ഇരകള്‍

പരിശുദ്ധതയുടെ പാരമ്യമാണ്
ശുഭ്രതയെന്നാരൊക്കെയോ
പറഞ്ഞു വച്ചു പണ്ടേ.
പ്രണയ വിശുദ്ധിയുടെ
അപാരതക്കും ,നിറം
വെളുപ്പ്‌ തന്നെ ആയിരിക്കുമോ എന്തോ!
അതുകൊണ്ടല്ലേ ,
'അനശ്വര പ്രണയത്തിന്റെ
അപൂര്‍വ്വ മാതൃക'യായി
താജ്മഹലന്നു വെണ്ണക്കല്ലില്‍
ഉയര്‍ന്നു പൊങ്ങിയത്.

ഇന്നിപ്പോഴാ 'പ്രണയ കുടീരം'
മങ്ങിത്തുടങ്ങിയതിന്റെ കാരണം
പ്രണയത്തിന്‍റെ പേരില്‍,
എങ്ങു നിന്നും വമിക്കുന്ന
ചതിയുടെ കറുത്ത
പുക കൊണ്ടാകുമല്ലേ,
അല്ലെങ്കിലും,
ഈ പ്രകൃതിയെപ്പോലും
കപട സ്നേഹം കാണിച്ച്
വഞ്ചിച്ചു വലിച്ചെറിഞ്ഞവരാണ്
ഇന്നിപ്പോ മങ്ങുന്ന വെണ്മയെപ്പറ്റി
വല്ലാതെ സങ്കടം പറയുന്നത്.

എല്ലാം ഊറ്റിയെടുത്തിട്ടു
അഴുക്കു മൊത്തം ഒഴുക്കാനായി
മാറ്റി നിര്‍ത്തിയതല്ലയോ യമുനയെ?
തെളിനീര്‍ ഒഴുകിയിടത്ത്
എന്തേ ഇന്നിത്ര നിറം മാറ്റം?

അവള്‍ അതുവഴി ഒഴുകുമ്പോഴൊക്കെ,
പുറമേ വെളുക്കെ ചിരിക്കുന്ന
കൊട്ടാരക്കെട്ടിനുള്ളില്‍,
ഉള്ളിന്റെയുള്ളില്‍
കൊട്ടിയടക്കപ്പെട്ട ആത്മാവിനോട്
നിശബ്ദമായി സങ്കടം പറയുന്നുണ്ടാകും,
മനുഷ്യത്വമില്ലാത്തവരുടെ
ചെയ്തികളെപ്പറ്റി.
കറുത്ത് തുടങ്ങിയ കാറ്റും
അത് കേട്ട് കണ്ണീര്‍ വാര്‍ക്കും.

ഊര്‍ജ്ജമൊക്കെ ഊറ്റിയെടുക്കപ്പെട്ട്
ഒരു സാമ്രാജ്യം കണക്കെ
ഭരിക്കപ്പെട്ട്,
പതിനാലു തവണകള്‍
മറുത്തൊന്നും പറയാതെ
ഗര്‍ഭപാത്രം നിറക്കാന്‍ നിന്ന് കൊടുത്ത്,
അവസാനം ഉണങ്ങി വീണവള്‍,
തന്റെ മേല്‍ പൊങ്ങിയ
കപട പ്രണയത്തിന്റെ
പൊങ്ങച്ചക്കോട്ടയെ നോക്കി
വേദന നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ
ഒഴുകുന്ന പുഴയുടെ
സങ്കടങ്ങള്‍ കേട്ട് കിടക്കും
ആ കല്ലറക്കുള്ളില്‍.

ചരിത്രം
വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രണയക്കഥകളെ
പാടിപ്പാടി പുകഴ്ത്തും.
പുകഴ്ത്തുന്നവര്‍ തന്നെ തളര്‍ത്തും.
ഇരകളെന്നും ആരുമറിയാതെ ,
ഇരകളായ് തന്നെ തുടരും.