ചിലപ്പോള് തീര്ത്തും ഏകാന്തത.
മനസ്സിന്റെ തളിര് ഭിത്തികളില് അത്,
പൂപ്പല് പോലെ പടരുന്നു.
ഇടക്ക്, ഇളവെയില് പോലെ
നിന്റെ ഓര്മ്മകള് കൂട്ട് വരും.
കണ്ണീര് നനവിറങ്ങി
പൂപ്പല് പൊതിഞ്ഞ ഭിത്തിയെ
ഉണക്കാന് ശ്രമിക്കും വെയില്.
എന്നിട്ടും, നിന്നെക്കുറിച്ചുള്ള
ഓര്മ്മകള്ക്ക് പോലും
എനിക്കവകാശമില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവില്
വീണ്ടും ആ പൂപ്പലില് ചവിട്ടി
വഴുതി വീഴും, പിന്നെയുമൊറ്റക്ക്!
ജീവിക്കുക, ഭൂതകാലം സമ്മാനിച്ച വേദനകള്ക്കൊരു മധുര പ്രതികാരമെന്ന പോലെയെങ്കിലും
No comments:
Post a Comment