ജ്വലനം..

ചുവപ്പും നീലയും മഞ്ഞയും
നിറങ്ങളില്‍
തിളക്കമുള്ള ആളല്‍
ഉയര്‍ന്നു പൊങ്ങുമ്പോള്‍
കണ്ടു നില്‍ക്കുന്നവര്‍ക്ക്
കൌതുകമാണ്...
ചിറകുകളിങ്ങനെ
വീശി പറക്കുമ്പോള്‍
അഗ്നി ശോഭയാല്‍
അവരുടെയും മുഖം തിളങ്ങും.
തീരെ നിര്‍ത്താതെ
സ്വയം എരിഞ്ഞുകൊണ്ടാണ്
ജ്വാലാ ശലഭം
പറന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.
പ്രകാശം കണ്ടു
കോരിത്തരിക്കും ചിലര്‍ ,
വെള്ളമൊഴിച്ച് കെടുത്താന്‍
ശ്രമിക്കും പലര്‍ ,
പറന്നു മാറും ശലഭം.
ചൂടുള്ള ജ്വലനമൊരിക്കല്‍
നേര്‍ത്ത ശീതളിമയായി മാറുന്ന
ദിനവും കാത്താണ്,
അഗ്നി ശലഭമിപ്പോഴും
സ്വയം എരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

ഡയറി

അത് വരെ പേനയെ പ്രണയിച്ച
ഡയറിത്താളുകള്‍
വര്‍ഷാവസാനം അടുക്കുമ്പോള്‍
വെളുത്ത മുഖം വേദന കൊണ്ടെന്നപോലെ
വിളറി വെളുത്തു നമ്മളെ നോക്കും.
ശബ്ദമില്ലാതെ ചോദിക്കും.
'ഇനിയടച്ചാല്‍ എന്ന് തുറക്കാനാണ്,
ആര് തുറക്കാനാണ്.'
പേനത്തുമ്പ്‌കൊണ്ടുള്ള തലോടല്‍
ഇനിയുണ്ടാകില്ലെന്ന നോവാല്‍
തളര്‍ന്നു കിടക്കും.
പുതിയ വര്‍ഷമൊരു
പുതിയ മനുഷ്യനാകുമെന്നുള്ള
പൊള്ളയായ പ്രഖ്യാപനങ്ങള്‍ കേട്ട്
ചെവി പൊത്തിയിരിക്കും.
അവസാന താളും എഴുതി നിറയുമ്പോള്‍
അവസാനത്തെ രാവിനെ
മതി മറന്നു സ്നേഹിച്ചു കൊണ്ട്
പതിയെ ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കും.
ഡയറി,
അങ്ങനെ ഓര്‍മ്മച്ചെപ്പാവാന്‍
തപസ്സു തുടങ്ങും.
ഒരു നീണ്ട കാല തപസ്സ്....

ഇതള്‍

കൊഴിയാന്‍
കാരണം കാത്തിരിക്കുന്ന,
അവസാനത്തെ
ഇതളെന്ന പോലെ,
ഇത് വഴി പോകുന്നൊരു
കാറ്റിനെയും
പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കുകയാണ്
ഞാന്‍ ...

സന്ദേശം

നിന്‍റെ ഓര്‍മ്മകളാല്‍
ചുട്ടു പഴുത്ത മരുമണല്‍പരപ്പില്‍
ഏകയായ്,മുഖം ചേര്‍ത്തു കിടന്ന്‍,
ഉരുകിയുരുകിയെന്‍റെ
കണ്ണുനീര്‍ പോലും
വറ്റിത്തീര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഒരു ചെറു മഴയായല്ലെങ്കിലും
നറു കുളിര്‍ക്കാറ്റായെങ്കിലും
പ്രിയമുള്ളവനേ, നീ
എന്നിലേക്കണയുമെന്ന്
ഞാനീ ഉരുകുന്ന ചൂടില്‍
കൊതിച്ചു പോകുന്നുണ്ട്.
ഇപ്പോളെനിക്ക് കേള്‍ക്കാവുന്നത്,
ഇരമ്പി വരുന്ന ചുടുമണല്‍ കാറ്റിന്റെ
ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഇരമ്പല്‍ മാത്രം.
പേടിച്ചോടാന്‍ പോലും വയ്യാതെ
തളര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു ഞാന്‍.
എന്‍റെ ഉള്‍തടത്തില്‍ നിന്നും
പറന്നു പൊങ്ങിയ
നോവിന്റെ പക്ഷികള്‍,
ഇനിയും ജീവന്‍ പൊലിയാത്ത
കാത്തിരിപ്പിന്റെ നൊമ്പരവാര്‍ത്തയുമായി
അവിടം വരെയെത്തുമോയെന്നു
എനിക്കിപ്പോഴും ഉറപ്പില്ല.
എങ്കിലും മുഴുവനായും
അടഞ്ഞു കഴിയാത്ത കണ്ണുകളില്‍
നിന്‍റെ വരവിനേയും കാത്ത്
എന്റെ പ്രതീക്ഷ
തിളങ്ങിത്തന്നെ നില്‍പ്പുണ്ട്.
ഒരു ചെറു മഴയായല്ലെങ്കിലും
നറു കുളിര്‍ക്കാറ്റായെങ്കിലും
പ്രിയമുള്ളവനേ........

നിസ്സഹായത.

നനയാന്‍, നിന്നെയറിയാന്‍
ഞാനിറങ്ങി വരില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും
എന്തിനാണ് മഴയിങ്ങനെ
പെയ്തു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നത്?
എന്തിനാണിങ്ങനെ
എന്നെ സ്നേഹിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നത്?

ജീവിതം

ജീവിതത്തെ
അടങ്ങാത്ത ആവേശത്തോടെ,
മതിമറന്നു സ്നേഹിക്കുന്ന,
നമ്മളെന്ന വിഡ്ഢികളെപ്പോലെയാണ്
ഈയലുകള്‍.

ജീവിതം കുടിച്ചു തീര്‍ക്കാനുള്ള
ആര്‍ത്തിയുമായ് മനുഷ്യന്‍
വ്യഗ്രത കാണിക്കുന്നത് പോലെ,
വെളിച്ചത്തിനു ചുറ്റുമവ
വേഗത്തില്‍ ചുറുചുറുക്കോടെ
പാറുകയാണ്,
ഈയലുകള്‍.

ഒടുവിലെന്തിന്,
ഒന്നും നേടാതെ
ഒരിത്തിരി ആയുസ്സിന്റെ
ചിറകുകളുപേക്ഷിച്ച്
വീണു പിടഞ്ഞു ജീവന്‍
പൊലിയുവാന്‍....

ഒരു പ്രണയ കഥ

ചുവന്ന പൂക്കളാല്‍
നിറഞ്ഞു പൂത്ത വാകമരച്ചുവട്ടില്‍
ഒരുപാട് നേരത്തെ
മൌന സംഭാഷണങ്ങള്‍ക്കൊടുവിലാണ്
പ്രണയത്താല്‍ ചുവന്ന ഹൃദയങ്ങളവര്‍
പരസ്പരം കൈമാറിയത്.
ആ നേരം അത് വഴിയെത്തിയ
പ്രണയത്തിന്റെ ഇളം തെന്നല്‍
പൂത്തു നിന്ന വാക മരത്തിന്റെ
കാതിലേതോ കിന്നാരമോതി.
നാണത്താല്‍ മരമറിയാതെ
ഇതളുകള്‍ കൊഴിച്ചു വീഴ്ത്തി.
മരച്ചുവട്ടില്‍ ഹൃദയം പങ്കു വെച്ചവര്‍
പിരിയാന്‍ മടിച്ചാണെങ്കിലും
തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോള്‍
കണ്ടു നിന്ന വാകയുടെ നെഞ്ചിലൊരു
പേരില്ലാത്ത നീറ്റല്‍.
വീണ്ടും വീണ്ടും മരച്ചുവട്ടില്‍
പ്രണയങ്ങള്‍ നാമ്പിട്ടു,
പൂത്തു-തളിര്‍ത്തു, കൊഴിഞ്ഞു.
വാകമരം ചുവന്ന ഇതളുകള്‍
പൊഴിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.
പ്രണയ സാക്ഷ്യങ്ങളുടെ ഇതളുകള്‍
പ്രണയികളുടെ കാലുകള്‍ക്കടിയില്‍
ചതഞ്ഞരഞ്ഞു പോയി.
പ്രണയത്തിന്റെ നറു തെന്നല്‍
എന്നോ സഞ്ചാരം നിര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നു.
പകരം വരുന്നത്
ചതി നിറമുള്ള വിഷക്കാറ്റ് മാത്രം
എന്നിട്ടും വാകയിതളുകള്‍
അടര്‍ന്നു വീണു കൊണ്ടിരുന്നു.
സുഖമുള്ള ഓര്‍മ്മകളുടെ നിറവില്‍
ഇനിയും പ്രണയിച്ചു തീരാത്ത
ആത്മാക്കള്‍ക്ക് വേണ്ടി.
ഹൃദയം കറുത്തു പോയവരുടെ
കാലിനടിയില്‍ ചതഞ്ഞരയാന്‍
മാത്രമായി....

ഒറ്റക്ക്.....

ഒരു രക്ഷപ്പെടല്‍
ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ?
ചിലപ്പോഴെങ്കിലും ചിലതില്‍ നിന്നും.
ഞാന്‍ കൊതിച്ചു പോകാറുണ്ട്.
എവിടേക്ക് പോകാന്‍,എല്ലായിടത്തും
ഉയര്‍ത്തിക്കെട്ടിയ മതിലുകള്‍ .
വിഭ്രാന്തിയുടെ ഇടവഴിയിലൂടെ
ഒറ്റയായ് നടക്കുകയാണ് ഞാന്‍.
ഒപ്പമെത്താന്‍ നോക്കരുത്
പിറകില്‍ നിന്ന് വിളിക്കരുത്.
തനിയെ ചിരിച്ചും തനിയെ നോവിച്ചും
സ്വയം വെറുത്തും,
വിഭ്രാന്തിയുടെ ഇരുള്‍വഴിയിലൂടെ.
പിറകില്‍ നിന്ന് വിളിക്കരുത്.
വെളിച്ചത്തിലേക്ക്
വലിച്ചെറിയുകയുമരുത്.
അങ്ങിനെയങ്ങിനെ
ചിരിക്കാന്‍ മറന്നു തുടങ്ങും പതിയെ.
അവസാന തുള്ളി വെളിച്ചവും
ഹൃദയത്തില്‍ നിന്ന് ചോര്‍ന്നു കഴിയുമ്പോള്‍
അവസാന ആശ്രയത്തിന്റെ ചുവട്ടില്‍
മുഖം ചേര്‍ക്കും ഞാന്‍.
പരാതികളും പരിവേദനങ്ങളും
അവിടെ ഇറക്കി വച്ചു
കണ്ണീരൊഴുക്കിക്കിടക്കും.
ഒടുവില്‍ തളര്‍ന്നു വീഴും വരെ
നടന്നു കൊണ്ടേയിരിക്കട്ടെ.
ഇടനാഴിയിലൂടെ,വരണ്ടിടുങ്ങിയ
ഇരുളിലൂടെ ഒറ്റക്ക്, തീര്‍ത്തും ഒറ്റക്ക്....

അഭ്യര്‍ഥന

ജീവിത കടലോരത്തെ
കോടാനുകോടി മണല്‍ത്തരികളില്‍
ഒന്ന് മാത്രമാണ് ഞാന്‍,
ഉദയ കിരണവും കൊടും വെയിലും
ഇരുളിന്‍റെ തണുപ്പും
ഒരുപോലെയേറ്റ്
ഞാനിവിടെ കിടന്നുകൊള്ളാം.
കറുത്ത ഹൃദയവും ചുഴിഞ്ഞു നോക്കുന്ന
കണ്ണുകളും കൊണ്ട്
എന്നെ തിരഞ്ഞു പിടിച്ച്,
എന്നിലെ കളങ്കത്തിന്റെ അംശം
കണ്ടെത്തുവാനായി
ഇതുവഴി വരാതിരിക്കുക
കോടാനുകോടി മണല്‍ത്തരികളില്‍
ഒന്ന് മാത്രം ഞാന്‍,
ഒന്നുമല്ലാത്തവള്‍ ഞാന്‍....

കഴുതകള്‍

പുറത്തു ചാടാന്‍ വെമ്പുന്ന
ഞരമ്പ്‌ രോഗിയെ ,
ഉള്ളില്‍ അടക്കി നിര്‍ത്തിക്കൊണ്ടാണ്‌
പലരുമിവിടെ ജീവിക്കുന്നത്.
നിവൃത്തികേടു കൊണ്ട് മാത്രം,
അവരാ രോഗിയെ പിടിച്ചു കെട്ടും.
ഒരു നിവൃത്തിയുമില്ലാതെ വരുമ്പോള്‍
വാക്കുകള്‍ കൊണ്ടെങ്കിലും
അവരത് പറഞ്ഞു തീര്‍ക്കും,
ആശ്വാസം കണ്ടെത്തും.
കഴുത കരഞ്ഞു തീര്‍ക്കുന്നത് പോലെ...

പിന്‍കുറിപ്പ്: രോഗം എന്ന് പ്രതീകാത്മകമായി ഉപയോഗിച്ചതാണ്. മുക്കാലിയില്‍ കെട്ടി അടിക്കേണ്ട വൃത്തികെട്ട സ്വഭാവമാണ് ലത്...

മൌനത്തിന്റെ നിറം

നമുക്കിടയില്‍ ഒഴുകിപ്പരക്കുന്ന മൌനം
വളര്‍ന്നൊരു പുഴയായി,
കടലായി, വന്‍സാഗരമായി മാറും മുന്‍പേ
തുടച്ചെടുത്തേക്കാമിപ്പോള്‍ തന്നെ.
മൌനത്തിന് പ്രണയ വര്‍ണ്ണമാണോ
അതോ, വെറുപ്പിന്റെ കറുപ്പ് നിറമോ?
ചിന്തിക്കാനൊന്നും നേരമില്ല.
നമുക്കിടയില്‍ ഒഴുകിപ്പരക്കുന്ന മൌനം,
തുടച്ചെടുക്കാം ഇപ്പോള്‍ തന്നെ.....

ആത്മാഹുതി.

ഭയന്നു ചുവന്ന്‍ കറുത്തു തുടങ്ങിയ സന്ധ്യയില്‍ ,
വിട്ടു വീഴ്ചകളാല്‍ തീര്‍ത്ത കുരുതിക്കളത്തില്‍ ,
പണ്ടേ ഉള്ളിലൂട്ടിയുറപ്പിച്ച പലതിനെയും,
കഴുത്തറുത്ത് ആര്‍ക്കോ വേണ്ടി ബലി നല്‍കി,
അറ്റമില്ലാത്ത, അനന്തമായ തമസ്സിലേക്ക്
'നാളെ'യുണ്ടെന്നും പരക്കെ വെളുക്കുമെന്നും
ആരോ പറഞ്ഞതിനെ അന്ധമായി വിശ്വസിച്ച്,
നടക്കാനൊരുങ്ങുമ്പോള്‍,
ബലിയെന്നും, ത്യാഗമെന്നും
സ്വയമാശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുമെങ്കിലും
ഉള്ളിയുള്ളില്‍ നിന്നും മനസ്സാക്ഷി മാത്രം,
ആരും കേള്‍ക്കാതെ പറയുന്നുണ്ടാകും,
‘ആത്മാഹുതിയാണിത്, സ്വയം ഹത്യ!’

പുതപ്പ്

അപമാനത്തിന്‍റെ നൂലില്‍ 
അപവാദത്തിന്റെ നിറത്തില്‍
നോവിപ്പിക്കുന്നത്ര കനത്തില്‍ 
പുതപ്പു തുന്നുന്ന ജീവിതത്തെക്കാള്‍
എന്ത് മാത്രം ദയാ നിധിയാണ്‌ ,
ഞെരുക്കി വേദനിപ്പിക്കാനാണെങ്കിലും
മണ്ണിന്റെ പുതപ്പൊരുക്കുന്ന മരണം.

നൂല്.

ഒരു വിളിയാളമകലെയെങ്കിലും 
എത്ര കൈ നീട്ടിയിട്ടും 
തൊടാന്‍ കഴിയാത്തത്ര 
അകന്നു പോയിരിക്കുന്നു ,
നമ്മളിരുവരും.
നമുക്കിടയിലെ അദൃശ്യനൂലിനെ
അറുത്തു കളയാന്‍ 
വെമ്പിയത് കാലമാണോ,
അതോ മടുപ്പിന്റെ
പുളിച്ചു തികട്ടലില്‍
നിന്നില്‍ നിന്ന് വന്നു പോയ
കൈയ്യബദ്ധമോ?!

അനുവാദം

ആത്മ വിശ്വാസം

തൂലികക്കുള്ളിലെ 
ധൈര്യമെന്ന മഷി മുഴുവനും 
ചോര്‍ന്നു പോകാന്‍ 
തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
തുള വീഴ്ത്തി മഷി ചോര്‍ത്തുന്നത്
മതത്തിന്‍റെ മേലങ്കി പുതച്ച
ഭയത്തിന്റെ രൂപങ്ങളാണെന്ന്‍
ഞാന്‍ തിരിച്ചറിയുന്നു.
അളന്നു മുറിച്ചു 
പോസ്റ്റ്‌മാര്‍ട്ടം ചെയ്ത്
അഴുക്കു പുരണ്ടതെന്നും
അവിഹിതമെന്നുമൊക്കെ
ആര്‍ത്തു വിളിച്ചവര്‍ കല്ലെറിയും.

ആക്ടിവിസ്റ്റ്

മുഖ പുസ്തകത്തില്‍ ഇഴഞ്ഞു നടക്കുന്ന 
വാലന്‍മൂട്ടകളെപ്പോലെയാണ് നാം,
ആവാസ വ്യവസ്ഥയില്‍ നിന്ന് വേരറ്റാല്‍,
അസ്ഥിത്വമില്ലാതായ് പോകുന്നവര്‍ ! 

സദാചാര വിരുദ്ധം.

കൈപിടിയിലിരിക്കുന്ന പ്രണയം,
വഴുതിപ്പോകുമെന്നു തോന്നിയപ്പോഴാണ്
അവരതിനെ ജനനേന്ദ്രിയത്തിന് 
കൂട്ടിക്കൊടുക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചത്.

തിരിച്ചറിവ്

മനസ്സിന്‍റെ വിശുദ്ധിയുടെ പാരമ്യത്തിലാണ്
കവിത ഉറവ പൊട്ടിയൊഴുകുന്നത്...
ഹൃദയം നൈര്‍മ്മല്ല്യത്തിന്റെ ഔന്നത്യത്തിലെത്തുമ്പോഴാണ്,
തൂലികത്തുമ്പില്‍ നിന്നും വരികള്‍ ഇറ്റി വീഴുന്നത്....
അതുകൊണ്ടാണ് ഞാനൊരു മുഴുവന്‍ സമയ കവിയല്ലാത്തതും....

ബോധോദയം

പ്രകാശ ഗോപുരം 
പിറകില്‍ ഉപേക്ഷിച്ചു,
പ്രിയപ്പെട്ട പലതും
കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ച്,
നടന്നകലുമ്പോള്‍, 
ആരെയാണ് വഞ്ചിച്ചതെന്ന്
എത്ര ആലോചിച്ചാലും 
നമുക്ക് പിടികിട്ടില്ല.
ഒടുവില്‍, വഴിയറ്റത്തു
പാപ ബോധത്തിന്റെ
തീക്കനലുകള്‍ പേറി
പുകഞ്ഞു തുടങ്ങിയ 
കരിഹൃദയവുമായി
തളര്‍ന്നിരിക്കുമ്പോഴാണ്‌
നമ്മില്‍ ആ തിരിച്ചറിവ്
വന്നണയുക,
ഇത് വരെ നാം വഞ്ചിച്ചത് 
നമ്മെതന്നെയാണെന്ന്
മനസ്സിലാക്കുക.
ആത്മവഞ്ചനയുടെ നോവില്‍
നീറി നീറിക്കഴിയുമ്പോള്‍
തിരിച്ചു പോകാന്‍ കഴിയാത്ത വിധം
വാതില്‍ കൊട്ടിയടച്ചിട്ടുണ്ടാകും
വിധി, അല്പം പോലും 
അനുകമ്പയില്ലാതെ....