ഒരു പെണ്‍കുട്ടി ഒരു ആണ്‍ കുട്ടിയോടുള്ള സൌഹൃദം ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറയുന്നത് പലര്‍ക്കും അത്ഭുതമായി തോന്നും.. ചിറി കോട്ടും... പക്ഷെ ഞാന്‍ പറയും.. എനിക്ക് കിട്ടിയ അനുഗ്രഹമാണ് Raees Hidaya എന്ന സുഹൃത്ത്.. എന്റെ അഭിമാനവുമാണ്...
പരിചയപ്പെടുന്ന ഓരോരുത്തര്‍ക്കും ജീവിതത്തിന്റെ പുതിയൊരു ഘട്ടമായിരിക്കും ഒരുണര്‍വായിരിക്കും റഈസിന്റെ  ചിരി സമ്മാനിക്കുക...

ചിരിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരിക്കുക റഈസ്...

റിക്ഷകളുടെ നിശ്ശബ്ദത

റിക്ഷകള്‍ പണ്ടേ
അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന എന്തോ ആണ്.
റിക്ഷാവാലകള്‍;
ചുറ്റും അലറിവിളിച്ചും മുരണ്ടും
പാഞ്ഞുനീങ്ങുന്ന ലോകത്തില്‍
അവയൊന്നും അറിയാതെ
മെലിഞ്ഞ ചിന്തയില്‍ മുഴുകി
പിറകില്‍ ഞെളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന
ഭാരങ്ങളെ മുഴുവന്‍
വലിച്ചുകൊണ്ട് സഞ്ചരിക്കും.
ദേഹമൊട്ടാകെ അരിച്ചുകേറുന്ന
കഴുത്തെല്ലില്‍ തുടങ്ങിയ
പഴയ വേദനയാവില്ല,
നിര്‍ത്താതെ പരിശ്രമിക്കുന്ന
ശോഷിച്ച കാലുകള്‍
കഴച്ചു തുടങ്ങിയതിന്റെ
പ്രയാസവുമാവില്ല,
ജീവിതമിങ്ങനെയീ റിക്ഷയില്‍
ചവിട്ടിത്തീര്‍ക്കുന്ന
ഓരോ നിമിഷത്തിലും
എത്ര ആഞ്ഞു ചവിട്ടിയിട്ടും
എവിടെയുമെത്താത്തതിനെപ്പറ്റി
ഓര്‍ത്തോര്‍ത്ത് മാത്രമാവാം
റിക്ഷാവാലയുടെ വിയര്‍പ്പ്
തുള്ളികളായി വീഴുന്നത്.
കണ്ണുകളില്‍ നിന്നല്ലല്ലോ
നനവിറ്റുന്നത്,
അതുകൊണ്ടാ റിക്ഷാക്കാരന്‍
കരയുകയാവില്ലാ,
അല്ലെങ്കിലും
കരയുന്നവര്‍ക്കെങ്ങിനെയാണ്
മൂകരാവാന്‍ കഴിയുക.

ഇരകള്‍

പരിശുദ്ധതയുടെ പാരമ്യമാണ്
ശുഭ്രതയെന്നാരൊക്കെയോ
പറഞ്ഞു വച്ചു പണ്ടേ.
പ്രണയ വിശുദ്ധിയുടെ
അപാരതക്കും ,നിറം
വെളുപ്പ്‌ തന്നെ ആയിരിക്കുമോ എന്തോ!
അതുകൊണ്ടല്ലേ ,
'അനശ്വര പ്രണയത്തിന്റെ
അപൂര്‍വ്വ മാതൃക'യായി
താജ്മഹലന്നു വെണ്ണക്കല്ലില്‍
ഉയര്‍ന്നു പൊങ്ങിയത്.

ഇന്നിപ്പോഴാ 'പ്രണയ കുടീരം'
മങ്ങിത്തുടങ്ങിയതിന്റെ കാരണം
പ്രണയത്തിന്‍റെ പേരില്‍,
എങ്ങു നിന്നും വമിക്കുന്ന
ചതിയുടെ കറുത്ത
പുക കൊണ്ടാകുമല്ലേ,
അല്ലെങ്കിലും,
ഈ പ്രകൃതിയെപ്പോലും
കപട സ്നേഹം കാണിച്ച്
വഞ്ചിച്ചു വലിച്ചെറിഞ്ഞവരാണ്
ഇന്നിപ്പോ മങ്ങുന്ന വെണ്മയെപ്പറ്റി
വല്ലാതെ സങ്കടം പറയുന്നത്.

എല്ലാം ഊറ്റിയെടുത്തിട്ടു
അഴുക്കു മൊത്തം ഒഴുക്കാനായി
മാറ്റി നിര്‍ത്തിയതല്ലയോ യമുനയെ?
തെളിനീര്‍ ഒഴുകിയിടത്ത്
എന്തേ ഇന്നിത്ര നിറം മാറ്റം?

അവള്‍ അതുവഴി ഒഴുകുമ്പോഴൊക്കെ,
പുറമേ വെളുക്കെ ചിരിക്കുന്ന
കൊട്ടാരക്കെട്ടിനുള്ളില്‍,
ഉള്ളിന്റെയുള്ളില്‍
കൊട്ടിയടക്കപ്പെട്ട ആത്മാവിനോട്
നിശബ്ദമായി സങ്കടം പറയുന്നുണ്ടാകും,
മനുഷ്യത്വമില്ലാത്തവരുടെ
ചെയ്തികളെപ്പറ്റി.
കറുത്ത് തുടങ്ങിയ കാറ്റും
അത് കേട്ട് കണ്ണീര്‍ വാര്‍ക്കും.

ഊര്‍ജ്ജമൊക്കെ ഊറ്റിയെടുക്കപ്പെട്ട്
ഒരു സാമ്രാജ്യം കണക്കെ
ഭരിക്കപ്പെട്ട്,
പതിനാലു തവണകള്‍
മറുത്തൊന്നും പറയാതെ
ഗര്‍ഭപാത്രം നിറക്കാന്‍ നിന്ന് കൊടുത്ത്,
അവസാനം ഉണങ്ങി വീണവള്‍,
തന്റെ മേല്‍ പൊങ്ങിയ
കപട പ്രണയത്തിന്റെ
പൊങ്ങച്ചക്കോട്ടയെ നോക്കി
വേദന നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ
ഒഴുകുന്ന പുഴയുടെ
സങ്കടങ്ങള്‍ കേട്ട് കിടക്കും
ആ കല്ലറക്കുള്ളില്‍.

ചരിത്രം
വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രണയക്കഥകളെ
പാടിപ്പാടി പുകഴ്ത്തും.
പുകഴ്ത്തുന്നവര്‍ തന്നെ തളര്‍ത്തും.
ഇരകളെന്നും ആരുമറിയാതെ ,
ഇരകളായ് തന്നെ തുടരും.

കരുത്ത്

തറച്ചു കയറ്റി നോവിക്കാന്‍
ഒരുപാട് സൂചി മുനകളും
കയ്യില്‍ കരുതിയാണ്
ചിലര്‍ നടക്കുക.
തരം കിട്ടുമ്പോള്‍
കുത്തിയിറക്കും
ഹൃദയത്തിലേക്ക് തന്നെ.
ചോര മുഴുവന്‍
എന്നേ വറ്റിയവര്‍,
വേദന ഞരമ്പുകള്‍
നിര്‍ജ്ജീവമായവര്‍,
ചിരിച്ചു കൊണ്ട് മുനയൊടിക്കും,
കൂര്‍ത്ത സൂചികളുടെ! :)

ആവശ്യം

വേനല്‍ ചൂടില്‍ ഉരുകുമ്പോള്‍
അവഗണനയുടെ ശബ്ദം
പുറപ്പെടുവിച്ചുകൊണ്ട്
വലിച്ചെറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട് പല തവണ.
തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെയിരുന്നിട്ടുണ്ട്.
ഇന്നിപ്പോള്‍ മഴയുടെ തണുപ്പ്
കാല്‍വെള്ളയിലൂടെ അരിച്ചു കയറി
ദേഹമാകെ വേദനിപ്പിക്കുമ്പോള്‍
നിന്റെ വില മനസ്സിലാകുന്നു,
പ്രിയപ്പെട്ട പുതപ്പേ,

പറിച്ചു മാറ്റുമ്പോള്‍...

Heart aches, like an ember blazes Inside,
When you try hard to ignore,
What you really want to absorb,
Into your soul, in which desires hide.
==================================
ഉള്ളിലൊരു
കനല്‍ചിന്തെരിയുന്ന പോലെ
ഹൃദയം നൊന്തുകൊണ്ടേ ഇരിക്കും.
മോഹങ്ങള്‍ ഒളിപാര്‍ക്കുന്ന
ആത്മാവിലേക്ക് തന്നെ,
വലിച്ചെടുക്കാന്‍
ഏറെ കൊതിക്കുന്നതിനെ
കഷ്ടപ്പെട്ടകറ്റി മാറ്റുമ്പോള്‍...!

മുറിവേറ്റ് മടങ്ങിയവര്‍

അവര്‍ണ്ണതയല്ല,
പിച്ചിച്ചീന്തപ്പെട്ടതും
തൂക്കിലേറ്റപ്പെട്ടതും.
സ്ത്രീത്വമാണ്,
പുരുഷത്വവുമാണ്.
എല്ലാ ഇന്ത്യക്കാരും
സഹോദരീ-സഹോദരന്മാര്‍
എന്നുറക്കെപ്പറഞ്ഞു വളര്‍ന്ന,
നമ്മില്‍,ഉറഞ്ഞു കൂടിയ
ഇന്ത്യക്കാരെന്ന
അഭിമാനമാണ്.

കാലം തെറ്റുമ്പോള്‍..

'മഴ ഒന്നിങ്ങെത്തിയിട്ട് വേണം
വൈകിയതിന്റെ പരിഭവങ്ങള്‍
പറഞ്ഞു തീര്‍ക്കാന്‍'
ഉണങ്ങിയ മരമൊരെണ്ണം
വാടിത്തുടങ്ങിയ ചെടിയുടെ കാതില്‍
വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു..

തീച്ചൂളകള്‍

സ്വന്തം സ്വപ്നങ്ങളെയെല്ലാം
അടുക്കി വച്ചു ചുട്ടെടുത്ത്
ആരുടെയൊക്കെയോ
സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക്
കട്ടകള്‍ ഒരുക്കുന്ന തീച്ചൂളകള്‍
ഉള്ളിലുണ്ട്, ചിലരുടെ!

പ്രണയി

ഹൃദയത്തിന്റെ
ഉള്ളിലിരുന്നെരിയുന്ന
വേദനകള്‍ ,
ചുണ്ടുകളില്‍
പ്രാര്‍ത്ഥനയായി
എത്തും മുന്‍പേ ,
ചേര്‍ന്ന് നിന്ന്
കേള്‍ക്കുമവന്‍,
ഉത്തരമൊരിക്കല്‍
തരികയും ചെയ്യും.

ക്ഷമിക്കുക

ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ കഴിയില്ല.
ഇവിടെയിരുന്നിങ്ങനെ
വെറുതെ കരയുകയല്ലാതെ.
നന്ദി തോന്നുന്നുണ്ട് നിന്നോട്,
ഇതുവരെയും ഇങ്ങനെയെങ്കിലും
ജീവിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞതിന്.
ഒരു പ്രൊഫൈല്‍ ഫോട്ടോ,
പിന്നൊരു കവര്‍ ഫോട്ടോ,
അതിനൊപ്പമൊരു
കണ്ണീര്‍ പോസ്റ്റും.
അതിലപ്പുറം ,ഒന്നും ചെയ്യാന്‍
കഴിയാതെയാകുന്നെന്ന
വേദന മാത്രം.
ആരും ചെയ്യാനില്ലല്ലോ എന്ന
ദുഃഖം മാത്രം.
നഖം കൊണ്ടൊന്നു
പോറിയാല്‍ പോലും,
വേദനിക്കുന്ന പെണ്ണിന്
ദ്രംഷടകള്‍ ആഴ്ന്നിറങ്ങി
മരിച്ചു പോയവരുടെ വേദന
എങ്ങനെ അറിയാന്‍...

തോല്‍വി

ജീവിതത്തെ
മരണത്തിനൊറ്റിക്കൊടുക്കാന്‍
മനസ്സു ശ്രമിക്കുന്നിടത്താണ്
മനുഷ്യന്റെ പരാജയം.

ഇത്തിരി നേരം

ഒരിത്തിരി തണല്‍,
കുളിര്‍ തെന്നല്‍,
അതുമാത്രമേ വേണ്ടൂ
എല്ലോര്‍ക്കും.
പിന്നെയെല്ലാരും പോകും.
നീയും പോകും.
ഞാനും...

സ്വത്വം

എത്ര തിരഞ്ഞിട്ടും
സ്വയം കണ്ടെത്താന്‍
കഴിയാത്തതു കൊണ്ടാവണം
നമ്മള്‍ പലരും
ഒറ്റക്കായവരെന്നു
നമ്മോടു തന്നെ
പരിതപിക്കുന്നത്,
ജീവിതം
വിരസമെന്ന്
ധരിച്ചു വക്കുന്നതും....

മരം

പൂക്കുവാനും കായ്ക്കുവാനും കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും
തണല്‍ വിരിച്ചു നിന്ന് കൊള്ളാം.
എന്നാലും വെട്ടി മുറിച്ചു ,ചീകി മിനുക്കി ,
തിളക്കം വരുത്തി
അലങ്കാരമാക്കി മാറ്റേണ്ട ദയവു ചെയ്ത്.

രാവ്

ഉറക്കം തന്നെന്നെ
മയക്കിക്കിടത്താന്‍
ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്ന
രാത്രിക്കെന്നോട്
പ്രണയമോ ,അതോ
അനുകമ്പയോ?

കുപ്പി

ജീവിതമെന്ന ലഹരി,
ആവോളമാവേശത്തോടെ
അരുതായ്മകളുടെ
പാനപാത്രത്തില്‍ പകര്‍ന്ന്‍
ഇടതടവില്ലാതെ നുകരും.
കാലിക്കുപ്പിയുടെ ഉള്ളിലെ
അടിത്തട്ടിലെവിടെയോ
ഒടുവിലെ തുള്ളിയെങ്കിലും
നാവു നീട്ടി നക്കുന്ന
അവസാന നിമിഷങ്ങളുടെ
വിഭ്രാന്തിയില്‍
വരണ്ട തൊണ്ടയിലൂടെ
ശബ്ദമില്ലാതെ,
എന്നാലുച്ചത്തില്‍
ഒരവസരം കൂടെ
ഒരിത്തിരി സമയം കൂടെയെന്ന്
വിധിയോടു അലറിച്ചോദിക്കും
നാം മനുഷ്യര്‍.

അതിര്

പറത്തി വിടാം ചിന്തകളെ
ഇഷ്ടം പോലെ പാറട്ടെ
അറ്റത്തൊരു നൂല് കെട്ടി,
ഇങ്ങേയറ്റം പിടിച്ചു വക്കണം,
ഇല്ലെങ്കില്‍
വലിച്ചടുപ്പിക്കാന്‍ നോക്കുമ്പോള്‍
കിട്ടാതെ വന്നാലോ?!