തിരുത്തപ്പെടാത്തവ

എന്റെ സ്നേഹത്താല്‍ ശ്വാസം മുട്ടുന്നെന്നു
നീ പറഞ്ഞ നിമിഷം മുതല്‍ക്കേ,
മൌനത്തെ ആഭരണമാക്കിയതാണ്.
ദൂരേക്ക് നീയെന്നെ തള്ളി നീക്കുമ്പോഴും
ഒരു ചുടുകടല്‍ ഉള്ളില്‍ തിളച്ചു മറിഞ്ഞിട്ടും
അടക്കിപ്പിടിക്കാന്‍ പഠിച്ചു ഞാന്‍.
പറഞ്ഞതൊക്കെയും കെട്ടുകഥകളെന്നു
സ്വയം പഠിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.
എന്റെ ചുറ്റും നീ പരന്നു നിന്നിട്ടും
വേലി കെട്ടി .എന്നെ മാത്രം അകറ്റിയിട്ടും
സഹിക്കാന്‍ തന്നെ ഞാന്‍ ഉറച്ചു.
നിന്നെ തേടി വരാതിരിക്കാനും.
ഇടക്കൊക്കെ എന്റെയോര്‍മ്മകള്‍
നിന്നെ തേടി വരാറുണ്ടെന്നും
കണ്ണും കാതുംനീ അടച്ചു വക്കാറുണ്ടെന്നും
നന്നായി തന്നെ അറിയാമെനിക്ക്.
ഭീരുവായിക്കൊള്ളുക, ഒളിച്ചോടുക
കഴിയുന്നത്ര ദൂരേക്ക്,
എന്റെ നിഴലും , ഓര്‍മ്മകളും
തേടി വരാത്തത്ര അകലേക്ക്.
പിന്നീടൊരു തിരിഞ്ഞു നോട്ടം
അരുതെന്നു മാത്രം, അത്ര മാത്രം!