ഓര്‍മ്മപ്പുസ്തകം

നിറം മങ്ങിയ താളുകള്‍ക്കിടയിലെ 

ഉണങ്ങിപ്പൊടിഞ്ഞ ഇതളുകള്‍

നുറുങ്ങി വീണ ഓര്‍മ്മകളെ 

ചേര്‍ത്തുവച്ചു ജീവന്‍ കൊടുത്തു.

തുളുമ്പി വീണ കണ്ണുനീരിന്റെ

നനവ്‌ നുകര്‍ന്ന് പൂവ് തേങ്ങി

'പുസ്തകത്തിനിടയില്‍ വച്ചു

ഞെരുക്കി വേദനിപ്പിച്ചപ്പോഴും

തടവറയിലടച്ചു പോയപ്പോഴും

വേദന തോന്നിയിരുന്നില്ലെനിക്ക്,

പക്ഷെ നോവുനുണ്ടുള്ളമിപ്പോള്‍

ഈ കണ്ണുനീര്‍ നീറ്റലായ് വീഴുമ്പോള്‍ 

എന്തെ നിനക്കുമെന്നെപ്പോലെ 

നഷ്ടങ്ങള്‍ മാത്രമോ കണക്കുപുസ്തകത്തില്‍...?'

പരീക്ഷണം

 നേരം ഒരുപാടായിരിക്കുന്നു.വിശപ്പിന്റെ വിളി തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.എത്ര നേരമായി ഈ ഇരുപ്പു തുടങ്ങിയിട്ട്. ഇവളെയെന്താണ് തിയേറ്ററില്‍ നിന്നിറക്കാത്തത്? റസിയ ഇരിപ്പിടത്തില്‍ നിന്നെഴുന്നേറ്റു, അക്ഷമയായി അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടക്കാന്‍ തുടങ്ങി.ഇത്രയൊക്കെ ആയിട്ടും വീട്ടില്‍ നിന്നും ആരും വന്നു അന്വേഷിച്ചില്ലല്ലോ എന്നോര്‍ത്തപ്പോള്‍ അവളുടെയുള്ളില്‍ ഒരു സങ്കടക്കടല്‍ ആര്‍ത്തിരമ്പി.
 ഇതിനും മാത്രം എന്താണുണ്ടായത് ? അവളുടെയുള്ളില്‍ ആ ചോദ്യം അലയടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.പെട്ടെന്ന് മൊബൈല്‍ ബെല്ലടിച്ചു.അവള്‍ നമ്പര്‍ നോക്കി.ഇക്കയാണ്‌.പാവം!ഇതിപ്പോള്‍ എത്രാമത്തെ തവണയാണ് വിളിക്കുന്നതെന്നവള്‍ ഓര്‍ത്ത്‌ നോക്കി.അവള്‍ ഫോണ്‍ അറ്റന്‍ഡ് ചെയ്തു."റസിയ, മോളെ, എന്തായി? അവള്‍ക്കെങ്ങനെയുണ്ട്? പുറത്തിറക്കിയോ?സുഖമായിരിക്കുന്നോ? കുട്ടിയെക്കണ്ടോ?" കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു മണിക്കൂറുകളായി അവളാ ചോദ്യങ്ങള്‍ ആവര്‍ത്തിച്ചു കേട്ട് കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.
 അവള്‍ പറഞ്ഞു. " ഇക്കാക്ക എന്തിനാ ടെന്‍ഷനടിക്കുന്നത്? ഞാനില്ലേ ഇവിടെ? അവളെയും കുഞ്ഞിനേയും ഇപ്പോള്‍ പുറത്തിറക്കും.ഇക്കാക ഒന്നുകൊണ്ടും പേടിക്കണ്ട. ഞാന്‍ നോക്കിക്കൊള്ളാം ഇവിടത്തെ കാര്യങ്ങളെല്ലാം. അവരെ റൂമിലേക്ക്‌ കൊണ്ട് വന്നിട്ട് ഞാന്‍ വിളിക്കാം. അപ്പോള്‍ സമാധാനമാവുമല്ലോ എന്റെ ഇക്കാക്കക്ക്?" ഒറ്റ ശ്വാസത്തില്‍ അവള്‍ ചോദിച്ചു നിര്‍ത്തി.അപ്പുറത്ത് നിന്നും ഗദ്ഗദം നിറഞ്ഞ റിയാസിന്റെ ശബ്ദം. "റസിയ, മോളെ, എന്റെ ഫാത്തിമ പാവമാണ്. അവള്‍ക്കാരുമില്ല. നീ കൂടെയുണ്ടാകണം. അവളോരുപാട് സഹിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ഇനിയും അവള്‍ വേദനിക്കുന്നത് കാണാന്‍ എനിക്ക് കഴിയില്ല.". റസിയ ചിരിച്ചു. "ഇക്കാക്കാടെ ഒരു കാര്യം! കൊച്ചു കുട്ടികളെപ്പോലെ..! ഞാന്‍ ഫോണ്‍ വെക്കുന്നു. പിന്നെ വിളിക്കാം." അവള്‍ ഫോണ്‍ കട്ട്‌ ചെയ്തു ഒരു നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു. 
 ശരിയാണ് ഇക്കാക്ക പറഞ്ഞത്. ഫാത്തിമ, അവളൊരു പാവമാണ്. സ്നേഹിക്കാന്‍ മാത്രമറിയുന്നവള്‍. അവളോട്‌ ഇത്ര കഠിന മനസ്കരാവാന്‍ എങ്ങനെ തന്റെ കുടുംബക്കാര്‍ക്ക്‌ കഴിയുന്നു എന്ന് അവള്‍ ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു. കോളേജില്‍ തന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തായിരുന്നു അവള്‍. കാണാന്‍ സുന്ദരി. അന്ന് പക്ഷെ അവളുടെ പേര് ഫാത്തിമയെന്നായിരുന്നില്ല.അവള്‍ രാശ്മിയായിരുന്നു.!. കാമ്പസിന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ ചേക്കേറിയ രശ്മി. കോളേജിന്റെ സ്വപ്നമായിരുന്നു അവള്‍. വാക്കുകളിലും സൌന്ദര്യം നിറച്ചു വെച്ചവള്‍. അന്യജാതിയില്‍ പെട്ടൊരു പെണ്ണിനോട് കൂട്ട് കൂടുന്നുവന്നു പറഞ്ഞു വീട്ടില്‍ ഉമ്മ എപ്പോഴും വഴക്ക് പറയുമായിരുന്നു.താനതൊന്നും ചെവിക്കൊണ്ടില്ല. നിര്‍ലോഭം അവള്‍ ചൊരിഞ്ഞു തന്ന സൌഹൃദത്തിന്റെ, സ്നേഹത്തിന്റെ പൂന്തേന്‍ തിരിച്ചു കൊടുക്കാന്‍ എല്ലായ്പ്പോഴും വെമ്പി നിന്നു.
വായനയില്‍ താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്ന രശ്മിക്ക്‌ പുസ്തകങ്ങള്‍ ദൌര്‍ബല്യമായ്രുന്നു..തനിക്കു മനസ്സിലാകാത്ത ഒരുപാടാശയങ്ങള്‍ എന്നും രശ്മിയുടെയുള്ളിലുണ്ടായിരുന്നതായ് അവള്‍ ഓര്‍ത്തു.മതങ്ങളെപ്പറ്റിയും ആദര്‍ശങ്ങളെപ്പറ്റിയും ജീവിത സംഹിതകളെപ്പറ്റിയും അവള്‍ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ഹോസ്റല്‍ മുറിയുടെ ഉള്ള സൌകര്യത്തില്‍ താന്‍ മുസല്ല വിരിച്ചു നമസ്കരിക്കുമ്പോഴൊക്കെയും ആശ്ച്ചര്യത്തോടെയും ബഹുമാനത്തോടെയും കൂടി അവള്‍ നോക്കിയിരിക്കുന്നത് പലപ്പോഴും ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുമുണ്ട്.
കാന്റീനില്‍ കഷ്ടപ്പെട്ട് ഭക്ഷണം അന്ന നാളത്തിലേക്ക്  കുത്തിയിറക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് അപ്രതീക്ഷിതമായൊരു കാര്യം അവള്‍ പറഞ്ഞത്. 
"റസിയ, എനിക്ക് കുറച്ചു കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു തരുമോ?...........നിങ്ങളുടെ മതത്തെപ്പറ്റി?". 
 ഉള്ളിലപ്പോള്‍ തോനിയത് ആശ്ച്ചര്യമായിരുന്നില്ല. ഭയമായിരുന്നു. ഒപ്പം സന്തോഷവും. ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞു മുറിയിലെത്തിയപ്പോഴേക്കും രശ്മി ഓടിച്ചെന്നു കട്ടിലിലിരുന്നു. എന്താണവളോട് പറയണ്ടാതെന്നു ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടിയില്ല. എങ്കിലും അന്ന് രാത്രി അവള്‍ തന്നെ ഉറങ്ങാന്‍ വിട്ടില്ല .ചോദ്യങ്ങളായി സംശയങ്ങളായി അവളുടെ ഉള്ളിലെ അന്വേഷണം പെയ്തൊഴിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. 
തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചില പുസ്തകങ്ങള്‍ അവള്‍ക്കു കൊടുത്ത് വായിക്കാന്‍ പറഞ്ഞപ്പോഴൊന്നും അവളില്‍ ഒരു ഫാത്തിമയെ താന്‍ കണ്ടിരുന്നില്ല. ലൈറ്റ് ഓഫ്‌ ചെയ്യാന്‍ പറയാതെ തന്നെ താന്‍ കിടന്നുറങ്ങി,രശ്മിയെ വായിക്കാന്‍ വിട്ടുകൊണ്ട്...

അങ്ങനെ പല രാത്രികള്‍. ഒരു ദിവസം അവള്‍ പറഞ്ഞു, അവള്‍ അവളുടെ സ്വത്വത്തെ അറിഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന്. അതിന്റെ പൊരുള്‍ പക്ഷെ പിടി കിട്ടിയത് ഇസ്ലാം സ്വീകരിക്കനമെന്നെ ആവശ്യം അവള്‍ തന്റെ മുന്‍പില്‍ ഉന്നയിച്ചപ്പോഴായിരുന്നു.ഉള്ളില്‍ ഭയത്തിന്റെ നെരിപ്പോടുമായി ഇക്കക്കായോടൊപ്പം അവള്‍ക്കു വേണ്ടി ഓടി നടക്കുമ്പോഴും ഉഗ്രപ്രതാപികലായ ഒരു ഹൈന്ദവ കുടുംബത്തിന്റെ പൊന്നോമനയായിരുന്ന രശ്മിയുടെ മുഖത്തു പ്രകടമായിരുന്നത് ആത്മവിശ്വാസമായിരുന്നു. നേട്ടത്തിന്റെ ഉണര്‍വ്വായിരുന്നു. പണ്ടേ സുന്ദരമായിരുന്ന അവളുടെ മുഖം പൂര്‍വ്വാധികം പ്രശോഭിതമായത്പോലെ തോന്നി. തോന്നലായിരുന്നില്ല. മാറ്റങ്ങളായിരുന്നു അവള്‍ക്കു.
 ഒച്ചപ്പാടും വാഗ്വാദങ്ങളും കേസ് കെട്ടുകളും നടന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. ഇക്കാക്ക രശ്മിയെ പ്രണയിച്ചു മതം മാറ്റിയതാണെന്ന് കിംവദന്തികള്‍ പരന്നു. അവളുടെ വീട്ടുകാര്‍ തല്ലാന്‍ ആളെ വരെയിരക്കി. അവരുടെ ഉപദ്രവങ്ങലേക്കാള്‍ വലുതായിരുന്നു വീട്ടില്‍ നിന്നുള്ള പ്രതിഷേധം. രശ്മിയെ,അല്ല ഫാത്തിമയെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ക്ഷണിക്കാനുള്ള ഇക്കാക്കയുടെ തീരുമാനം വീട്ടില്‍ ഒച്ചപ്പാടുണ്ടാക്കി. എതിര്‍പ്പുകള്‍ വക വെക്കാതെ ഫാത്തിമയെ നിക്കാഹു കഴിച്ചു വീട്ടിലേക്കു കൊണ്ട് വന്നപ്പോള്‍ ആട്ടിയിറക്കുകയായിരുന്നു ബാപ്പ. ഉമ്മയും മറുത്തൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഇക്കാക്കയുടെ കയ്യും പിടിച്ചു പടിയിറങ്ങുമ്പോള്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ ഫാത്തിമയുടെ മുഖത്തു നിറഞ്ഞു  നിന്നത് സൌമ്യതയായിരുന്നു. സമാശ്വാസമായിരുന്നു. പുഞ്ചിരിയോടെ അവരെ യാത്രയാക്കി. പരീക്ഷണങ്ങളാണെല്ലാം എന്ന് അവള്‍ മന്ത്രിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി..

അവര്‍ ഒരുമിച്ചൊരു ജീവിതം തുടങ്ങി. ഒളിച്ചും പാത്തും ഇക്കാക്കാക്ക് ഫോണ്‍ വിളിച്ചു വിവരങ്ങളറിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ആരുമറിയാതെ കണ്ടുമിരുന്നു. ജോലി ആവശ്യാര്‍ത്ഥം ഇക്കാക്കാക്ക് ഗള്‍ഫില്‍ പോകേണ്ടി വന്നപ്പോള്‍ വാടക വീട്ടില്‍ അവളെ എങ്ങനെ ഒറ്റക്കാക്കുമെന്ന ചിന്ത തങ്ങളെ ഒരു പോലെ അലട്ടി.അവസാനം അകന്ന ബന്ധത്തിലുള്ള ഒരു വൃദ്ധയെ കിട്ടിയത്. സ്നേഹമുള്ളവരായിരുന്നു അവര്‍. മക്കള ന്നുമില്ലാത്തത് കൊണ്ട് അവര്‍ സന്തോഷപൂര്‍വ്വം അവളുടെ കൂടെ വന്നു താമസിച്ചു. ബാപ്പക്കും ഉമ്മക്കും അവരോടുള്ള വെറുപ്പ് മാറ്റിയെടുക്കാന്‍ പലപ്പോഴും ശ്രമിച്ചു. പക്ഷെ അവര്‍ക്ക് വെറുപ്പ് കൂടിയതെ ഉള്ളൂ. തനിക്കു വരുന്ന കല്യാണാലോചനകള്‍ പോലും മുടങ്ങുന്നത് ഇക്കാക്കയുടെ 'പ്രണയവും' വിവാഹവും കാരണമാണെന്ന് അവര്‍ ആവര്‍ത്തിച്ചു പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.

എല്ലാം പ്രപഞ്ച നാഥനു വിട്ടു കൊടുത്ത് പ്രാര്‍ഥിക്കുവാന്‍ മാത്രമേ കഴിഞ്ഞിരുന്നുള്ളൂ.....

ഓര്‍മ്മകളില്‍ നിന്നുണര്‍ന്നത് ആരോ തട്ടി വിളിച്ചപ്പോഴാണ്... "സമയമെത്രയായി മോളെ..?" ഒരു വൃദ്ധയാണ്. "5.30 " അവള്‍ പറഞ്ഞു. അവള്‍ തിയേറ്ററിന്റെ വാതില്‍ക്കലേക്ക് നോക്കി.ഇനിയും പുറത്തു കൊണ്ട് വന്നിട്ടില്ല. അവള്‍ ചായ വാങ്ങാനായി ഫ്ലാസ്കുമായി താഴെക്കിരങ്ങിപ്പോയി.തിരിച്ചു വന്നപ്പോള്‍ അമ്മയെയും കുഞ്ഞിനേയും റൂമിലേക്ക് മാറ്റിയെന്നു നഴ്സ് പറഞ്ഞു. അവള്‍ ഓടി. കുഞ്ഞിനെ കാണാനുള്ള ആര്‍ത്തിയായിരുന്നു അവളുടെ ഉള്ളു നിറയെ. അവള്‍ വാതില്‍ തള്ളിത്തുറന്നു. കട്ടിലില്‍ ചാരിയിരിക്കുകയാണ് ഫാത്തിമ. കയ്യില്‍ കുഞ്ഞുണ്ട്.റസിയയെ കണ്ടതും ഫാത്തിമ പുഞ്ചിരിച്ചു. അവള്‍ ഓടിച്ചെന്നു കൈ നീട്ടി. കുഞ്ഞിനെ കയ്യിലേക്ക് ഏറ്റു വാങ്ങുമ്പോള്‍ റസിയയുടെ കയ്യുകള്‍ ഇടറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.             

ത്യാഗികള്‍

സമാന്തരങ്ങള്‍,

നീണ്ടുനീണ്ടങ്ങിനെ 

പോകുന്ന രേഖകള്‍.

അന്യോന്യം പുണരാനാകാതെ

തേങ്ങുന്ന പ്രണയികള്‍,

സമാന്തരങ്ങള്‍.

പ്രണയവിരഹങ്ങളുടെ

ചിതറിത്തെറിച്ച സ്വപ്നങ്ങളെക്കണ്ടു

സ്വയം ശപിക്കുന്ന സാക്ഷികള്‍ 

സമാന്തരങ്ങള്‍.

ധൃതഗതിയില്‍ കുതിച്ചങ്ങ് പായുന്ന 

ഹുങ്കാര വണ്ടിയെ 

സ്നേഹിക്കാന്‍ കൊതിച്ചു 

പരാജയപ്പെട്ടവര്‍ 

എന്നും, വേദനകള്‍ മാത്രം തിന്നവര്‍

കൂട്ടിമുട്ടാന്‍ കൊതിച്ചരുതെന്നറിഞ്ഞ് 

സ്വയം തടുക്കുന്ന  ത്യാഗികള്‍ 

ഉരുളുന്ന ലോകത്തിനായി 

സ്വയം നിശ്ചലരായവര്‍,

സമാന്തരങ്ങള്‍..

സന്ദേഹം

ഭാവി.
നമുക്കജ്ഞാതമായത്,
എന്നാല്‍ ഏറെ
അറിയാനാശിക്കുന്നത്,
നമുക്ക് ഭാവിയുണ്ടോ?
ഭാവിയില്‍ ഞാനെന്താ-
യിരിക്കുമെന്നിന്നെനിക്ക്
പറയാനൊക്കുമോ?
വസിക്കുന്ന ഭൂമിയെ
ഒരൊറ്റ തവണയായ്
വിഴുങ്ങുവാന്‍ രാക്ഷസന്മാരേ-
റെയുണ്ട് നാം സൃഷ്ടിച്ചവ തന്നെ
ഉണ്ടാകുമ്പോള്‍ തന്നെ
പറിച്ചെറിയപ്പെടുന്ന
കുഞ്ഞുങ്ങളുമുണ്ടേറെ
നില്‍ക്കുന്ന ഭൂമിയെത്തന്നെ
ചവിട്ടി മെതിച്ചു പടുത്തുയര്‍ത്തിയ
സൌധങ്ങളുമേറെയുണ്ട്
ശ്വസിക്കുന്ന വായുവിനെപ്പോലും
മലിനമാക്കും വിഷ-
ഫാക്റ്ററികളുമുണ്ടേറെ
അമ്മിഞ്ഞപ്പാല് പോലും
കാളകൂട വിഷമാക്കുന്ന
പല സ്വാദുകളുമേറെയുണ്ട്
നമുക്ക് ഭാവിയുണ്ടോ?
സ്വപ്നം കാണുവാന്‍
നല്ലൊരു നാളെയുണ്ടോ?
ഇനിയൊരു പകല്‍ നാം
കാണുമോയെന്നെനിക്ക്
ഉള്ളില്‍ സന്ദേഹമാണ്,
അപ്പോളും വികസനം
ഭാവിയെപ്പറ്റി പ്രസംഗിക്കുന്നു!!

മാപ്പ്

നിനക്ക് നോവുന്നുണ്ടോ?
നിന്റെ വിരലുകളിടക്കിടെ
അറിയാതെ വിറക്കുന്നത്
തലച്ചോറില്‍ കുത്തിയിറങ്ങുന്ന
വേദന കൊണ്ടാണോ?
നിന്റെ കീറിയ വസ്ത്രങ്ങളും
നീ കിടന്ന റയില്‍ പാളവും
നീ യാത്ര ചെയ്ത കമ്പാര്‍ട്ട്മെന്റും
നിന്നെ കെടുത്തിയവന്റെ ഒറ്റക്കയ്യും
അവന്‍ ചെയ്ത പാപങ്ങളും
നിനക്കായ് നിന്റെ ജന്മ-
ദാതാക്കളൊഴുക്കിയ
ഹൃദയരക്തവും ചുടു കണ്ണുനീരും
ചാനലുകളില്‍,
പെരുമഴയായി പെയ്യുകയാണ്
എന്താണ് നിന്റെയുള്ളില്‍,
കരയരുതേയെന്നു കേഴുകയാണോ
കണ്കുളിര്‍ക്കെ കാണാന്‍ 
നാളുകളായ് കൊതിച്ച,
നിന്റെ വരവിനെ കാത്തിരുന്ന
നിന്നില്‍ പ്രതീക്ഷയര്‍പ്പിച്ച
സ്നേഹത്തിന്റെ,സുരക്ഷയുടെ,
വാത്സല്യത്തിന്റെ കവചം തീര്‍ത്ത
പ്രിയരാം മാതാപിതാക്കളോട്,
നിനക്കായി പ്രാര്‍ഥനയുടെ
ഏറിയ ഭാഗവും'കാത്തുവക്കുന്ന
നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന നാട്ടുകാരോട്.
പ്രാര്‍ഥിക്കയാണോ നീ,
ക്രൂരതയുടെ ശ്വാസം നിലക്കാന്‍ ,
രാക്ഷസനെ ഇഞ്ചിഞ്ചായി
വേദനിപ്പിച്ചു നശിപ്പിക്കുവാന്‍ .
മനമുരുകുകയാണോ നീ,
പൈശാചികതയുടെ,
തിന്മയുടെ ലോകത്തേക്ക്
ഇനിയും തിരികെ വരാതിരിക്കാന്‍ ,
ജീവശ്വാസം ഇനിയും
വലിച്ചു നീട്ടാതിരിക്കുവാന്‍ ,
വേദനയില്ലാതെ പോകുവാന്‍ ,
പരീക്ഷണങ്ങളുടെ തീചൂളകളിലേക്ക്
ഇനിയും വലിച്ചിഴക്കാതിരിക്കുവാന്‍  ?

വെറുക്കുകയാണോ നീ?

ഞങ്ങളെ,ഈ ലോകത്തെത്തന്നെയും?

മാപ്പ് പറയട്ടെയീ ലോകത്തിനു വേണ്ടി  ,

ഒരിറ്റു കണ്ണ് നീര് മാത്രം 
നിനക്കായോഴുക്കുവാന്‍ ...

                                 സൗമ്യയുടെ മരണത്തിനു തൊട്ടു മുന്പെഴുതിയത്...

ഒരു തുള്ളി മാത്രം

പൊള്ളുന്ന വെയിലിന്റെ പീഡയേറ്റ്

പൊരിയുന്ന പകലിന്റെ കോപമേറ്റ് 

ഉരുകുന്നെന്‍ മേനിയില്‍ ,ധമനിയില്‍,

ചിന്തയില്‍ കുളിരായി വന്നു നീ,സ്വാന്തനമായി 

കാഴ്ച്ചകളിലോക്കെയും നീയായിരുന്നു

പുഴയായി കുളമായി കടലായി കിണറായി 

ഹൃദയത്തെ നീ കുളിര്‍പ്പിച്ചിരുന്നു

നിന്നെക്കുറിച്ചേറെ പാട്ടുകള്‍,കവിതകള്‍

തൂലികകളേറെ പടച്ചു വച്ചു

പൂജ്യയാം നിന്നെ. നിന്‍ വാത്സല്യ-

രൂപത്തെ നീലയില്‍ ഏറെ വരച്ചു വച്ചു

നീയാണുലകത്തിന്‍ സ്പന്ദനം,

നിന്റെ കുളിരാണ് ഭൂമിയുടെയോജസ്സും 

എല്ലാം നല്‍കിയുള്ളോരമൃതേത്തില്‍ തന്നെ

കുടിലര്‍ വിഷമേറെയൊഴുക്കി വിട്ടു

മലിനമായോഴുകുന്ന നിന്നെ നോക്കി-നിന്റെ 

പ്രിയരാമെഴുത്തുകാര്‍ മൂക്ക് പൊത്തി

വിങ്ങുന്ന നിന്റെ ഹൃദയത്തെക്കാണുവാന്‍ 

പാപിയാം മനുജന്നു കഴിയാതെ പോയ്‌

ഗര്‍ഭപാത്രം പോലും കുഴി കുത്തി നിന്റെ

ഓജസ്സ് മുഴുവനും ചോര്‍ത്തിക്കളഞ്ഞു

കുന്നുകള്‍, മലകളും പര്‍വതം പോലുമേ 

മണ്ണാക്കി മാറ്റി നിന്നെയതിലിട്ടു മൂടി

ഞങ്ങള്‍ക്കായോഴുകിയ അശ്രു പോലും

നിന്റെ രക്തമായിരുന്നെന്നറിയാതെ പോയ്‌

ഇന്നിതാ തൂലിക ചലിക്കുന്നില്ല-നിന്റെ 

വിരഹം താങ്ങാന്‍ കഴിയുന്നുമില്ല

വേദനയാല്‍ നീറുന്നു,ഹൃത്തടം നോവുന്നു

ദാഹത്താല്‍ തൊണ്ടയാകെ വരളുന്നു 

ശേഷിപ്പുകള്‍ തേടിയലഞ്ഞേറെ   

നിരാശമാത്രം നല്‍കി നിന്റെ ശ്മശാനങ്ങള്‍

മനുഷ്യകുലത്തിന്നടിവേരുകളില്ലതു  

നനക്കാനിനിയൊന്നും ബാക്കിയില്ല 

കുപ്പിയില്‍ ബാക്കിയിനിയൊരു തുള്ളി മാത്രം 

ഒരു തുള്ളി മാത്രമിനി ബാക്കി നില്‍ക്കുന്നു

മരണത്തിലേക്കുള ദൂരം, ഒരു തുള്ളി വെള്ളം!!! 

സ്തുതി

നിന്റെ കരവിരുതാല്‍

നീ തുന്നിയ നക്ഷത്രങ്ങള്‍

ആകാശപ്പട്ടുറുമാലിനു 

അലങ്കാരം ചാര്‍ത്തുന്നുണ്ട്

കണ്ണിനു കുളിര്‍മ്മയായി 

നീയോരുക്കിയ പട്ടുറുമാല്‍
നോവുന്ന മുറിവിന്മേല്‍ 

സ്നേഹത്തേന്‍ പുരട്ടുന്നവന്‍,

നന്മയുടെ വിരുന്നൂട്ടി ഞങ്ങളെ

നേരിന്റെ പാതയില്‍ നയിക്കുന്നവന്‍ 

ഏഴാനാമാകാശത്തിന്നു 

മേലെയിരുന്നരുളുന്നവന്‍

നിന്റെ കരകൌശല വേലകള്‍ 

അത്യുന്നതങ്ങളിലുന്നതമല്ലോ 

ആര്‍ക്കാണതിലൊരു ചെറു-
പിഴവിനെക്കാണിക്കാനൊക്കുക?

നീ തന്നൊരു ലോകത്തില്‍,

അത്ഭുതങ്ങളുടെ കാഴ്ചകളില്‍

നിന്റെ കഴിവിനെയോര്‍ക്കുമ്പോള്‍  

സ്തുതിക്കാതിരിക്കുവതെങ്ങനെ?

പാതിരാവിന്റെ പാതിയില്‍ 

നിന്നെ വണങ്ങി കണ്ണുനീരോഴുക്കാന്‍

നിന്റെ ഔന്നത്യമോതി സ്തുതിച്ചേറാന്‍ 
ഇനിയും എകുമോ,

ഈ ജന്മത്തിലോരുപാട് 

നമയുടെ വഴി വിളക്കുകള്‍,

നിന്റെ മഹത്വത്തിന്റെ കയ്യൊപ്പുകള്‍.....

  

രക്തസാക്ഷി

കൈകളപ്പോളുമവന്റെ
വിരലുകളിലമര്‍ന്നിരുന്നു
തണുത്തുറഞ്ഞ ആ
കൈകളിലപ്പോഴും
വാത്സല്യത്തിന്റെ
ചൂടവന്‍ തൊട്ടറിഞ്ഞു
പാല്‍മധുരം നുണഞ്ഞ
സ്നേഹത്തിന്റെ മാറില്‍ നിന്ന്
ചൂടുള്ള രക്തം ചാലിട്ടൊഴുകി
തേങ്ങലുകളുയരുമ്പോള്‍
ചെറുകാറ്റായി വന്നു തലോടിയത്
ഉമ്മയാണെന്നവനറിഞ്ഞു
മാരുതനായി വന്നവര്‍
കാതിലോതിയത്
ഇനിയും മരിക്കാത്ത
മാതാവിനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു
'മുലപ്പാലൊരുപാട്
തൂകിക്കൊടുത്ത
വേദനകളോരുപാട്
സഹിച്ചുകഴിഞ്ഞ
സ്നേഹിക്കാന്‍
മാത്രമറിയുന്ന മാതാവ്
ചിതറി മരിക്കുന്ന
സ്വന്തം മക്കളെക്കണ്ട്
ചവിട്ടി ഞെരിക്കുന്ന
കാട്ടാളരെക്കണ്ട്
ഹൃദയം പൊട്ടി മരിക്കാന്‍
തുടങ്ങിയ മാതാവ്
ഇനിയും മരിക്കാത്ത
സ്വന്തം മക്കള്‍ക്ക്
വീണ്ടും പോരാടാന്‍
വീറൂറ്റിക്കൊടുത്ത്
രക്തസാക്ഷികളായ
പൊന്നുമക്കള്‍ക്ക്
ശാന്തിയുടെ പുതപ്പു വിരിച്ചു
താരാട്ട് പാടുന്ന മാതാവ്'
തോക്കേന്തി നില്‍ക്കുന്ന
'സമാധാനത്തിന്റെ ദൂതനെ'
വിദ്വേഷത്തിന്റെ
കണ്ണുകളാലവന്‍ നോക്കി
ഉമ്മയുടെ രക്തം പുരണ്ട
കൊച്ചു കൈകളാല്‍
വെറുപ്പിന്റെ കല്ലുകളവന്‍
പെറുക്കിയെടുത്തു
ക്രുര്യത്താലവനുന്നം വച്ചത്
തിന്മ മണക്കുന്ന
കൊലയാളിയുടെ തലയെ
എറിയാനൊരുങ്ങിയ
പിഞ്ചു കൈകള്‍
താഴും മുന്‍പേ
നിശ്ചലമായി, വീണ്ടും
ആ മടിത്തട്ടിലുറങ്ങാന്‍
ഒരു രക്തസാക്ഷി കൂടി!

എന്റെ ബൂലോകം..........

ഞാനീ ബൂലോകത്തേക്ക് വന്നിട്ട് വര്‍ഷമൊന്നുരണ്ടു  കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. വേറെ ചിലവോന്നുമില്ലാത്തത് കൊണ്ടും ചോദിക്കാന്‍ ആരുമില്ലാത്തതുകൊണ്ടും ബ്ലോഗ്ഗുകള്‍ വെറുതെ ക്രിയേറ്റ് ചെയ്യുക എന്നതെന്റെ സ്ഥിരം പരിപാടിയായിരിക്കുന്നു. ഇതിപ്പോളെന്റെ മൂന്നാമത്തെ ബ്ലോഗ്ഗാണ്.

ബ്ലോഗ്സ്പോട്ടില്‍ അക്കൗണ്ട്‌ ഉണ്ടാക്കിയത് വെറുതെ ഒരു രസം എന്നാ നിലക്കായിരുന്നു.ഓര്‍കുട്ടിലും ഫേസ്ബുക്കിലും പിന്നെ പല സൌഹൃദ നെറ്റ്വര്‍ക്കുകളിലുമെന്ന പോലെ വെറുതെ ഒരു കൌതുകം.മലയാളത്തില്‍ എവിടെയൊക്കെയോ വായിച്ച ബ്ലോഗ്ഗുകള്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ ഉണ്ടായ ആഗ്രഹം.

അങ്ങനെ എന്റെ ആദ്യത്തെ ബ്ലോഗ്‌ രണ്ടായിരത്തി ഒമ്പത് ഡിസംബര്‍ മാസം ആറാം തീയ്യതി ജനിച്ചു.

നന്മ

ആദ്യത്തെ എന്റെ പോസ്റ്റ്‌ ഇതാ ഇങ്ങനെയായിരുന്നു,

"ജീവിതം ഒഴുകുകയാണ്‌,... ഒരു പുഴ പോലെ .. പുഴക്ക് ധാരാളം തടസ്സങ്ങളുണ്ടാകും. എന്നാലും അത്‌ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കും..എല്ലാ പ്രതിസന്ധികളെയും തരണം ചെയിതുകൊണ്ട്‌...... ആ പുഴ പോലെയാവണം നമ്മുടെ ജീവിതവും.. കുഞ്ഞോളങ്ങളെ അടുക്കിച്ചേര്‍ത്ത്, കാണുന്നവരുടെ കണ്ണിനു കുളിര്‍മ്മയായി ഈ ജീവിതം ജീവിച്ചു തീര്‍ക്കാം".

അതിനു ശേഷം ഇരുപത്തി ഒന്‍പതാം തീയ്യതി അര്‍ത്ഥമില്ലാത്ത കുറച്ചു വരികള്‍ കുറിച്ചു വച്ചിരുന്ന എന്റെ പഴയ ഡയറിയില്‍ നിന്നെനിക്കൊരു കവിത കിട്ടി. 'നഷ്ടം'.ഞാനതെടുത്തങ്ങു പോസ്റ്റി.ബ്ലോഗിനെപ്പറ്റി ഒന്നുമറിയാമായിരുന്നില്ല. എന്നിട്ടും എന്തൊക്കെയോ കാട്ടിക്കൂട്ടലുകള്‍. പിന്നെ അടുപ്പിച്ചുള്ള ദിവസങ്ങളില്‍ 'മയില്പീലി'യായും 'മഴ'യായും മാനസാന്തരമായും വീണ്ടും ചില നുറുങ്ങുകള്‍. എന്റെ പോസ്റ്റുകള്‍ പുറം ലോകം കാണുന്നുണ്ട് എന്ന് ഞാനറിഞ്ഞത് 'മഴ' എന്നാ പോസ്റ്റിനു ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യമായെനിക്കൊരു കമന്റ്‌ കിട്ടിയപ്പോളായിരുന്നു. പിന്നെ പതിയെപ്പതിയെ ആദ്യമുണ്ടായിരുന്ന ആവേശം കെട്ട് തുടങ്ങി. എങ്കിലും വായനക്ക് കുറവൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. വായിച്ചു ഇഷ്ടം പോലെ. അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് എനിക്കൊരു സുഹൃത്തിനെ കിട്ടുന്നത്. 'സുഹൈല്‍ സുലൈമാന്‍ '. കോഴിക്കോട്ടുള്ള ഒരു ബിരുദ വിദ്യാര്‍തഥി. അറിഞ്ഞും കേട്ടും വന്നപ്പോള്‍ അവന്‍ പറഞ്ഞു, അവനും അവന്റെ ഇരട്ട സഹോദരനും ചേര്‍ന്നെഴുതുന്ന ബ്ലോഗിനെപ്പറ്റി.

http://jskavithakal.blogspot.com/

കവിതകളായിരുന്നു അത് മുഴുവന്‍ . മനസ്സിനെ ചിന്തിപ്പിക്കുന്ന ഭയപ്പെടുത്തുന്ന കാമ്പുള്ള കവിതകള്‍. ഞാനാ കവിതകള്‍ വായിച്ചു. അതിനു കമ്മെന്റുമിട്ടു. ആ കമന്റുകള്‍ വായിച്ച സുഹൈല്‍ എന്നോട് ചോദിച്ചു. "നിനക്കെന്തുകൊണ്ട് എഴുതിക്കൂടാ?".

ഞാന്‍ വീണ്ടുമെഴുതാന്‍ തുടങ്ങി. വെറുതെ. മൊത്തം നാല്പത്തി നാല് നുറുങ്ങുകള്‍.

അതിനിടയിലെപ്പോഴോ ഞാന്‍ വീണ്ടുമൊരു ബ്ലോഗ്‌ തുടങ്ങി. രണ്ടായിരത്തിപ്പത്തു ജൂലായിലായിരുന്നു.

തുടക്കം

വീണ്ടും എഴുത്തുകുത്തുകള്‍. കാര്യമൊന്നുമുണ്ടായിട്ടൊന്നുമല്ല .എങ്കിലും വെറുതെ. "വായില്‍ തോന്നിയത്‌ കോതക്ക് പാട്ട്". എന്നതുപോലെ തോന്നുന്നതെന്തോക്കെയോ ഞാന്‍ കുത്തിക്കുറിച്ചു . കഥകളെന്നു ഞാനതിനെ വിളിക്കാതെ വിളിച്ചു. ഇരുപത്തിമൂന്ന് പോസ്റ്റുകള്‍. അധികമാരും വായിച്ചില്ലെങ്കിലും എഴുതിക്കഴിയുമ്പോള്‍ എനിക്ക് സംതൃപ്തിയേകിയ എന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍....

പിന്നെയും ഒരു ബ്ലോഗ്‌ കൂടി. എന്റെ വട്ടു എന്ന് തന്നെ വേണമെങ്കില്‍ പറയാം. എങ്കിലും കാശ് മുടക്കൊന്നുമില്ലല്ലോ. പോസ്റ്റുകളൊന്നുമില്ലാത്ത ഒരു ബ്ലോഗ്‌.അതാണിത്

തൂലിക

പിന്നീടെപ്പോഴോ എന്റെ ഒരു കൊച്ചു കവിത അച്ചടിമഷി പുരണ്ടു. ഞാനനുഭവിച്ച ആനന്ദം, അതിനെ വിവരിക്കാന്‍ വാക്കുകള്‍ സത്യത്തില്‍ അശക്തങ്ങളാണ്.

ബൂലോകം എന്നും പുതുമകളുടെ ലോകമാണ്. പുതിയ എഴുത്തുകാര്‍, പുതിയ ശൈലികള്‍, പുതിയ വര്‍ത്തമാനങ്ങള്‍, എല്ലാം അറിയാന്‍ ശ്രമിച്ചു ഒരു കോണിലിരുന്നു ഈ കുഞെലിയെ നീക്കി ഞാന്‍ . ബൂലോകത്ത് സുഹൃത്തുക്കള്‍ ഏറെയൊന്നുമില്ല. എന്നെ അറിയുന്നവരുമേറെയില്ല.എങ്കിലും അടുക്കിചെര്‍ത്ത അവരുടെ അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ എന്റെ ചിന്തകളും വളരുകയാണ്.

എഴുതണമെന്നുള്ളത് എന്റെ മോഹമാണ്. എത്രത്തോളം കഴിവ് എന്നിലുണ്ട് എന്നെനിക്കറിയില്ല. ഇനിയും വളരാനാണെനിക്കിഷ്ടം. വളര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞെന്നുള്ള തോന്നല്‍ മനസ്സിലുണ്ടാവാതിരിക്കാനും...

എഴുത്തിന്റെ യാത്ര എന്ന് വരെ തുടരുമെന്നെനിക്കറിയില്ല. എങ്കിലും വായന എന്നുമുണ്ടാകും. വെളിച്ചപ്പാടുമാര്‍ ഏറെയുള്ള ബൂലോകത്ത് ഞാനുമുണ്ടാകും, അറിയാന്‍ ശ്രമിച്ചും അറിവുകള്‍ എഴുതാന്‍ ശ്രമിച്ചും....

വിരുന്ന്‍

ആ വിരുന്ന്‍,

പണ്ടെനിക്ക് വെറുപ്പായിരുന്നതിനെ

'നിര്‍ലജ്ജമാ വിരുന്നുണ്ണല്‍

ആത്മാഭിമാനത്തിന്റെ ശോഷണം

ഇല്ല,പോകില്ലോരിക്കലും

ഉണ്ണില്ലാ വിരുന്നെ'ന്നുള്ളാലെ ശഠിച്ചു

അറിയാതൊരിക്കലാ വിരുന്നു ഞാനുണ്ടുപോയ്

പുണ്ണ് നിറഞ്ഞോരെന്‍ വായാലെയുണ്ടപ്പോള്‍

വിരുന്നെനിക്ക് വെറുപ്പും മടുപ്പും മാത്രമെകി

ഉണ്ടുണ്ടെന്റെ വായിലെ പുണ്ണങ്ങലിഞ്ഞുപോയ്‌

വിരുന്നിന്റെ രുചിയെന്റെ നാവിനെ ത്രസിപ്പിച്ചു

'ഹാ!എത്ര സ്വാധിഷ്ടം

ഉള്ളാലെ മൊഴിഞ്ഞു പോയ്‌

വിഭവങ്ങളേറെയുണ്ടായിരുന്നതില്‍-എന്റെ

ധാര്‍ഷ്ട്യത്തെ ദഹിപ്പിക്കുവാനുതകുംവിധം

ഉണ്ണുന്തോറും വീണ്ടുമുണ്ണാന്‍ കൊതിച്ചു പോയ്‌

വിരുന്നിന്റെ വിളിയെത്താന്‍ കാതോര്‍ത്തിരിക്കലായ്

വിളി കേള്‍ക്കാത്തിടത്തു വീട് തേടി

വിളിക്കാതെ പോയുണ്ടു-വിരുന്നൊരുക്കി

-യവനെയുള്ളാലെ സ്തുതിച്ചു

വിരുന്നിന്റെ സ്തുതിപാടി-ഞാനേറെ

അതിഥികളെയുമൊപ്പം കൂട്ടി വിരുന്നുണ്ണുവാന്‍

ഉണ്ണുവാനേറെപേരുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും

ആ വിരുന്നുകള്‍ വീണ്ടും തുടര്‍ന്ന് പോന്നു

വിരുന്നുണ്ണാന്‍ കഴിയാത്ത ദിനങ്ങളില്‍

വിഷമത്താലെങ്കിലും വീട്ടിലിരുന്നുണ്ടു വിശപ്പടക്കി

ഏറെ വിരുന്നുകള്‍ ഉണ്ട് കഴിഞ്ഞിനിയെത്ര-

വിരുന്നുകള്‍ കൂടിയെന്നറിയില്ല

വൈകിയെത്തിയ വേളകളിലവനെന്നെ

പരിഭവം പൊതിഞ്ഞു നോക്കി

വൈകിയതിന്‍ ന്യായം പറയുവാനെന്റെ

നാവു പോലുമനങ്ങിയില്ല

എങ്കിലുമെല്ലാമറിയുന്നവന്‍ -എന്റെ

മനസ്സറിയുന്ന കൂട്ടുകാരന്‍

എന്നെയേറെയൂട്ടിയ പ്രിയനാം കൂട്ടുകാരനെ-

യെത്ര സ്തുതിച്ചാലും മതിവരില്ലോരിക്കലും

എന്ത് പകരം കൊടുക്കേണ്ടൂ,അറിയില്ലാ-

ചിന്തയിലെന്റെ മനവും തനുവും തളരുന്നു

നാഥാ! നിന്റെ വിരുന്നിനു നന്ദി'

ഇനിയും വിരുന്നുണ്ണാന്‍ തരികെനിക്കോജസ്സ്

വിരുന്നുണ്ട്‌ ഞാനെന്നാത്മാവിന്റെ വിശപ്പടക്കട്ടെ

സര്‍വ്വ സ്തുതിയുമീ മാന്യനാമാതിഥേയനല്ലോ!

ഉണര്‍ത്തുപാട്ട്

ആ കൊച്ചു കണ്ണുകള്‍.

എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക്

നെഞ്ചിലേക്ക് തുളഞ്ഞിറങ്ങുന്ന

കരുത്തുള്ള നോട്ടം

എന്റെ ഉള്ളിലിരുന്നു ചിരിക്കുന്ന

സ്വത്വ ബോധത്തെ

കൊല്ലുന്ന നോട്ടം

തുളക്കുന്ന നോട്ടം-എന്നെ

പിടിച്ചുലക്കുന്ന നോട്ടം

അര്‍ത്ഥം വായിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത

അര്‍ത്ഥമേതും ചൊല്ലിതരാത്ത

അര്‍ത്ഥമുള്ള നോട്ടം

തറക്കുന്ന നോട്ടം

ഹൃദയത്തെ തളര്‍ത്തുന്ന നോട്ടം

കണ്ണുകള്‍ക്ക്‌ താഴെ കറുപ്പല്ലതു-

ജീവിത യാഥാര്‍ത്യങ്ങളുടെ

കയ്യൊപ്പ്

തൊലിയില്‍ വീണത്‌ ചുളിവല്ല-

കാലം കനിഞ്ഞേകിയ കരവിരുത്

നാവിന്‍ തുമ്പിലുയരുന്നത്

സംഗതികള്‍ ചേര്‍ത്തരച്ച

മധു ഗാനമല്ല-അറിയാതെ ഒഴുകുന്ന

ആമാശയത്തിന്റെ രോദനം

ആരും കേള്‍ക്കാതെ പോകുന്ന

അറിയാന്‍ കൊതിക്കാത്ത

അഴുക്കു മണക്കുന്ന നൊമ്പര ഗാനം

മാറുമോ അതൊരു വിപ്ലവ ഗാനമായി?

കാലം കൊതിക്കുന്നൊരുണര്‍ത്തുപാട്ടായ്?

കേള്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുമോ?

ഉള്ളാലെ കൂടെപ്പാടുമോ?

ചെകുത്താന്‍ ചിരിക്കുന്നു

നോവുന്ന ഗര്‍ഭപാത്രത്തിനുള്ളില്‍

പുറത്തു വരാന്‍ ഭയന്നവന്‍ തേങ്ങിക്കരഞ്ഞു
മടുപ്പിന്റെ ഗന്ധം സഹിക്കവയ്യ
അതിനേക്കാള്‍ അസഹനീയം
ദശകങ്ങളായുള്ളിരുട്ടിന്റെ ഗന്ധം,
വെറുപ്പിന്റെ ഗന്ധം
ഇനിയുമിത് സഹിക്ക വയ്യ.
മരണം പോലും അടുക്കാന്‍ അറക്കുന്നു
പുറത്തു ഉച്ചഭാഷിണികള്‍
മുദ്രാവാക്യങ്ങളെ പ്രസവിക്കുന്നു
ദൂരെ ഭരണം നനുത്ത മെത്തയില്‍
ഉറക്കത്തെ പുല്‍കുന്നു
ചെകുത്താന്‍ ചിരിക്കുന്നു,
അല്ല അട്ടഹസിക്കുന്നു
നീളില്ലീ ചിരി, നീട്ടില്ല തമ്പുരാന്‍
നാളെ ചിരിക്കാതിരിക്കുവാനാവില്ല ഞങ്ങള്‍ക്കും
വിഡ്ഢികള്‍,
തിന്മ കുടിച്ചു മരിച്ച ഭരണപ്പിശാചുക്കള്‍

വെറുതെ.....

ഇത് തലക്കെട്ടുകളര്‍ഹിക്കാത്ത ചില വിഡ്ഢിത്തങ്ങള്‍..

എന്റെ തോന്നലുകള്‍

ഞാനീ തൂലികയെ ചലിപ്പിക്കട്ടെ..

ഒരു പക്ഷെ വേരുപ്പേറ്റു വാങ്ങിയേക്കാം

എങ്കിലും എഴുതാന്‍ തുടങ്ങുകയാണ് ഞാന്‍

എന്റെ ഹൃദയം തുറന്നെഴുതാന്‍

വാക്കുകള്‍ക്കൊരു പക്ഷേ ക്ഷാമം വന്നേക്കാം

ആശയങ്ങല്‍ക്കൊരുപാട് ജീര്‍ണ്ണതയും

എങ്കിലും

എഴുതാനുറച്ചു കഴിഞ്ഞു ഞാന്‍

ഈ പുതു വര്‍ഷത്തില്‍...

ഈ ദശകക്തിന്റെ തുടക്കത്തില്‍

ഇത് എന്റെയും പുതിയ തുടക്കമാണ്

മാറ്റങ്ങളുടെ വര്‍ഷം

മാറ്റമില്ലാതത് മാറ്റത്തിന് മാത്രമാണെന്ന് പറഞ്ഞത് കാറല്‍ മാര്‍ക്സ് ആണ്

ആ മാറ്റത്തെ എന്റെ നിയന്ത്രിതാവെന്ന സ്ഥാനത് നിന്നും എന്റെ നിയന്ത്രണാധീതമാക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.

ഇനിയുള്ളത് തീക്ഷ്ണമായ ലക്ഷ്യങ്ങളാണ്

മാറേണ്ടിയിരിക്കുന്നു

എല്ലാത്തിലും

എല്ലായ്പോഴും

ആട്ടം

ഇനിയൊരു തിരിച്ചു വരവില്ല തന്നെ

ആട്ടം അതിന്റെ മൂര്‍ദ്ധന്യത്തിലാണ്

തിരിച്ചു വരാനാവില്ലെനിക്കിനി

ഹൃദയത്തിന്റെ ഉള്‍കോണിലെവിടെയോ

നിന്റെ പുഞ്ചിരി നീറുന്നു

അന്ന് നാം പൊട്ടിചിരിച്ചിരുന്നു

പാടവരമ്പില്‍

നാമന്യോന്യം തെറിപ്പിച്ച ചെളിവെള്ളം പോലും

സൌഹൃദത്തിന്റെ പനിനീരായിരുന്നു

നിന്റെ ഉള്ളറകളില്‍ ഞാന്‍ തേടിയത്

സ്നേഹത്തിന്റെ കുളിരരുവിയായിരുന്നു

നിന്നില്‍ ഞാന്‍ എന്നെ കണ്ടിരുന്നു

കൈവിട്ടു പോയിരിക്കുന്നു പക്ഷെ

നിന്നെ, എന്നെത്തന്നെയും

'കേള്‍ക്കേന്ടെനിക്ക് നന്മയോതുന്നതൊന്നും

വേണ്ടായെനിക്ക്

നിന്റെ വരട്ടുതത്വ സംഹിതകളൊന്നും

ലഹരിയിലാണ് ഞാന്‍ ,

ജീവിത ലഹരിയില്‍

ഇന്ന്

ഞാനെടുത്തണിയുന്ന മുഖം മൂടി പോലും

നീ കാണാതിരിക്കുവാനല്ല

നിന്നെ കാണാതിരിക്കുവാനാണ്

കറുപ്പിനെയാണെനിക്കിഷ്ടം

രാവിനാണ് ഭംഗിയേറെ'

ചവിട്ടിയരച്ചത് നിന്റെ സ്നേഹത്തെയല്ല

എന്റെ മനസ്സിനെയാണ്‌

പാല്‍മണം ചുരത്തിയ അമ്മ മനസിനെപ്പോലും

കഴുത്തറുത്ത് കൊന്നു കളഞ്ഞു

വാത്സല്യത്തിന്റെ ശാസനകളെ

ഇരുട്ടില്‍ കുഴിച്ചു മൂടിക്കളഞ്ഞു

വെറുപ്പിന്റെ ശീലയാല്‍ പൊതിഞ്ഞു വച്ചു

വേണ്ടെനിക്ക്, പൈതൃകങ്ങളൊന്നുമേ

നന്മയോതുന്നതൊന്നും

ഏറെ നടന്നു കഴിഞ്ഞു

ഇരുണ്ട വഴിയിലൂടെ

രക്തം മണക്കുന്ന കൈവരികളിലൂടെ

ഏറെ ജീവിതങ്ങള്‍ തകര്‍ത്ത് കഴിഞ്ഞു

ലഹരികളിലേറെ മുങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു

കറകളേറെ പുരണ്ടു കഴിഞ്ഞു

തിരിച്ചു വിളികളേറെ കേട്ടതാണ്

മടങ്ങേന്ടെനിക്ക് മടങ്ങാനൊക്കില്ല തന്നെ

ആട്ടം അതിന്റെ മൂര്‍ദ്ധന്യത്തിലാണ്

ആടാം , ഇനിയുമാടാം

തളര്‍ന്നു വീഴും വരേക്കുമാടാം

അര്‍ത്ഥാന്തരങ്ങള്‍

                    നാടിന്റെ മണം.അയാളത് മണം കുളിര്‍ക്കെ ആസ്വദിച്ചു.തിരിച്ചു വരണമെന്ന് കരുതിയതല്ല.എന്നിട്ടും.... ജന്മ നാടിന്റെ വിളി.പൈതൃകങ്ങളുടെ വിളി.അത് കേള്‍ക്കാതിരിക്കാനായില്ല. ബസ്സിറങ്ങി അയാള്‍ ചുറ്റും നോക്കി.നേരം നട്ടുച്ച.തീ പോലെയുള്ള വെയില്‍.

'ഒരു ഓട്ടോ കിട്ടാന്‍ വല്ല മാര്‍ഗവുമുണ്ടോ?' അയാള്‍ കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട് പരതി. 'ഇല്ല',നിരത്തുകളെല്ലാം വിജനമാണ്.ഒരു നെടുവീര്‍പ്പോടെ അയാള്‍ നടന്നു തുടങ്ങി.എല്ലാം പഴയ പോലെത്തന്നെ.കടകളെല്ലാം അടഞ്ഞു കിടക്കുന്നു.ഒന്നുരണ്ടു പുത്തന്‍ കടകള്‍ കൂടി വന്നു ചേര്‍ന്നിട്ടുണ്ട്.ലൈബ്രറിയോട് ചേര്‍ന്ന് ഒരു പുതിയ കെട്ടിടം.കംപ്യുട്ടര്‍ സെന്‍ററാണ്.ഇവയോക്കെയോഴിച്ച്ചാല്‍ വലിയ മാറ്റങ്ങള്‍ ഒന്നും തന്നെയില്ല.

അല്പം മാറി ഒരു ചെറിയ പെട്ടിക്കട തുറന്നു കിടക്കുന്നു.അയാള്‍ അങ്ങോട്ട്‌ നടന്നു.ഉള്ളിളിരിക്കുന്നയാള്‍ വൃദ്ധനാണ്.ആള്‍ പാതി മയക്കത്തിലാണെന്ന് കണ്ടാലറിയാം.

അയാള്‍ വിളിച്ചു.''ഹലോ, ചേട്ടാ..''

അയാള്‍ ഞെട്ടിയേണീറ്റു ,പരിഭ്രമത്തോടെ മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്ന അപരിചിതനെ നോക്കി. .

''എന്താ വേണ്ടത്?.''

അയാള്‍ ചോദിച്ചു..

"ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളം കിട്ടുമോ?"

"ഓ.തരാം.."

അയാള്‍ താഴെയിരുന്ന ബക്കറ്റില്‍ നിന്നും വൃത്തിയില്ലാത്ത ഒരു കുപ്പിഗ്ലാസ്സില്‍ വെള്ളം മുക്കിയെടുത്തു.മുന്നിലിരുന്ന നാരങ്ങകളില്‍ നിന്നും ഒരെണ്ണമെടുത്ത് മുറിച്ചു. അതുപിഴിഞ്ഞു ഗ്ലാസിലെക്കൊഴിച്ചു. വശത്തെ ഒരു തട്ടിലിരുന്ന ഭരണിയില്‍ പഞ്ചസാരയെടുത്തു വെള്ളത്തില്‍ ചേര്‍ത്തിളക്കി. ഗ്ലാസ്സില്‍ കറുത്ത നിറത്തില്‍ എന്തൊക്കെയോ കിടക്കുന്നത് അയാള്‍ കണ്ടു.

'വേണ്ടെന്നു പറഞ്ഞാലോ?'

പെട്ടെന്ന് ഉള്ളിലിരുന്നാരോ പരിഹസിക്കും പോലെ..

'എവിടന്നാണ് ഹേ ഈ ശുചിത്വ ബോധമൊക്കെയുണ്ടായത്?'.

ഉണ്ണാതെ കുളിക്കാതെ മുഷിഞ്ഞു കീറിയ വസ്ത്രങ്ങളിട്ടു കടത്തിണ്ണയിലുറങ്ങിയ ഒരു പതിനാറു വയസുകാരന്റെ ചിത്രം അയാളുടെ മനസ്സിലേക്കോടിയെത്തി.

''ഇതാ വെള്ളം''

കടക്കാരന്‍ അയാളുടെ നേരെ ഗ്ലാസ്‌ നീട്ടി. ദാഹം വല്ലാതെ തളര്‍ത്തിയിരുന്നു. അയാള്‍ ഗ്ലാസ് വാങ്ങി ഒറ്റയടിക്ക് അത് കാലിയാക്കി. വൃദ്ധന്‍ അപരിചിതനെ സസൂക്ഷ്മം നിരീക്ഷിച്ചു.

"ആരാ ? ഇവിടെ നേരത്തെ കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ?''.

"ഹാ ഒരാളെ കാണാന്‍ വന്നതാ.."

അയാള്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു. പൈസ കൊടുത്തയാള്‍ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. വഴികളൊന്നും ഓര്‍മയില്ല. എങ്കിലും നടന്നു.. കടകള്‍ പിന്നിട്ടു അയാളൊരു ചെമ്മണ്‍ പാതയിലേക്ക് കടന്നു. അതേ വഴി..ഓര്‍മ്മകള്‍ക്കിപ്പോള്‍ പൊടിമണ്ണിന്റെ ഗന്ധം. കൂട്ടുകാരോടൊന്നിച്ചു ഈ പൊടി മണ്ണ് പറപ്പിച്ചു കൊണ്ട് താന്‍ ഒരുപാട് ഓടിയിട്ടുണ്ട്.

ഈ വഴിയിലെവിടെയോ ആണ് വേലായുധന്‍ സാറിനെ കുഴി കുഴിച്ചു വീഴ്ത്തിയത്. അന്ന് അദ്ദേഹം വീണപ്പോള്‍ കയ്യില്‍ വേദനയായി വീണ പാടുകള്‍ക്ക് മേല്‍ കുളിര്‍ മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു.

അന്ന് അതോര്‍ത്തു കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ചേര്‍ന്ന് ഒരുപാട് ചിരിച്ചു. ഇന്നാ ചിരി ഉള്ളിലെവിടെയോ ഒരു വേദന പടര്‍ത്തുന്നു. നടന്നു നടന്നയാള്‍ വേലായുധന്‍ മാഷിന്റെ വീടിനു മുന്നിലെത്തി. കുട്ടികള്‍ മുന്‍വശത്തിരുന്ന് കളിക്കുന്നു. ഒരു നിമിഷം അയാള്‍ ചിന്തിച്ചു. അകത്തേക്ക് കയറിയാലോ? വേണ്ട. ശേഷിപ്പുകളൊന്നും ഒരു പക്ഷെ ബാക്കിയുണ്ടാവുകയില്ല. വീടിനു മുന്‍പില്‍ നിന്നിരുന്ന തേന്മാവു കാണുന്നില്ല.

അയാള്‍ വീണ്ടും നടപ്പ് തുടര്‍ന്നു. നടത്തത്തിനിടയില്‍ വീടുകളില്‍ പലതും അയാളോട് പരിചയം പുതുക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.ഇടക്കിടക്ക് വലിയ മാളികകളും അയാള്‍ കണ്ടു.

20 വര്‍ഷങ്ങള്‍.... 20 വര്‍ഷങ്ങള്‍ തന്റെ നാടിനു അധികം മാറ്റങ്ങളൊന്നും കൊണ്ട് വന്നില്ലെന്നതോര്‍ത്തു അയാള്‍ അത്ഭുതം കൂറി.പച്ച വിരിച്ച പാടങ്ങള്‍ പലതും കപ്പയും മരച്ചീനിയും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഒന്നില്‍ ക്രിക്കറ്റ്‌ ഗ്രൌണ്ട് രൂപപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും ആ കാറ്റിനിപ്പോളും പഴയ മണം.

നടന്നു നടന്നയാള്‍ ഇടുങ്ങിയ ഒരു വഴിയിലേക്ക് കടന്നു. ഇത് തന്റെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയാണ്. താന്‍ ഓടിക്കളിച്ച വഴി. ഗോട്ടി കളിച്ചും ആര്‍പ്പു വിളിച്ചും മാവിന് കല്ലെറിഞ്ഞും ആസ്വദിച്ച കുട്ടിക്കാലം. ആസ്വദിച്ചിരുന്നോ? അറിയില്ല.

വികൃതിയിലൂടെ പലതിനോടും പകരം വീട്ടുകയായിരുന്നു.

അച്ഛന്‍ ... ക്രൂരതയുടെ പര്യായമായിരുന്നു. ദേഹത്തിപ്പോളും അച്ഛന്റെ ശിക്ഷകളുടെ പാടുകളുണ്ട്.. വെറുപ്പോടെ താന്‍ ദിവസവും നോക്കിക്കാണുന്ന പൊള്ളലുകള്‍.

ഏക മകന്‍ . എന്നിട്ടും അച്ഛന്റെ കണ്ണിലെ കരടായിരുന്നു താന്‍ . പുസ്തകതാളുകള്‍ക്കിടയില്‍ കുറിച്ചിട്ട കവിതകള്‍ കണ്ടു പലപ്പോഴും അച്ഛന്‍ ചൂരല്‍ വീശിയിരുന്നു. വരച്ച ചിത്രങ്ങളും എഴുതിയ കവിതകളും വലിച്ചു കീറുന്നതായിരുന്നു കയ്യിലും ദേഹത്തുമായി കിട്ടിയിരുന്ന ചൂരല്ക്കശായങ്ങളെക്കാള്‍ വേദനിപ്പിചിരുന്നത്..

അമ്മയായിരുന്നു ആശ്വാസം. മരുഭൂവിലെ തണുത്ത മഴ. അമ്മയുടെ മടിയില്‍ തലചായ്ച്ചുറങ്ങുമ്പോള്‍ കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങിയ കണ്ണുനീര്‍ മഞ്ഞുകണങ്ങളായി മാറിയിരുന്നു. ആ മടിയിലെ ചൂടും വാത്സല്യവും ഉള്ളില്‍ തികട്ടി വരുന്ന വേദനയായി എന്നും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. രണ്ടു ദശാബ്ദങ്ങളായി മനസ്സിനെ അലട്ടിയിരുന്ന ഒരേയൊരു വിഷമം.അമ്മയായിരുന്നു.

പണ്ടേ പഠിക്കാന്‍ മടിയനായിരുന്നു. എങ്കിലും ക്ലാസിലെ ശരാശരി വിദ്യാര്‍ത്ഥിയായിരുന്നു താന്‍ . അത് പോരായിരുന്നു അച്ഛന്റെ പട്ടാളചിട്ടക്ക്. പഠനത്തില്‍ കവിഞ്ഞതൊന്നും അച്ഛനു ഇഷ്ടവുമായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ തന്റെ സര്‍ഗ വാസനകളെ കണ്ടുകൂടായിരുന്നു. സ്കൂളിലൊരിക്കല്‍ നടന്ന ചിത്ര രചനയില്‍ ഒന്നാം സ്ഥാനം കിട്ടിയപ്പോള്‍ ഏറെ സന്തോഷത്തോടെയാണ് വീടിലെത്തിയത്. സമ്മാനമായി കിട്ടിയത് ഒരു കളര്‍ ബോക്സായിരുന്നു. കണ്ടമാത്രയില്‍ വലിച്ചെറിഞ്ഞു കളഞ്ഞു അച്ഛന്‍ . ഒപ്പമോരാജ്ഞയും

'തൊട്ടു പോകരുത്'.

വെറുത്തു പോയി.ലോകത്തില്‍ വച്ച് കണ്ടത്തില്‍ വച്ചേറ്റവും ഭീകരനാണ് അച്ഛനെന്നു തോന്നിപ്പോയി. ഇടക്കെപ്പോഴോ അച്ഛനു ഹിറ്റ്‌ലറുടെ മുഖച്ഛായ വന്നു പെട്ടത് യാദൃശ്ചികമായിരുന്നില്ല.

വീടിനോടടുക്കുന്തോറും അയാളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി വന്നു. അയാളൊരു നിമിഷം വരിക്കപ്ലാവിന്റെ ചുവട്ടില്‍ നിന്നു. ഇവിടെ വച്ചാണ് അവസാനമായി അച്ഛന്‍ തള്ളിയത്. തലങ്ങും വിലങ്ങും .. ചോരയോഴുകും വരെ.

അന്ന്..... ഒരു പരീക്ഷ തലേന്നായിരുന്നു. സാമൂഹ്യ പാഠം വായിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണ്‌. ഹിരോഷിമയിലെ കനത്ത പുകയിലൂടെ വെന്തുരുകിയ ശവങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ വേദനയോടെ നടന്നപ്പോഴാണ് ഒരു കവിതയെഴുതനമെന്നു തോന്നിയത്. ഹൃദയം വിങ്ങിപ്പൊട്ടുകയായിരുന്നു. മനസില്‍ തോന്നിയതെല്ലാം എഴുതി. വടിവൊത്ത അക്ഷരങ്ങളായി ഉള്ളു പുറത്തു വന്നു. കണ്ണ് നീരിനു വാക്കുകളുടെ രൂപമുണ്ടായി.

പിറകില്‍ ആള്‍പെരുമാറ്റം കണ്ടു തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോഴേക്കും അച്ഛന്‍ കവിതയെഴുതിയ കടലാസ് കയ്യിലെടുത്തിരുന്നു. ആ മുഖം ചുവന്നു പുകയുന്നത് ഭയത്തോടെയാണ് കണ്ടത്. പൊട്ടിത്തെറിക്കാന്‍ പോകുന്ന അഗ്നി പര്‍വ്വതം കണക്കെ നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു അച്ഛന്‍ .

ഇറങ്ങിയോടി. പിറകെ അച്ഛനും.

ഓട്ടത്തിനിടക്ക് വീണുപോയി. ഇവിടെ.. ഈ വരിക്കപ്ലാവിന്റെ ചുവട്ടില്‍. കയ്യിലിരുന്ന ചൂരല്‍ കൊണ്ട് തലങ്ങും വിലങ്ങും പൊതിരെ തല്ലി. വേദന കൊണ്ട് നീറി. പിറകെ ഓടി വന്ന അമ്മ തടഞ്ഞു നോക്കി. ആ ദേഹത്തിലും കൊണ്ടു ഒരുപാട്. സ്വബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. അച്ഛന്റെ അലര്‍ച്ച അപ്പോഴും കാതില്‍ മുഴങ്ങി. വിയര്‍തോഴുകിയ ശരീരത്തില്‍ മണ്ണ് പുരണ്ടു. എവിടെ നിന്നോ ഒരൂര്‍ജ്ജം ലഭിക്കുകയായിരുന്നു. അടിച്ചടിച്ച് തളര്‍ന്നിരിക്കുന്ന അച്ഛനെയും അരികത്തു വീണു കരയുന്ന അമ്മയെയും ഒന്ന് കൂടി നോക്കി ...

പിന്നെയോരോട്ടമായിരുന്നു. തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ ഓടി. തളര്‍ന്നു വീഴുമെന്നു തോന്നിയിട്ടും ഓടി.....

ഒരുപാട് കറങ്ങിത്തിരിഞ്ഞു. പലയിടത്തും ജോലി ചെയ്തു. കേരളത്തിലും പുറത്തും. ഭാഷകളോട് എന്നും പ്രണയമായിരുന്നു. ഒരുപാട് ഭാഷകള്‍ കൈമുതലായി കിട്ടി. വഴി വക്കുകളിലിരുന്നു വരക്കാന്‍ തുടങ്ങി. പലര്‍ക്കും വരച്ചു കൊടുത്തു. ആ വരകള്‍ കണ്ടു കൊണ്ടാണ് പത്രങ്ങളിലെക്ക് ക്ഷണം ലഭിച്ചത്. അങ്ങനെ കാര്‍ട്ടൂണിസ്റ്റായി . അതും ഉത്തരേന്ത്യയിലെ പല പ്രമുഖ പത്രങ്ങളിലും. ഒപ്പം എഴുതുവാനും തുടങ്ങി. ഹിന്ദിയില്‍, ഇംഗ്ലീഷില്‍, അറിയപ്പെടാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. പലരും വേരുകള്‍ അന്ന്വേഷിച്ചിരുന്നു. എല്ലാവരും നിരാശരായാണ് മടങ്ങിയത്. താന്‍ പോലും ഓര്‍ക്കാന്‍ മടിക്കുന്ന വേരുകള്‍.

എങ്കിലും ഉള്ളിലിരുന്നാരോ മന്ത്രിച്ചു.'മടങ്ങിപ്പോകണം'. നാടൊന്നു കണ്ടു അതിനോട് പരിചയം പുതുക്കാന്‍ .അമ്മയെ ഒന്ന് കാണാന്‍ . അച്ഛനെ കാണാതിരിക്കണം. ആ വെറുക്കപ്പെട്ട രൂപമൊന്നുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് മടക്കം താമസിക്കുന്നത്. എങ്കിലും പോകണം.

ഓര്‍മ്മകള്‍ അയാളെ ഒരുപാട് ക്ഷീണിപ്പിച്ചു. ഉള്ളില്‍ പെരുമ്പറ കൊട്ടുന്ന ഹൃദയവുമായി അയാള്‍ നടന്നു. അകലെ നിന്ന് കൊണ്ട് തന്നെ അയാള്‍ കണ്ടു. പഴകി നിറം മങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന വീട്. ചുറ്റും സാമാന്യം കാട് പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. അധികം മാറ്റങ്ങളൊന്നും പ്രത്യക്ഷത്തിലില്ലെങ്കിലും പഴയ പ്രതാപമെല്ലാം തകര്‍ന്നു വീണത്‌ പോലെ അയാള്‍ക്ക് തോന്നി. ഉള്ളില്‍ ചെറുതായുയര്‍ന്ന അഹങ്കാരം. താന്‍ എല്ലാം നേടിയിരിക്കുന്നു.

അയാള്‍ ഉമ്മറത്തേക്ക് ചെന്ന്. ആളനക്കമില്ല.

"ഇവിടെ ആരുമില്ലേ?"

അയാള്‍ ചോദിച്ചു. മറുപടിയൊന്നും കിട്ടിയില്ല. അയാള്‍ കാല്ലിംഗ് ബെല്ലിലമര്‍ത്തി. ശബ്ദമൊന്നും കേട്ടില്ല. ഒരു പക്ഷേ കറന്റ്‌ ഉണ്ടാവുകയില്ല. അയാള്‍ ചിന്തിച്ചു.

വീണ്ടും അയാള്‍ ഉച്ചത്തില്‍ വിളിച്ചു.

"അമ്മേ"!!

ഒരല്പ സമയത്തിന് ശേഷം മുന്‍വശത്തെ വാതിലൊന്നനങ്ങി . അത് തുറക്കപ്പെട്ടു. അമ്മ! അയാള്‍ക്ക്‌ വിശ്വസിക്കാനായില്ല. താന്‍ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയ അമ്മ ഐശ്വര്യത്തിന്റെ നിറകുടമായിരുന്നു. ഇത് തന്റെ അമ്മ തന്നെയോ.?

അയാള്‍ നിറകണ്ണുകളോടെ നോക്കി. ക്ഷീണിച്ചു എല്ലും തോലുമായിരിക്കുന്നു അമ്മ... മുഷിഞ്ഞു നിറം മങ്ങിയൊരു സാരിയാനുടുത്തിരിക്കുന്നത്. അവര്‍ ചോദിച്ചു.

"ആരാ?"

അതും ചോദിച്ചു കൊണ്ടവര്‍ അയാളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. ഒരു നിമിഷം അവര്‍ ആ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു. കണ്ണുകള്‍ അറിയാതെ നനയുന്നു. അയാളത് കണ്ടു. അവര്‍ വിളിച്ചു.

"എന്റെ മോനെ"

അവരയാളെ ആശ്ലേഷിച്ചു. പഴയ കാച്ച്യെണ്ണയുടെ മണമിപ്പോളില്ല . എങ്കിലും വാത്സല്യത്തിന്റെ പാല്‍മണം അയാള്‍ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞു. അവര്‍ പിടി വിട്ടു. മകനെ മതി വരുവോളം നോക്കിക്കണ്ടു.

"എവിടെയായിരുന്നു നീ?"

അവര്‍ ചോദിച്ചു.

അയാള്‍ തലതാഴ്ത്തിയതല്ലാതെ മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. അയാള്‍ അകത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി. എന്നിട്ട് സംശയ രൂപേണ അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.

അവര്‍ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

"പോയി മോനെ, അദ്ദേഹം.... നീ പോയതിനു ശേഷം ആകെ തളര്‍ന്നു പോയി അച്ഛന്‍ . ഒരുപാടന്ന്വേഷിച്ചു. ഒരു വിവരവും കിട്ടിയില്ല. പിന്നെ വല്ലാത്തൊരു മിണ്ടാട്ടമായിരുന്നു. ആരോടും മിണ്ടാതെ കൊച്ചു കുട്ട്യോളെപ്പോലെ ഇടക്കിരുന്നു കരയുമായിരുന്നു. നീ പോയി ഒരു മാസം തികയുന്നതിനു മുന്‍പേ....."

അയാള്‍ പകച്ചു പോയി. 20 വര്ഷം..... തന്റെ അമ്മ വിധവയായിക്കഴിയുന്നു....... വെറുപ്പിന്റെ ആള്‍രൂപമായി മാറിയ അച്ഛന്‍ .... തന്റെ വിരഹം താങ്ങാന്‍ വയ്യാതെ..... ഈശ്വരാ...

ആരാണുത്തരവാദി? അയാള്‍ സ്വന്തം ഉള്ളില്‍ തന്നെ ചികഞ്ഞു നോക്കി.... ആരാണ് അച്ഛനെ കൊന്നത്? ആരാണ് അമ്മയെ വിധവയാക്കിയത്? ഉത്തരം താനാവരുതെ എന്ന പ്രാര്‍ഥനയോടെ മുഖം പൊത്തിക്കൊണ്ടയാള്‍ അമ്മയുടെ കാല്‍ച്ചുവട്ടില്‍ വീണു........