എരിഞ്ഞു ജ്വലിക്കുന്ന ഒരു നെയ്ത്തിരിയാവാം ഓരോ ദിനവും. പ്രഭ പകലിനു നല്കി നീറിക്കത്തുന്ന തിരി. എണ്ണ വറ്റി തുടങ്ങി കെട്ടടങ്ങും മുന്പേ മനോഹരമായ് തിരിയൊന്ന് ചിരിച്ചു നോക്കിയതാവാം സന്ധ്യയിലെ ചുവപ്പ്. വേദനയൊളിപ്പിച്ച് വിടര്ന്നൊരു മൂവന്തിപ്പുഞ്ചിരി. അണഞ്ഞിരുണ്ടിട്ടും ഇനിയുമെരിയാനുന്ടെന്ന ഓര്മ്മപ്പെടുത്തലില് വീണ്ടുമത് സ്വയം ഊര്ജ്ജമണിയുന്നുണ്ടാകാം. ഓരോ തവണയും പകല്ത്തിരി തെളിയുന്നത് അതേ ഊര്ജ്ജവും ഉള്ളിലേന്തിയാണ്. ഒടുക്കത്തില് കാത്തിരിക്കുന്ന അവസാനത്തെ ഇരുട്ടിനും മുന്പേ ഒരുപാട് വട്ടം തെളിഞ്ഞു കത്താന്.... |
Wednesday, 15 October 2014
ആവര്ത്തനം.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment