കാത്തിരിപ്പിനൊടുവില്‍

ആകുലതകളും ആശങ്കകളും
എരിക്കുന്ന ഓര്‍മ്മകളും
ഒറ്റപ്പെട്ടു പോകുന്നോ,
എന്ന സ്വയം ചോദ്യങ്ങളും
ചിരിച്ചു ചിതറിക്കൊണ്ട്
തടഞ്ഞു നിര്‍ത്തുന്ന നോവുകളും
നീതിയില്ലാതെ തഴയപ്പെട്ടത്തിന്റെ
അപമാനഭാരങ്ങളും
അലിഞ്ഞില്ലാതാകുന്നൊരു
നല്ല നിമിഷത്തെയാണ്,
ഈ കാത്തിരിപ്പിനൊടുവില്‍
ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്.
അതുകൊണ്ടാണ്
ചില ചിറകടിയൊച്ചകള്‍
ചെവിയില്‍ പതിക്കുമ്പോള്‍,
എന്നെ മാത്രം തേടി വരുന്ന
വര്‍ണ്ണപ്പക്ഷിയെന്നു കരുതി
കണ്ണുകളുയര്‍ത്തി നോക്കുന്നത്.
അല്ലാ,അത് കഴുകച്ചിറക്കളുടെ
അട്ടഹാസമെന്നു തിരിച്ചറിയുന്ന
നിമിഷങ്ങളിലാണ്
ഭയന്ന് മാറി ഒളിച്ചിരിക്കുന്നത്.
അങ്ങുയരങ്ങളില്‍ നിന്നും
മെല്ലെ പറന്നു വരുന്ന
ആ കറുത്ത പക്ഷിയാവുമല്ലേ
ഒരുപക്ഷെ നിന്നിലേക്കെന്നെ,
ചിറകുകളില്‍ ഏറ്റി സഞ്ചരിക്കുക?
അവസാനത്തെ പക്ഷി,
അവസാന യാത്രയും?