ഇനിയും മരിക്കാത്ത ഇര.

ഒരിത്തിരി ജീവന്‍ ബാക്കി വെച്ചോണ്ട്
വെറുതെ വിടരുതാരെയും.
ഒറ്റക്കുത്തിന് കൊന്നേക്കണം,
ചോര വാര്‍ന്നു ജീവിക്കാന്‍ വിടരുത്.
ഹൃദയത്തിലേറ്റ മുറിവിനെ
കണ്ണുനീരാവാനും സമ്മതിക്കരുത്.
ചോര വാര്‍ന്നു കൊണ്ടിരിക്കും,
കണ്ണീര്‍ പെയ്തു കൊണ്ടേയിരിക്കും.
ഒടുവില്‍ അത് വറ്റിത്തീര്‍ന്ന്‍,
ജീവശ്വാസം നിലക്കും വരെ.
ഒറ്റക്കുത്തിന് കൊന്നേക്കണം,
അല്ലെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ മരിച്ചാലും,
നിങ്ങളുടെ പാപം മരിക്കില്ല.
പശ്ചാത്താപങ്ങള്‍ വിലപ്പോവില്ല!

----------------------------------------------

കണ്ണട

കേടു വന്നിട്ടൊന്നുമില്ല,
കണ്ണിന്റെ കാഴ്ചക്ക്.
ഒരിത്തിരി മങ്ങിയിട്ടുണ്ട്,നേര്.
മനുഷ്യനെയും മൃഗത്തെയും
മനുഷ്യ മൃഗത്തെയും
തിരിച്ചറിയാതായിട്ടില്ല.
അതും നേര്....
-------------------------------

ഭയമുറി

-------------------------------------------------------------------------------------------------

ഇടയ്ക്കിടെ അവളുടെ നോട്ടം കുളിമുറിയുടെ മുകളിലത്തെ വെളിച്ചം കടക്കാനുള്ള വിടവിലേക്കു വീഴും. ആരെങ്കിലും എത്തി നോക്കുന്നുണ്ടോ.
പഴയ വാതിലിന്റെ പൊളിഞ്ഞു പോയ ഭാഗത്തെ കൊച്ചു പൊത്തുകളില്‍ അവള്‍ ഒരു കണ്ണിറുക്കി വച്ചു പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ‘ഭാഗ്യം, ആരും ഇല്ല’. മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെയെങ്കിലും മുഖത്തും അവള്‍ സോപ്പിട്ടു. എന്നാലും പേടി കാരണം വേഗം വെള്ളമൊഴിച്ച് കഴുകിക്കളഞ്ഞു. എത്ര നേരമാ ഇങ്ങനെ കണ്ണടച്ചു നില്‍ക്കുക.
നിറച്ചു വച്ച ബക്കറ്റില്‍ നിന്നും ഓരോ തവണ കപ്പില്‍ വെള്ളം കോരി ദേഹത്തെക്കൊഴിക്കുമ്പോഴും അവളുടെ നോട്ടം ഓരോ പൊത്തിലെക്കും പഴുതിലേക്കും വിടവിലെക്കും പാറി വീണു.
“കുഞ്ഞോളെ, നീ അതിനകത്ത് എന്തെടുക്കുവാ? ഇന്ന് പ്രവേശനോല്സവമല്ലേ, ഒന്നാം ക്ലാസിലെ ആദ്യത്തെ ദിവസം തന്നെ വൈകില്ലെ.? വെള്ളത്തില്‍ കളിച്ചു നില്‍ക്കാതെ വേഗം ഇറങ്ങി വാ. അമ്മയ്ക്കും കുളിക്കണ്ടേ?”
‘ഈ അമ്മക്കിതെന്തറിയാം, വെള്ളത്തില്‍ കളിക്കുകയാണത്രേ! എത്ര പേടിച്ചിട്ടാ ഒന്ന് കുളിക്കുന്നത്’ ദേഷ്യത്തോടെ കുഞ്ഞോള്‍ മനസ്സില്‍ കരുതി. വേഗം തുവര്‍ത്തി ആശ്വാസത്തോടെ കുളിമുറിയുടെ പുറത്തിറങ്ങി.
അമ്മ കുഞ്ഞോളുടെ തല നല്ലവണ്ണം തുവര്‍ത്തി കൊടുത്ത് പെറ്റിക്കോട്ടിടീപ്പിച്ചു. ‘അമ്മമ്മയോടു പറ ഉടുപ്പിടീക്കുവാന്‍, അമ്മ വേഗം വരാം.’ എന്നും പറഞ്ഞു കുഞ്ഞോളുടെ അമ്മ ഒന്ന് ചുറ്റും നോക്കിയിറ്റു കുളി മുറിയിലേക്ക് കേറി. ഇനി അമ്മയുടെ ഊഴമാണ്... അവര്‍ക്കും ഭയമില്ലാതെ കുളിക്കാന്‍ പറ്റില്ല. ആ ഭയത്തോടെയുള്ള നോട്ടം എന്നും ആവര്‍ത്തിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും....

------------------------------------------------------------------------------------------

സ്വരുക്കൂട്ടല്‍

ഭൂതകാലത്തിന്റെ ആഴങ്ങളില്‍
അടഞ്ഞ അന്ധകാരത്തില്‍
ഒരിത്തിരിയോളം നന്മകള്‍
തിളങ്ങുന്ന വജ്രപൊട്ടുകളായി
ചിതറിക്കിടപ്പുണ്ടിടക്കിടെ.
ഒക്കെക്കൂടി പെറുക്കി കൂട്ടിയാല്‍
ഇനിയുള്ളതും കൂടി ചേര്‍ത്ത്
വലിയൊരു മാളിക പണിയാം.
വജ്ര മാളിക, ഒരു നന്മ മാളിക
അതിന്റെ അതുല്യമാം പ്രഭയില്‍
ഇല്ലാതായ് പോകട്ടെ, പതിയെ,
പഴയ ഇരുട്ട് മുഴുവനും.
പരന്നു വന്നോളും ഭാവിയിലേക്കും
അത് പരത്തുന്ന വെള്ളി വെളിച്ചം.

പിന്‍വിളി...

My 100th poem...!!!
_________________________________________________________


ഇരുട്ടിലൂടെയൊന്നുമല്ല അവന്‍ വരിക
വെളിച്ചമുണ്ടാകും ചുറ്റും
കണ്ണീരൊഴുക്കിയും ഏങ്ങലുയര്‍ത്തിയും
പലരും ചുറ്റും പുലമ്പിക്കൊണ്ടിരിക്കും.
കാതോര്‍ക്കണമെന്ന് കരുതിയാലും
പാളിപ്പോകും അതിനുള്ള ശ്രമങ്ങളും.
ശരിയാണ്, ചുറ്റും വെളിച്ചമുണ്ടാകും,
വെളുത്ത ചിരിയുമായവന്‍ വരുന്നത്
ഇരുട്ടും കയ്യിലേന്തിയാണെന്നു മാത്രം!
രക്ഷിക്കണേയെന്നുള്ള ആര്‍ത്തനാദം
വെറും മൂളക്കം മാത്രമായി മാറും.
കയ്യനങ്ങാതാകും കാലുറച്ചു പോകും
ചുറ്റും കനക്കുന്ന വെളിച്ചം മുഴുവനും
ഇരുളായ് മാറി കണ്ണിലേക്കിരച്ചിറങ്ങും,
അന്ധത തീരെ താങ്ങാനാവാതെ
അശ്രു കണങ്ങള്‍ ഇറ്റി വീഴും.
അടങ്ങാത്ത മോഹങ്ങളൊക്കെയും കൂടി
നാവു കുഴക്കുന്ന ദാഹമായി മാറും.
യാത്ര പറയാന്‍പോലും നേരം നല്‍കാതെ
വലിച്ചു പറിച്ചവന്‍ നമ്മെ കൊണ്ട് പോകും.
നെഞ്ച് പൊട്ടി,പിന്‍വിളി വിളിക്കും പലരും,
നമ്മള്‍ മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ പുറപ്പെടുമ്പോള്‍...

പഴി

മിണ്ടിയാലും പിഴ 
മിണ്ടിയില്ലെങ്കിലും പിഴ, 
മിണ്ടാനോരുപാട് കരുതിയിട്ടും 
കഴിയാതെ പോയാലും പിഴ. 
ചിന്തിച്ചാല്‍ പിഴ 
ചിന്തകളെ വിലക്കിയാലും പിഴ 
പെരുത്തു വരുന്ന ചിന്തകളെ 
ഉച്ചത്തില്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞാല്‍ പിഴ 
പിഴകളൊക്കെ ചുമത്തപെട്ടിട്ടും 
തള്ളിക്കളഞ്ഞു മുന്നോട്ടാഞ്ഞാലും പിഴ!

കുരുതി

പൊരിച്ചു തിന്നാം
വേണമെങ്കില്‍ ഒറ്റയടിക്ക്
കണ്ണാടിക്കൂട്ടിലിട്ടു
സ്വാതന്ത്ര്യം നിഷേധിച്ചു
ഇഞ്ചിഞ്ചായും കൊല്ലാം
കശാപ്പുകാരന്റെ
ഇഷ്ടം പോലെ....

ഒരു പഴങ്കഥ

കാറ്റും മഴക്കോളുമുണ്ട്

വലിയൊരു കൊടുങ്കാറ്റിതാ

ഇപ്പോഴിങ്ങെത്തും,

കനത്ത മഴയും തുടങ്ങും

കരിയിലക്കും മണ്ണാങ്കട്ടക്കും  

ഒന്നിക്കുവാനാവില്ലെന്ന്‍;

കരിയിലയാ നശിച്ച

കൊടുങ്കാറ്റിനൊപ്പം പോകും,

മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ.

മണ്ണിന്റെ കട്ടയാകട്ടെ,

മഴയില്‍ നനഞ്ഞ്,

കുതിര്‍ന്ന്‍ പൊടിഞ്ഞു

മണ്ണിലേക്ക് മടങ്ങും .

പ്രണയത്തിന്റെ ചാറ്റല്‍ മഴ

പെരുമഴയായി മാറുമ്പോഴാണ്

ഇത്രയൊക്കെയും സംഭവിക്കുന്നത്!...

‘’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’

പൊതു താല്‍പര്യം

വരമ്പില്‍ നിന്നിറങ്ങിനടന്നാല്‍
കാലില്‍ ചെളി പുരളുമെന്നു
കണ്ടു നില്‍ക്കുന്നോര്‍ പറയും
അപ്പുറവുമിപ്പുറവുമുള്ള
ചെളി മാത്രമല്ലേ അവര്‍ കാണുള്ളൂ!
ചെരുപ്പിട്ട് നടക്കുന്നതു വെറുതെയാണോ
‘അഴുക്കൊ’രല്‍പം പോലും
പുരളാതിരിക്കാനല്ലേ,
അല്ലെങ്കിലും , പണ്ട് തൊട്ടേ
നിറവും ഗന്ധവും കൊള്ളില്ലെങ്കില്‍
വളക്കൂറുള്ള മണ്ണിനെ
വെറും ചെളിയെന്നു വിളിക്കും
നമ്മളൊക്കെക്കൂടി.....

ദിനരാത്രം

വെള്ളത്തിനൊപ്പം കണ്ണുനീരും
ഒഴുകിത്തീരട്ടെന്നു കരുതി
കുളിമുറിയില്‍
അനങ്ങാതെ നില്‍ക്കും
ഏറെ നേരം.
നാടിന്‍റെയോര്‍മ്മകളും 
നേരം തെറ്റിയെത്തുന്ന 
മേനിച്ചൂടും 
കൂടെയൊലിച്ചിറങ്ങിക്കോളും.
എല്ലാം കൂടി ചേര്‍ന്നിട്ട്
ആ ദ്വാരത്തിനുള്ളില്‍
പോയ്‌ മറയും.
സങ്കടക്കടലിനെ 
മുഴുവനായൊഴുക്കിവിടാന്‍ 
ഹൃദയത്തിലതുപോലൊരു
ഓവില്ലെങ്കിലും 
പരിതപിക്കാന്‍ നില്‍ക്കാതെ 
തണുത്ത ദേഹം
മനസ്സിനെയും കൊണ്ട് 
പുറത്തിറങ്ങും.
പിന്നെ പരിഷ്കാരം 
വാരിത്തേച്ചു പുറപ്പെടുമ്പോള്‍
വറ്റിത്തീരാത്ത ഗൃഹാതുരതയെ
അകത്തു മറന്നു വെക്കും.
മറക്കുന്നതോ അതോ
മനപ്പൂര്‍വ്വമോ!
ആവശ്യമെങ്കില്‍
പരതിയെടുക്കാമെന്നു
തലച്ചോറു പറയും മനസ്സിനോട്.
അവിടെത്തുടങ്ങുന്ന 
പ്രവാസ-ദിനം,
ഉറക്കിനെ പുണരുവാന്‍ 
കൊതിച്ചെത്തുമ്പോള്‍
നിദ്രാവിഹീനമായൊടുങ്ങും ദിനം...

കലണ്ടര്‍

ദിവസങ്ങളുടെയും
അക്കങ്ങളുടെയും
മാസങ്ങളുടെയും
പേര് കൊടുത്ത്
ഓര്‍മ്മകളെ
മനസ്സില്‍ കുറിച്ചു
തുടങ്ങിയപ്പോളാണ്
കലണ്ടറിനെ ശ്രദ്ധിച്ചത്.
ആലോചിച്ചപ്പോള്‍
ഒടുവിലിങ്ങനെ തോന്നി,
ജീവിതവുമൊരു കലണ്ടറെന്ന്.
കറുപ്പും ചുവപ്പും
നിറങ്ങള്‍ മാത്രമേയുള്ളൂ
ഹൃദയത്തില്‍ കുറിച്ചു വയ്ക്കുന്ന
അക്ഷരങ്ങള്‍ക്കും.
നഷ്ടങ്ങളുടെ കറുത്ത ദിനങ്ങള്‍,
ഒരിറ്റു സന്തോഷവും
ചിലപ്പോള്‍ വേദനയുമാകുന്ന
ചുവപ്പ് ദിനങ്ങള്‍.
അക്കങ്ങളെണ്ണിയെണ്ണി
മാസങ്ങളെ മറിച്ചിട്ട്‌
നമ്മളെക്കാള്‍ മുന്‍പേ
കാലം സഞ്ചരിക്കുമ്പോള്‍
തിരിഞ്ഞു നോക്കാന്‍
കെല്‍പില്ലാതെ കൂടെയോടും.
നിസ്സംഗതയോടെ നോക്കും
പിറകിലേക്കല്ല, മുന്നോട്ട്.
അപ്പോളും നൊമ്പരത്തോടെ
മനസ്സ് പിറുപിറുക്കും,
'അക്കങ്ങളെ മാത്രമല്ലേ
പിറകില്‍ തള്ളാന്‍ കഴിയൂ.
ഓര്‍മ്മകളെയല്ലല്ലോ'!

കല്ലേറ്

അര്‍ഹതയില്ലാത്തതിനാലാണ്
ഞാനെന്റെ ചൂണ്ടു വിരല്‍
ഉയര്‍ത്താത്തത്,
ആര്‍ക്കു നേരെയും
ചൂണ്ടാന്‍ മുതിരാത്തത്.
ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടേണ്ടവര്‍
ഒരുപാടുണ്ട് നിങ്ങളില്‍,
എന്നിട്ടും ഒറ്റപ്പെടുന്നതും
ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പില്‍
മിണ്ടാതിരിക്കേണ്ടതും
ഈ ഞാന്‍...

തിരനോട്ടം

ഉരുവപ്പെടലുകള്‍ക്കിടയില്‍
മടിയുടെ പേരില്‍ നാം
കുറിച്ചു വക്കാതെ പോയ
വരികളെത്ര,
മറവിയുടെ കിടങ്ങിലേക്ക്
വീണുപോയ കവിതകളെത്ര,
അടര്‍ന്നുപോയ ചിന്തകളെത്ര,
കണക്കു കൂട്ടലുകളുടെ 
ആകാശത്തൂന്ന്‍
മാറ്റി വെക്കലുകളാല്‍ 
മാഞ്ഞു പോയ സ്വപ്നങ്ങളെത്ര...

യാഥാര്‍ത്ഥ്യം

കാണരുതാത്തതിനെ
കൌതുകത്തിന്റെ പേരില്‍
കണ്ടു തുടങ്ങും വെറുതെ.
കണ്ടു കണ്ടു പോകുമ്പോള്‍
കാണുന്നവയിലൊക്കെയുമാ
കാഴ്ച മാത്രം തേടുമവന്‍.
കണ്ടതിലൊക്കെയുള്ളവ
കടും സത്യങ്ങളെന്നു ധരിക്കും.
കാരുണ്യമൊഴിഞ്ഞു പോകും
കണ്ണുകളില്‍ നിന്നും,പിന്നവിടെ
കാമമുറഞ്ഞു തുള്ളും.
കാവലാകേണ്ടിടത്തു പോലും
കഴുകന്‍നോട്ടം മാത്രമെറിയും.
കൈപിടിച്ചു കൊണ്ട് വന്നവളെയുമാ
കണ്ണാലെ നോക്കുമ്പോളവള്‍ക്കും
കറുത്ത ഹൃദയമെന്ന് സംശയിക്കും.
കരിപിടിച്ചു പോകും ഭാവി,
കഥയില്ലാത്തവനായ് മാറും.
കരയാന്‍ പോലുമാകാതെ
കറുപ്പില്‍ സ്വയം അടങ്ങിത്തീരും..
.......................................................................................

 യഥാര്‍തത്തില്‍ ‘യാഥാര്‍ത്ഥ്യം’ എന്ന ഈ കവിത അശ്ലീലതകള്‍ കാണുന്നവര്‍, അതിന്നു അടിപ്പെട്ടു പോയാലുണ്ടാകുന്ന ഭവിശ്യത്തുക്കളെ കുറിച്ച ഒരു കവിതയാണ്. ചിത്രങ്ങളും, വീഡിയോകളും, സാഹിത്യങ്ങളുമൊക്കെയായി നമുക്ക് ചുറ്റും നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന ഒരു ലോകമുണ്ട്. ശ്ലീലമല്ലാത്തതിന്റെ ലോകം.
കൌമാരത്തിന്റെ പിടപ്പില്‍ കൌതുകത്തിന്റെ പേരിലാകും ഒരാള്‍ അതിനെ കണ്ടു തുടങ്ങുക. പക്ഷെ കാലം കടന്നു പോകുമ്പോള്‍ അയാളതിന്റെ അടിമയായി മാറും. ഭര്‍ത്താവിനെ ഒരു വാതിലിലൂടെ യാത്രയയച്ചു മറുവാതില്‍ ജാരന് വേണ്ടി തുറന്നിടുന്ന, ഭര്‍ത്താവില്‍ നിന്ന് ലഭിക്കാത്തതിനെ ജാരനില്‍ തേടുന്ന സ്ത്രീയെ പ്രേക്ഷകന്‍ നന്നായി ആസ്വദിക്കും. അല്ലങ്കില്‍ ഇത്തരം വീഡിയോ/ചിത്ര/സാഹിത്യങ്ങളില്‍ ആളുകള്‍ ഏറ്റവും അധികം ആസ്വദിക്കുന്നത് അവിഹിത ബന്ധങ്ങളിലെ കാര്യങ്ങളായിരിക്കും. കാഴ്ചക്കാര്‍ അതിനെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യമായി കരുതി വെക്കും. അന്യന്റെ ഭാര്യയെ മറ്റൊരുത്തന്റെ കൂടെ കാണുകയോ കേള്‍ക്കുമ്പോളോ ഉണ്ടാകുന്ന സുഖം അവര്‍ നന്നായി ആസ്വദിക്കും. രക്ത ബന്ധങ്ങളില്‍ പോലും ശരിയല്ലാത്ത ബന്ധങ്ങളുണ്ടെന്ന് വിശ്വസിക്കും. അമ്മയിലും പെങ്ങളിലും കുടുംബത്തിലെ ഓരോ പെണ്ണിലും അവന്‍ അതിനെ തേടും.
ചിലപ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ മാത്രം ഭയം കൊണ്ട് മൂടി വെക്കുന്ന ഈ വികാരങ്ങള്‍ തരം കിട്ടിയാല്‍ പ്രാവര്‍ത്തികമാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കും. അത് സുഹൃത്തിനോടായാലും സഹോദരിയോടായാലും പ്രണയിനിയോടായാലും അത് തിരിച്ചറിയാന്‍ ആകാത്ത വിധം കണ്ണുകളില്‍ കാമത്തിന്റെ മറ വീണിരിക്കും. മറ്റു വികാരങ്ങളൊക്കെ മനസ്സില്‍ നിന്നും ഒലിച്ചു പോയി ത്തുടങ്ങും.
വിവാഹിതരാകുന്ന സുഹൃത്തുകളുടെ ഭാര്യമാരും അങ്ങനെയൊക്കെയാണെന്ന് കരുതി വെക്കും. അവരെപ്പറ്റി കഥകളുണ്ടാക്കും.
കാനുന്നവയെ ഒക്കെ മനസ്സില്‍ പുനര്‍ജനിപ്പിച്ചു സ്വയം സുഖം തേടുമ്പോള്‍ പതിയെ പതിയെ മാനസിക പ്രശ്നങ്ങള്‍ , പിരിമുറുക്കങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിത്തുടങ്ങും. പക്ഷെ അവനതു അറിയാതെ പോകും.
പിന്നെ വിവാഹം കഴിക്കും. സന്തുഷ്ടമായ ഒരു ദാമ്പത്യ ജീവിതം മുന്നില്‍ കണ്ടു ജീവിതം ആരംഭിക്കും. പങ്കാളിയെ സ്നേഹം കൊണ്ട് മൂടും. അവളുമായുള്ള നിമിഷങ്ങളില്‍ ‘ആ’ അറിവുകളെ പ്രാവര്‍ത്തികമാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കും. അവളും അവനില്‍ വിശ്വാസമര്‍പ്പിക്കാന്‍ തുടങ്ങും. പക്ഷെ കാലം കടന്നു പോകുമ്പോള്‍, സ്വകാര്യതകളിലെ അവളുടെ പെരുമാറ്റങ്ങള്‍, ചിരികള്‍, അശ്ലീലസിനിമാകളിലെ നായികമാരുടെതിനു സാമ്യമുണ്ടെന്ന് അവന്‍ ധരിക്കും. അവള്‍ പുറത്തിറങ്ങുമ്പോള്‍, ആളുകളോട് സംസാരിക്കുമ്പോള്‍, അവരോട് നിഷ്കളങ്കമായി പുഞ്ചിരിക്കുമ്പോള്‍ പോലും അതില്‍ തെറ്റായി പലതുമുണ്ടെന്ന് അവന്‍ വിശ്വസിക്കാന്‍ തുടങ്ങും. അന്യന്റെ ഭാര്യയുടെ കിടപ്പുമുറി രംഗങ്ങള്‍ ആവോളം ആസ്വദിച്ചവന് ഒരിക്കലും സ്വന്തം വിവാഹ ബന്ധത്തില്‍ വിശ്വാസമര്‍പ്പിക്കുവാന്‍ സാധിക്കില്ല. അവന്‍ ഭാര്യയെ വെറുക്കാന്‍ തുടങ്ങും. പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം അവനവളെ വേണ്ടെന്നു വെക്കും. ബന്ധമുപേക്ഷിക്കും.
വീണ്ടും പരീക്ഷങ്ങങ്ങള്‍. പക്ഷെ വിജയിക്കുകയില്ല. ഒരിക്കലും ജീവിതത്തില്‍ അവനു ചെറു വിജയം പോലും കൈമുതലാക്കാന്‍ കഴിയുകയില്ല. ഭാവി ഇരുട്ടിലായിപ്പോകും. മാനസിക പിരി മുരുക്കങ്ങള്‍ വനെ ഇഞ്ചിഞ്ചായി കൊന്നു കൊണ്ടിരിക്കും. അപ്പോളും ഒരു ആസ്വാസമെന്നു കരുതി അവന്‍ ആ അനാവശ്യങ്ങളെ പുണര്‍ന്നു കഴിയും.ഒഴിവാക്കാനാകാത്ത വിധം, ഒരു നീരാളി കണക്കെ അതവനെ പൊതിഞ്ഞു വെക്കും. രക്ഷപ്പെടാനാവില്ല.
ഇതൊക്കെ എന്റെ ഭാവനകലാനെന്നു വായിക്കുന്നയാള്‍ക്ക്‌ തോന്നിയേക്കാം. ആയിരിക്കാം. പക്ഷെ ചില ഭാവനകള്‍ സത്യമായ് പുലരുന്നവയാനെന്നു ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നു.
പിന്നെ സ്ത്രീകളുടെ സംശയ രോഗം. ഞാനത് സിനിമകളില്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ അപ്പോളും ഭര്‍ത്താവ് പരസ്ത്രീകളെ തേടുന്നവരായി കണ്ടിട്ടുണ്ട്. സംശയം ഒരു മാരകമായ മാനസിക രോഗമാണ്. ജീവിതം തകര്‍ക്കുന്ന ഒന്ന്. സ്ത്രീകള്‍ സംശയിച്ചാലും അവര്‍ ഒരിക്കലും വഴക്കിടുന്നതിലോ, പിണങ്ങി നടക്കുന്നതിലോ അധികമായി ഒന്നും ചെയ്യില്ല. പക്ഷെ പുരുഷന്‍ സംശയിച്ചാല്‍ ഒന്ന്, രണ്ടു, മൂന്നു, കഴിഞ്ഞു..എല്ലാം ശിഥിലം. ഇത്രയൊക്കെ തുറന്നെഴുതാനുള്ള ധൈര്യം എനിക്ക് ഇപ്പോളും ഇല്ല എങ്കിലും, എന്റെ എഴുത്തിനെ സദാചാരക്കാര്‍ വളഞ്ഞിട്ട് വെട്ടുമെന്ന് അറിയുമെങ്കിലും ഇത്രേം പറയണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. 

വൈജാത്യം

പെണ്ണക്ഷരങ്ങളിലെ ശൌര്യം
വായനകാരന് കൌതുകം
അഭിനന്ദനത്തിനു പാത്രവും.
പെണ്ണിന്റെ ജീവിതത്തിലെ
കരളുറപ്പുള്ള ശൂരത്വം,
ആണിന്റെ കണ്ണുകള്‍ക്ക്‌
ഹുങ്കിന്റെ ലക്ഷണം
ചിത്തഭ്രമത്തിന്റെ ഭാഗം.
വിചിത്രം ലോക ചിത്രം....

കാലം

വാലിട്ടു കണ്ണെഴുതി
ഈറന്‍ മുടി പിന്നിയിട്ടു
പുസ്തകം മാറോടടക്കി
ഇന്നാരും പോകാറില്ലാ
വളപ്പില്‍
നിറമുള്ള ദാവണികളും
വിടരുന്ന പുഞ്ചിരികളും
ക്യാംപസിനും വെറുപ്പാണ്.
പകരം,
ഇത്തിരിപ്പോന്ന തുകല്‍സഞ്ചിയില്‍
ഒത്തിരി നിറച്ച ജലം പോലെ
തുളുമ്പുന്ന മേനിയും
വിളമ്പുന്ന നുണകളും
ചുവപ്പിച്ച ചുണ്ടുകളും
ഉരുമ്മുന്ന കൈകളും
വളപ്പുകളില്‍ കാണായി
കാതില്‍ തൂങ്ങാന്‍
പിസാ ഗോപുരങ്ങളും
വളയങ്ങളും പലതും
കാതിനുള്ളിലമരുന്നതോ
ത്രസിപ്പിക്കുന്ന സംഗീതവും
പഴമയെ,തെളിമയെ
ചവിട്ടിയരക്കാന്‍ പാകത്തില്‍
കൂര്‍മ്മയുള്ള പാദുകങ്ങള്‍
ചവിട്ടിയമര്‍ത്തി
കടന്നു പോകുന്നത്
നന്മയെ മാത്രം,
അതില്‍ വിരിയുന്ന പൂക്കളെയും...  

Pearl.

He will say at the beginning
‘Oh! Dear, you are unique.
Like a pearl in the shell shining,
A rare, polished agate,
You are different, my dearest.
You are the only one
Who easily roosted
Into my heart for the first time’.
Slowly, very slowly
He will sprawl into you,
And flow through your nerves.
Then he starts to change you
You will be melted into him.
After you have become nothing,
You have lost all your uniqueness
He will shout at you,
‘Hey, foolish girl, get lost!
Worthless, Good for nothing.
You have ruined all my time’
So dear matchless pearl,
Polished agate,
This love game is not for you
You must not fall in love.
Love is forbidden for girls like you
Who is different, special and unique!
That is the world order,
The lesson many have learned..  

മെഴുക് സ്വപ്‌നങ്ങള്‍

ഉരുകിയുരുകി

ഉറഞ്ഞു കൂടുമെങ്കിലും 

ഒരിക്കലും

ഉയിര് കൈവെടിയില്ല

സ്വപ്‌നങ്ങള്‍..

കാലം പാടുപെട്ട്

കോലം മാറ്റുമായിരിക്കും

എങ്കിലും വീണ്ടുമവ 

ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍ക്കും

ലജ്ജ

ചീന്തപ്പെട്ട ഉടയാടകളിലെ
ഓരോരോ നൂലിഴയും

ആര്ത്തലച്ചൊന്ന് കരയുവാനായ്
കുറേയേറെ പരിശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ടാ­കാം
പരസ്പരം അകലാതിരിക്കാന്,

നൂലിഴ ബന്ധം മുറിയാതിരിക്കാന്
നിശ്ശബ്ദമായ് പ്രാര്ഥിച്ചിരിക്കാം.. 

ചോര പുരളാതെ രക്ഷപ്പെട്ടോടിയ
തുണിക്കഷ്ണങ്ങളെയൊക്കെയും
അവശേഷിപ്പുകള് ശപിച്ചിട്ടുണ്ടാകും.
വേദനിക്കുന്ന മേനിയെ
പൊതിയാന് ശ്രമിക്കുന്നതിനിടയില്
അകത്തിരുന്ന് വേവുന്ന
പാവം ഹൃദയത്തെ ആശ്വസിപ്പിക്കാന്
വൃഥാ കൊതിച്ചും കാണാം.
നിയമപുസ്തകത്തിലെ അക്ഷരങ്ങള്
മങ്ങിപ്പോയതിനാലാവും 

നാമതൊക്കെയും അറിയാതെയും പോയി.

e-mashi @ മലയാളം ബ്ലോഗേഴ്സ്

തണുപ്പ്

പലതരം തണുപ്പുകളുണ്ട്.
പുതപ്പിനുള്ളില്‍
ചുരുണ്ട് കൂടുമ്പോള്‍
കൂടെ ചേര്‍ന്ന് കിടക്കുന്ന
സുഖകരമായ ഇളം തണുപ്പ്‌......
ഉരുണ്ട് നീങ്ങുന്ന യാത്രകളില്‍
എതിരെ പാഞ്ഞെത്തുന്ന
കരുത്തനായ
കുറുമ്പന്‍ കാറ്റിന്റെ തണുപ്പ്.
ചില പുലര്‍ കാലങ്ങളിലെ
തണുപ്പുണ്ടല്ലോ,
അസ്ഥി തുളച്ചു കയറുന്ന
വില്ലന്‍ തണുപ്പ്.
ചൂട് പിടിച്ചു,
കത്തിപ്പടരാനൊരുങ്ങുന്ന
പ്രതിഷേധത്തിനെ
അടിച്ചമര്‍ത്താന്‍ കൊതിക്കുന്ന
വിഡ്ഢി തണുപ്പ്,
പേടിക്കരുതതിനെ,
ഭരണകൂടത്തിന്റെ
തണുപ്പന്‍ നോട്ടങ്ങളെയും
മരവിച്ചു പോകുവാനുള്ളതല്ല
മാറ്റം കൊതിക്കുന്ന
വിപ്ലവച്ചൂട്.....