തളരാതെ...

വേദന ഏറെ തന്നുള്ള 
അമ്പുകളും മുറിവുകളും
തകര്‍ച്ചകളും ഇടര്‍ച്ചകളും 
നന്മയൊളിപ്പിച്ച് വച്ച
പരീക്ഷണങ്ങളാവെ
തോറ്റോടുവതെങ്ങനെ,
തടുക്കുന്നതെങ്ങനെ?
വേച്ചു വേച്ചാണെങ്കിലും 
നടക്കുക തന്നെ..

നിശബ്ദ

ആദിത്യനെന്നും
ആഴിയില്‍
മുങ്ങിയസ്തമിക്കുന്നെന്നതു
കെട്ടുകഥ മാത്രമായത്
എത്രയോ നന്നായി.
അല്ലെങ്കില്‍,
ചക്രവാളത്തിനപ്പുറം
ഇരുണ്ടു,കരുവാളിച്ച്
ഒരിത്തിരി ഭാഗമുണ്ടാകും .
എന്നും
ചൂടന്‍ സൂര്യന്‍
വന്നു മുങ്ങുന്നിടം,
മയങ്ങിക്കിടക്കുന്നിടം.
ചൂടും ചൂരുമൊക്കെ
ഏറ്റു വാങ്ങി
കറുത്ത് പോയൊരു
കടല്‍ ഭാഗം.
ചക്രവാളത്തിനുമപ്പുറം,
ആരുമറിയാതെ കിടന്നേനെ.

തെന്നല്‍

നിറം ചോര്‍ത്തിക്കളഞ്ഞ
ചേലയും ചുറ്റി,
കോതിയൊതുക്കാത്ത
മുടിയിഴകളെയൊന്നു
പരിഗണിക്കപോലും ചെയ്യാതെ
ഒരു വിധവയെപ്പോലെ,
അലസമായി നീയിതെങ്ങോട്ടാണ്.

നീ സഞ്ചരിക്കുന്ന വഴിയുടനീളം
അന്നൊക്കെ നീ കേട്ടിരുന്നത്
സന്തോഷത്തിന്റെ ശബ്ദങ്ങള്‍.
നിറ സൌന്ദര്യമാര്‍ന്നൊരു
കന്യകയെപ്പോലെ
കളിച്ചു, ചിരിച്ച്,നൃത്തം ചവിട്ടി ,
ചിരി മര്‍മ്മരം കേള്‍പ്പിച്ചു
എല്ലാരേമൊന്നു വട്ടം ചുറ്റി
നീ പോകുമ്പോള്‍,ഓര്‍ക്കുന്നില്ലേ,

അന്നൊക്കെയവര്‍ പുഞ്ചിരിച്ചിരുന്നു.
നിന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു.

ഇന്നെന്തേ ഇങ്ങനെ?
ചിരിയില്ലാതെ, ചന്തമില്ലാതെ
എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ഒഴുകുന്നത്
നിന്നെത്തന്നെ നീ എന്തെ
സ്നേഹിക്കാതെ പോകുന്നു?

ഇത്ര മാത്രം വര്‍ണ്ണമറ്റ്,
നിശബ്ദയായതുകൊണ്ടല്ലേ
ഇന്നവര്‍ നിന്നെക്കയറ്റാതെ
കിളിവാതിലുകള്‍,
സാക്ഷയിട്ടുറപ്പിക്കുന്നത്,
നിന്റെ സാമീപ്യമൊന്നു
ശ്രദ്ധിക്കപോലും ചെയ്യാത്തത്.

ആരാണ് നിന്നിലെ നിന്നെ
നിര്‍ജ്ജീവമാക്കിയത്?

മഴവില്ലിനോട്‌ പറയൂ,
നിന്റെ ഉടയാടകള്‍ക്കല്പം
നിറം പകരാന്‍,
മുല്ലവള്ളിയോട് , വിരിയാന്‍ തുടങ്ങുന്ന
മൊട്ടുകള്‍ ചോദിക്കൂ,
നിന്റെ വാര്‍മുടിയലങ്കരിക്കാന്‍.
ചുണ്ടിലൊരല്പം പുഞ്ചിരി വരുത്താന്‍
നിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവനെപ്പറ്റി ഓര്‍ക്കൂ.
അവന്റെ സ്നേഹത്തെപ്പറ്റി,
അവന്റെയീ ലോകത്തെ
നന്മകളെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കൂ.

ഇനി നീ പോകൂ,
കുളിര്‍മ്മയായി ,
മരുഭൂമികളാകുന്ന മനസ്സുകളില്‍
പരിമളം പരത്തുന്ന തെന്നലായി.....

ഡെസ്ക്

കൂര്‍ത്ത മുനയുള്ള
കോമ്പസ്സ് കൊണ്ട്
കുത്തി വരഞ്ഞ്,
അതിനും മേലെ
മഷി കൊണ്ട് കടുപ്പിച്ചു
പ്രണയത്തിന്‍റെ
പേരെഴുതി വക്കുമ്പോള്‍
ഡെസ്കിനു വേദനിച്ചു കാണണം.
മരം കൊണ്ടുള്ള
ആ മേനിയില്‍
നോവ്‌ പടര്‍ന്നപ്പോള്‍
ഹൃദയം കൊണ്ട്
ശപിച്ചു കാണണം.
അതുകൊണ്ടാവാം
ഇവിടെയീ
ഇടതുവശത്ത്
തീരാത്ത നീറ്റല്‍.

പിശാചിന്റെ കൂട്ടുകാരനോട്..

ചില നേരങ്ങളില്‍
ചില നിലവിളികള്‍
കൂടെ വന്നു
ചെവിയില്‍ അലയടിച്ചു
സ്വസ്ഥത കളയാറില്ലേ,
തളം കെട്ടിയ കണ്ണീരില്‍
കാല്‍ തെന്നി
വീണു പോകാറില്ലേ?
രക്ഷപ്പെടാനായി
പിടഞ്ഞെണീറ്റോടുമ്പോള്‍
ഇതൊക്കെയൊന്നു
നിലച്ചു കിട്ടണേയെന്ന
ഇന്നത്തെ പ്രാര്‍ത്ഥനകളൊന്നും
അന്ന് കൂടെ നിന്ന
പിശാചു പക്ഷെ
കേള്‍ക്കുന്നേ ഇല്ല അല്ലെ?
അല്ലെങ്കിലും
അതങ്ങിനെത്തന്നെയാണ്.
ഏത് വഴിയെ പോയാലും
എത്ര ചിരിക്കോട്ട കെട്ടി
അതിനുള്ളിലിരുന്നു സുഖിച്ചാലും
ചില ശാപങ്ങള്‍,കുറെ നോവുകള്‍,
ചില വിതുമ്പലുകള്‍ ,
ഒരുമിച്ചു
ഇഴഞ്ഞിഴഞ്ഞു വന്നു
കാലില്‍ ചുറ്റി വലിച്ചിടും.
കാരണം,
അവയെ വഹിക്കുന്നത്
നിന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ
കറുത്ത കൈകളല്ല എന്നത് തന്നെ

വിഡ്ഢി

ആരുമല്ല...
ഒന്നുമല്ല...
എന്നിട്ടുമെന്തിനാണീ 
ഹൃദയം 
വിങ്ങുന്നത്?
വിഡ്ഢിയായത്കൊണ്ടോ?

ഒരേ ചിന്തകള്‍

കൂട്ടമായ് കൊത്തിപ്പെറുക്കുന്ന
കറുമ്പന്‍ കാക്കകളെ
വെറുതെ നോക്കിയിരിക്കുമ്പോഴാണ്,
അതില്‍ നിന്നും മാറി ,
പഴയ കെട്ടിടത്തിന്റെ
ചൂട് കൊണ്ട് പഴുത്ത,
മേല്‍ക്കൂരയുടെ അരുകില്‍
വെയില്‍ തിന്നു അനങ്ങാതെ
മൌനിയായിരിക്കുന്ന കാക്ക.
എന്നോ വഴി തെറ്റിയെന്നെപ്പോലെ
വന്നുപെട്ടതാകാമിവിടെ ,
വരുത്തന്‍ കാക്ക.
പണ്ടേ ഉപേക്ഷിച്ച നാടിന്റെ
പച്ച നിറമുള്ള ഓര്‍മ്മകളെ
ധ്യാനിക്കുകയാവും അത്.
അന്ന് മുറിച്ചു കളഞ്ഞ
ചില ചരടുകളുടെ ചിന്തകള്‍
കഴുത്തു മുറുക്കി വല്ലാതെ
ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നുണ്ടാകും.
ഈ വരണ്ടുണങ്ങിയ
അപരിചിതത്വത്തിന്റെ ലോകത്ത്,
അവജ്ഞ സഹിച്ച്,
ഓര്‍മ്മകളില്‍ ഉരുകി,
ഒരു പരദേശി കാക്ക.

സ്ത്രൈണം

ഗതി

ഈ ഒഴുക്ക്,
ഇതെങ്ങോട്ടാണ് എന്നെയിങ്ങനെ
വലിച്ചുകൊണ്ട് പോകുന്നത്
പിടിച്ചു നില്‍ക്കാന്‍
ഞാന്‍ എത്തിപ്പിടിക്കുന്ന
വള്ളികളില്‍ നിന്നും
എന്നെ അടര്‍ത്തിയെടുക്കുന്ന
ശക്തിയേതാണ്
എവിടേക്കാണീ ഒഴുക്ക്
ചിതറിച്ചു കളയാനുള്ലൊരു
അഗാതതയിലേക്കോ,
നീന്തിത്തുടിക്കാനൊരു
തെളിഞ്ഞ ശാന്തതയിലേക്കോ?
എവിടെക്കാണീ
നിലയില്ലാത്ത ഒഴുക്ക്?!

ഒരുമിച്ച്..

ഓരോ അണുവിലും
നിറയുന്ന വേദന
ദേഹത്തെ തളർത്തുന്നത്
കണ്ടു സഹിക്കാഞ്ഞാവും
രോമങ്ങളോരോന്നും
എഴുന്നേറ്റു നിന്നു
നമുക്കായ് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത്.....

രഹസ്യം

ആര്‍ക്കും കയ്യെത്തിപ്പിടിക്കാന്‍
പറ്റാത്തത്ര ഉയരത്തില്‍
എടുത്തു വച്ചിരിക്കുന്നു
ഞാനാ രഹസ്യത്തെ.
ഇവിടെ നിന്നും എന്റെ ആത്മാവ്
പറന്നുയരുമ്പോള്‍
ആ സത്യത്തെയും
കയ്യിലെടുത്തുകൊണ്ടാകും
ഞാന്‍ പോവുക.
നിന്നിലെക്കുയരുമ്പോള്‍
നിനക്ക് മാത്രം അറിയ്യുന്ന
ആ രഹസ്യം കൊണ്ട്
നീ എന്നെ പുതപ്പിക്കണം.
ഒരു നനുത്ത തെന്നല്‍ കൊണ്ടെന്റെ
നെറുകയില്‍ ചുംബിക്കണം
എന്റെ സത്യത്തെ
നീ മാത്രം അറിയണം.

തുടക്കം

പൊക്കം കൂടിയ മതിലിനും
കനത്തു നില്‍ക്കുന്ന
മേല്ക്കൂരക്കും അപ്പുറം
വിശാലമായി ആകാശമുണ്ട്.
തുരന്നു തുരന്നു പുറത്തു കടക്കണം.
ഒടുക്കമല്ലാ അത്, തുടക്കമാണ്
തെളിഞ്ഞ വിഹായസ്സിലേക്കുള്ള
യാത്രയുടെ ആരംഭം.

നല്ല 'പാതി'

ഈ ഹൃദയത്തില്‍ 

നിന്നെ ഞാന്‍ ഖബറടക്കുകയാണ്.

മുഴുവനായല്ല കേട്ടോ

നിറഞ്ഞ സ്നേഹം 

എനിക്കായ് പകുത്തു തന്ന,

ആ നല്ല ഭാഗമുണ്ടല്ലോ,

നിന്റെയാ ചുവന്ന

ഹൃദയത്തിന്റെ നന്മ ഭാഗം.

എന്നില്‍ മോഹമായി നിറഞ്ഞ

എന്റെ മാത്രമായി ഒട്ടി നിന്ന

സ്നേഹപ്പകുതി.

ആഗ്രഹമുണ്ടായിട്ടല്ല,

പക്ഷെ നീ മരിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ആ ഖബറിന്റെ ചാരെ 

എന്റെ കണ്ണീര്‍ വീണു 

നനഞ്ഞ മീസാന്‍ കല്ല് നാട്ടും.

തലക്കല്‍ ഞാന്‍ നടുന്ന 

ചെടിയില്‍ നിന്നും 

നമ്മുടെ പ്രണയത്തിന്റെ 

പൂക്കള്‍ വിരിയും.

നോവേറെയുണ്ട്, 

എന്നാലും നീയെന്നും 

എന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ തന്നെ 

അന്തിയുറങ്ങുമല്ലോ...

മറ്റേ പകുതിയുണ്ടല്ലോ 

നല്ലപാതിയാക്കാമെന്നു

വെറും വാക്ക് തന്നിട്ട്

എന്റെ പ്രണയ രക്തമിങ്ങനെ 

ഊറ്റിയൂറ്റി കുടിച്ചു തീര്ത്ത് ,

തീരാ വ്യഥയിലേക്കെന്നെ

വലിച്ചെറിഞ്ഞു പോയ

ആ ക്രൂര ഭാഗം,

വെറുത്തു കൊണ്ടേയിരിക്കും.

ഞാനറിയാതെയാണെങ്കിലും.

ഒടുക്കം വരെ ,

ആ ചതിയുടെ നടുക്കത്തില്‍ ....

ചോദ്യങ്ങള്‍

തന്‍കുഞ്ഞ്

ആറ്റുനോറ്റ് കാത്തിരുന്ന
കുഞ്ഞുങ്ങളെ
മുട്ടക്കുള്ളില്‍ വച്ചു തന്നെ
എറിഞ്ഞുകൊന്നവനെ
കൊത്താതെ വിടില്ലൊരു
ഹൃദയമുള്ള കാക്കയും.
പണ്ടെന്നോ,
രണ്ടു വറ്റ് എറിഞ്ഞു തന്ന
നന്ദിയുടെ പേരിലായാലും
കൊത്താതെ വിടില്ല
കൂടെയുള്ള കാക്കകളും.
ആഞ്ഞാഞ്ഞു കൊത്തും.
കവണയില്‍ നിന്നാഞ്ഞു വരുന്ന
കല്ലേറു കൊണ്ട്
ചത്തു വീഴും വരെ.
എറിഞ്ഞു കിട്ടിയ രണ്ടു വറ്റ്,
കാത്തു വച്ച പൊന്‍കുഞ്ഞ്.
ചിന്തിച്ചാലറിയാം,
ഏതാണ് വലുതെന്ന്‍....

രാത്രി

കാഴ്ച കാണാന്‍
ട്രെയിനിന്റെ
വിന്‍ഡോ സീറ്റ് കൊതിച്ച്
കാത്തിരുന്നു കുറെ നേരം.
ഒടുവിലത് കിട്ടിയപ്പോള്‍
ജനാലക്കപ്പുറത്തു
മൂടി നില്‍ക്കുന്ന
ഇരുട്ട് മാത്രം.

മുത്ത്.

ഓര്‍മ്മയായ് പോലും
വരാതിരിക്കുക,
കണ്ണീര്‍ മുത്തുകളോരോന്നും
വീണു ചിതറി
ഒരായിരം ശാപങ്ങളായി
മാറാതിരിക്കാന്‍ .............

ചിരി

ഇക്കിളി കൂട്ടിയും,
തമാശകള്‍ പറഞ്ഞു
ചുറ്റുമുള്ള പലതും
നമ്മെ ചിരിപ്പിക്കാന്‍ നോക്കും,
തോറ്റു കൊടുത്തേക്കണം,
നിറഞ്ഞു ചിരിച്ചേക്കണം.
ഇടനെഞ്ചിലെ നോവ്‌
അങ്ങനെയെങ്കിലും
കവിഞ്ഞൊഴുകട്ടെ....

വിലാപം

ഇനിയും കുഴിച്ചു മൂടാന്‍ ഞാന്‍
വിസമ്മതിക്കുന്നതിനാലാകാം,
കിനാവുകള്‍ ഓരോന്നായി
എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ
അടിത്തട്ടിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്നത്.
മനുഷ്യനെ മുഴുവനായി മൂടുമ്പോള്‍
മണ്ണിനു നോവാറുന്ടാകുമോ,
പിന്നെന്തിനാണെന്റെ
ഹൃദയമിങ്ങനെ വേദനിക്കുന്നത്.

മൌനം

കൂര്‍ത്ത മുനയുള്ള
ആയുധമാണ് മൌനം,
ചിലപ്പോളാവട്ടെ,
നിറഞ്ഞു കവിയുന്ന
നല്ല സ്നേഹവും..