ഇടയ്ക്കിടെ അവളുടെ നോട്ടം കുളിമുറിയുടെ മുകളിലത്തെ വെളിച്ചം കടക്കാനുള്ള വിടവിലേക്കു വീഴും. ആരെങ്കിലും എത്തി നോക്കുന്നുണ്ടോ.
പഴയ വാതിലിന്റെ പൊളിഞ്ഞു പോയ ഭാഗത്തെ കൊച്ചു പൊത്തുകളില്‍ അവള്‍ ഒരു കണ്ണിറുക്കി വച്ചു പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ‘ഭാഗ്യം, ആരും ഇല്ല’. മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെയെങ്കിലും മുഖത്തും അവള്‍ സോപ്പിട്ടു. എന്നാലും പേടി കാരണം വേഗം വെള്ളമൊഴിച്ച് കഴുകിക്കളഞ്ഞു. എത്ര നേരമാ ഇങ്ങനെ കണ്ണടച്ചു നില്‍ക്കുക.
നിറച്ചു വച്ച ബക്കറ്റില്‍ നിന്നും ഓരോ തവണ കപ്പില്‍ വെള്ളം കോരി ദേഹത്തെക്കൊഴിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ നോട്ടം ഓരോ പൊത്തിലെക്കും പഴുതിലേക്കും വിടവിലെക്കും പാറി വീണു.
“കുഞ്ഞോളെ, നീ അതിനകത്ത് എന്തെടുക്കുവാ? ഇന്ന് പ്രവേശനോല്സവമല്ലേ, ഒന്നാം ക്ലാസിലെ ആദ്യത്തെ ദിവസം തന്നെ വൈകില്ലെ.? വെള്ളത്തില്‍ കളിച്ചു നില്‍ക്കാതെ വേഗം ഇറങ്ങി വാ. അമ്മയ്ക്കും കുളിക്കണ്ടേ?”
‘ഈ അമ്മക്കിതെന്തറിയാം, വെള്ളത്തില്‍ കളിക്കുകയാണത്രേ! എത്ര പേടിച്ചിട്ടാ ഒന്ന് കുളിക്കുന്നത്’ ദേഷ്യത്തോടെ കുഞ്ഞോള്‍ മനസ്സില്‍ കരുതി. വേഗം തുവര്‍ത്തി ആശ്വാസത്തോടെ കുളിമുറിയുടെ പുറത്തിറങ്ങി.
അമ്മ കുഞ്ഞോളുടെ തല നല്ലവണ്ണം തുവര്‍ത്തി കൊടുത്ത് പെറ്റിക്കോട്ടിടീപ്പിച്ചു. ‘അമ്മമ്മയോടു പറ ഉടുപ്പിടീക്കുവാന്‍, അമ്മ വേഗം വരാം.’ എന്നും പറഞ്ഞു കുഞ്ഞോളുടെ അമ്മ ഒന്ന് ചുറ്റും നോക്കിയിറ്റു കുളി മുറിയിലേക്ക് കേറി. ഇനി അമ്മയുടെ ഊഴമാണ്... അവര്‍ക്കും ഭയമില്ലാതെ കുളിക്കാന്‍ പറ്റില്ല. ആ ഭയത്തോടെയുള്ള നോട്ടം എന്നും ആവര്‍ത്തിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും....
------------------------------
No comments:
Post a Comment