തുടക്കം

പൊക്കം കൂടിയ മതിലിനും
കനത്തു നില്‍ക്കുന്ന
മേല്ക്കൂരക്കും അപ്പുറം
വിശാലമായി ആകാശമുണ്ട്.
തുരന്നു തുരന്നു പുറത്തു കടക്കണം.
ഒടുക്കമല്ലാ അത്, തുടക്കമാണ്
തെളിഞ്ഞ വിഹായസ്സിലേക്കുള്ള
യാത്രയുടെ ആരംഭം.

നല്ല 'പാതി'

ഈ ഹൃദയത്തില്‍ 

നിന്നെ ഞാന്‍ ഖബറടക്കുകയാണ്.

മുഴുവനായല്ല കേട്ടോ

നിറഞ്ഞ സ്നേഹം 

എനിക്കായ് പകുത്തു തന്ന,

ആ നല്ല ഭാഗമുണ്ടല്ലോ,

നിന്റെയാ ചുവന്ന

ഹൃദയത്തിന്റെ നന്മ ഭാഗം.

എന്നില്‍ മോഹമായി നിറഞ്ഞ

എന്റെ മാത്രമായി ഒട്ടി നിന്ന

സ്നേഹപ്പകുതി.

ആഗ്രഹമുണ്ടായിട്ടല്ല,

പക്ഷെ നീ മരിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ആ ഖബറിന്റെ ചാരെ 

എന്റെ കണ്ണീര്‍ വീണു 

നനഞ്ഞ മീസാന്‍ കല്ല് നാട്ടും.

തലക്കല്‍ ഞാന്‍ നടുന്ന 

ചെടിയില്‍ നിന്നും 

നമ്മുടെ പ്രണയത്തിന്റെ 

പൂക്കള്‍ വിരിയും.

നോവേറെയുണ്ട്, 

എന്നാലും നീയെന്നും 

എന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ തന്നെ 

അന്തിയുറങ്ങുമല്ലോ...

മറ്റേ പകുതിയുണ്ടല്ലോ 

നല്ലപാതിയാക്കാമെന്നു

വെറും വാക്ക് തന്നിട്ട്

എന്റെ പ്രണയ രക്തമിങ്ങനെ 

ഊറ്റിയൂറ്റി കുടിച്ചു തീര്ത്ത് ,

തീരാ വ്യഥയിലേക്കെന്നെ

വലിച്ചെറിഞ്ഞു പോയ

ആ ക്രൂര ഭാഗം,

വെറുത്തു കൊണ്ടേയിരിക്കും.

ഞാനറിയാതെയാണെങ്കിലും.

ഒടുക്കം വരെ ,

ആ ചതിയുടെ നടുക്കത്തില്‍ ....

ചോദ്യങ്ങള്‍

തന്‍കുഞ്ഞ്

ആറ്റുനോറ്റ് കാത്തിരുന്ന
കുഞ്ഞുങ്ങളെ
മുട്ടക്കുള്ളില്‍ വച്ചു തന്നെ
എറിഞ്ഞുകൊന്നവനെ
കൊത്താതെ വിടില്ലൊരു
ഹൃദയമുള്ള കാക്കയും.
പണ്ടെന്നോ,
രണ്ടു വറ്റ് എറിഞ്ഞു തന്ന
നന്ദിയുടെ പേരിലായാലും
കൊത്താതെ വിടില്ല
കൂടെയുള്ള കാക്കകളും.
ആഞ്ഞാഞ്ഞു കൊത്തും.
കവണയില്‍ നിന്നാഞ്ഞു വരുന്ന
കല്ലേറു കൊണ്ട്
ചത്തു വീഴും വരെ.
എറിഞ്ഞു കിട്ടിയ രണ്ടു വറ്റ്,
കാത്തു വച്ച പൊന്‍കുഞ്ഞ്.
ചിന്തിച്ചാലറിയാം,
ഏതാണ് വലുതെന്ന്‍....

രാത്രി

കാഴ്ച കാണാന്‍
ട്രെയിനിന്റെ
വിന്‍ഡോ സീറ്റ് കൊതിച്ച്
കാത്തിരുന്നു കുറെ നേരം.
ഒടുവിലത് കിട്ടിയപ്പോള്‍
ജനാലക്കപ്പുറത്തു
മൂടി നില്‍ക്കുന്ന
ഇരുട്ട് മാത്രം.

മുത്ത്.

ഓര്‍മ്മയായ് പോലും
വരാതിരിക്കുക,
കണ്ണീര്‍ മുത്തുകളോരോന്നും
വീണു ചിതറി
ഒരായിരം ശാപങ്ങളായി
മാറാതിരിക്കാന്‍ .............

ചിരി

ഇക്കിളി കൂട്ടിയും,
തമാശകള്‍ പറഞ്ഞു
ചുറ്റുമുള്ള പലതും
നമ്മെ ചിരിപ്പിക്കാന്‍ നോക്കും,
തോറ്റു കൊടുത്തേക്കണം,
നിറഞ്ഞു ചിരിച്ചേക്കണം.
ഇടനെഞ്ചിലെ നോവ്‌
അങ്ങനെയെങ്കിലും
കവിഞ്ഞൊഴുകട്ടെ....

വിലാപം

ഇനിയും കുഴിച്ചു മൂടാന്‍ ഞാന്‍
വിസമ്മതിക്കുന്നതിനാലാകാം,
കിനാവുകള്‍ ഓരോന്നായി
എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ
അടിത്തട്ടിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്നത്.
മനുഷ്യനെ മുഴുവനായി മൂടുമ്പോള്‍
മണ്ണിനു നോവാറുന്ടാകുമോ,
പിന്നെന്തിനാണെന്റെ
ഹൃദയമിങ്ങനെ വേദനിക്കുന്നത്.

മൌനം

കൂര്‍ത്ത മുനയുള്ള
ആയുധമാണ് മൌനം,
ചിലപ്പോളാവട്ടെ,
നിറഞ്ഞു കവിയുന്ന
നല്ല സ്നേഹവും..

കടല്‍

കാലൊന്നിടറി വീണുപോയാല്‍
വിഴുങ്ങാന്‍ കാത്തു നില്‍ക്കയാണ്‌
കറുത്ത കടല്‍ ,
ഇരമ്പിയാര്‍ക്കുന്ന കടലിനറിയില്ല
ഇത് വരെ കൂട്ടിവച്ച,
ഒരിക്കലും നടക്കാത്ത
മോഹങ്ങളെയും സ്വപ്നങ്ങളെയും
മുക്കിക്കൊല്ലാനാണ്
ഇത്ര നേരമായും ഞാനിവിടെ
ഈ മുനമ്പില്‍ വന്നു നില്‍ക്കുന്നതെന്ന്...

എനിക്ക് വേണ്ടി.

എന്റെ ഹൃദയത്തെ
വരിഞ്ഞു മുറുക്കി ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന
അദൃശ്യ വള്ളിയെ
മുറിച്ചു കളഞ്ഞെനിക്ക് ശ്വസിക്കണം.
ശാന്തമായി സ്വച്ഛമായി
വേദനകളില്ലാതെ ഉറങ്ങണം
നീയെന്റെ അടുത്തു തന്നെ
ഇരിക്കണം.
കണ്ണടക്കുമ്പോള്‍
കറുത്ത സത്വമായി ഇരച്ചു വരുന്ന
ദുഷിച്ച സ്വപ്നങ്ങളെ
വെളുപ്പ്‌ കൊണ്ട് മൂടിത്തരണം
നീയെന്റെ അടുത്തുതന്നെ വേണം.
ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ
മുനമ്പിലെത്തുമ്പോള്‍ മാത്രം
നിന്നെ സ്മരിക്കുന്ന
നന്ദിയില്ലാത്തവളാണ്
ഞാനെന്നറിയാം.
എങ്കിലും നീ,
എന്നെ കൈവിടാതിരിക്കണം
എന്റെ അടുത്തു തന്നെ
എന്നെ പൊതിഞ്ഞു തന്നെ നില്‍ക്കണം.
ഞെരുക്കി വേദനിപ്പിക്കുന്നതിനെയെല്ലാം
എടുത്തു കളയണം.
എന്റെ കൂടെത്തന്നെ വേണം.
എനിക്ക്,
വേദനകളില്ലാതെ ഉറങ്ങണം....

ദ്രോഹം.

കത്തിയെരിഞ്ഞ്‌
വെണ്ണീറാവാന്‍ അനുവദിക്കാതെ
വെള്ളം കോരിയൊഴിച്ച
നീയാണ് ദ്രോഹി.
പാതി വെന്തിങ്ങനെ
നോവും നീറ്റലും,
തീരാത്ത ദുരിതവും പേറി
അനങ്ങാന്‍ വയ്യാതെ ഞാന്‍ .
കത്തിയെരിഞ്ഞ്‌
ചാരമായി പോയേനെ.
പാതി വഴിയില്‍
വെള്ളം കോരിയൊഴിച്ച
നീ തന്നെയാണ് ദ്രോഹി.

ആധുനികം

തെല്ലും ദയയില്ലാതെ
എല്ലായിടത്തുമിങ്ങനെ
ബ്ലോക്ക് ചെയ്യപ്പെടാൻ മാത്രം
എന്തപരാധമാണ് ഞാൻ ചെയ്തത്?
നീ വാരി വിതറിയ ഏതു പോസ്റ്റാണ്
ഞാൻ ലൈക്ക് ചെയ്യാൻ മറന്നത്?
ഏതു ആക്ടിവിറ്റിക്കാണ്
കമന്റിട്ട് പുകഴ്ത്താതിരുന്നത്?
നമ്മുടെ പ്രണയത്തിന്റെ 'ആപ്പിൽ'
തകരാര്‍ വന്നതെപ്പോഴായിരുന്നു?
നമുക്കിടയിലെ 'കണക്ഷൻ'
സ്ലോ ആയിത്തുടങ്ങിയതെങ്ങനെയായിരുന്നു?
ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടാതെ
എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ
നിന്റെ മുഖമുള്ള സ്ക്രീനില്‍
വിരലോടിച്ചിങ്ങനെയിരിപ്പാണ് ഞാന്‍
എന്നെങ്കിലും നിന്റെ ഹൃദയം
എനിക്കായ് അണ്‍ബ്ലോക്ക് ആകുന്ന
ആ ദിനവും പ്രതീക്ഷിച്ച്....

വിറക്

ആളിക്കത്തുകയുമില്ല,
അണഞ്ഞു പോകുകയുമില്ല...
ഈ നേരിപ്പോടിനെക്കൊണ്ട്
എരിഞ്ഞു തീരാനാണ് വിധിയെന്ന്
വിറകു കൂട്ടിയിടുന്ന ഓര്‍മ്മകള്‍
അട്ടഹസിക്കുന്നു ....

വിഭ്രാന്തി....

പലതരം ജല്പനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍,
അട്ടഹാസങ്ങള്‍ക്കും
ആര്ത്ത നാദങ്ങള്‍ക്കുമിടയില്‍
നില വിളികളുടെയും
ആര്‍പ്പു വിളികളുടെയും ഇടയില്‍
കുടുങ്ങിപ്പോയി വിതുമ്പല്‍
ഒതുങ്ങിപ്പോയി വിതുമ്പല്‍,
അവിടെയൊരു മുറിവില്‍
ആഴ്ന്നിറങ്ങി ഒളിച്ചിരിപ്പായി വിതുമ്പല്‍
ആരുമറിയാതെ അവിടെയിരുന്നു
വ്രണമായി , പഴുത്തു
വേദന സഹിക്കവയ്യാതെ
വിഭ്രാന്തിയായി മാറി ,
പാവം വിതുമ്പല്‍ ..

തലവര......

വരയൊക്കെ
വളഞ്ഞു പുളഞ്ഞ്
പലതരം സൌന്ദര്യരൂപങ്ങളായി
കയ്യടി നേടി...
തലവര തെളിയാത്തതുകൊണ്ട്‌
കയ്യടി മാത്രം
കയ്യടി മാത്രം നേടി,
കലാകാരന്റെ വരകള്‍
വളഞ്ഞു പുളഞ്ഞു
വരകള്‍ ....

ചൂല്‍ ....

ഏതോ ആവശ്യത്തിനു അവളുടെ വീടിനടുത്തൂടെ പോകുമ്പോഴാണ് മാരിവില്ല് വരച്ചുള്ള അവളുടെ മുറ്റമടിയുടെ മാസ്മരികതയില്‍ അയാള്‍ ആകൃഷ്ടനായത്. സ്വന്തം വീടിന്റെ മുറ്റവും വീടകവും അവളുടെ അടിച്ചു വാരലില്‍ മിനുങ്ങുന്നത് ഭാവനയില്‍ കണ്ടു കൊണ്ടായിരുന്നു അയാള്‍ അവളെ വിവാഹം ആലോചിച്ചതും.

പെണ്ണ് കാണാന്‍ ചെന്ന ദിവസം അവള്‍ അടിച്ചു വൃത്തിയാക്കിയ മുറ്റവും സിറ്റൌട്ടും കണ്ടു അയാള്‍ ഒന്നൂടെ ഇമ്പ്രെസ്സ്ട് ആയത്രേ.

വിവാഹവും മധുവിധുവും കഴിഞ്ഞു, വൃത്തിയും വെടിപ്പുമുള്ള വീട്ടില്‍ അങ്ങനെ ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് അയാളുടെ മനസ്സിനകത്തുള്ള മാലിന്യങ്ങളെ തൂത്തു വൃത്തിയാക്കാന്‍ അവള്‍ ശ്രമിച്ചു തുടങ്ങിയത്.

എന്തുകൊണ്ടോ അതയാള്ക്ക്പ‌ തീരെ ഇഷ്ടായില്ല. അയാള്‍ അലറി, “ചൂലേ , ഇപ്പൊ ഇറങ്ങിക്കോണം ഇവിടെ നിന്ന്... ഇനി നീ സ്വന്തം വീട്ടില്‍ നിന്ന് മുറ്റമടിച്ചാല്‍ മതി!”

അങ്ങനെ അവള്‍ അവളുടെ വീട്ടിലെ അടിച്ചു വാരലുകാരിയായി എന്നെന്നേക്കുമായി...

അയാളോ, ആരും അടിച്ചു തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കാത്ത മനസ്സില്‍ അഴുക്കും മാലിന്യവും കുന്നുകൂട്ടി വച്ചു അങ്ങനെ അങ്ങനെ.......

ജ്വലനം..

ചുവപ്പും നീലയും മഞ്ഞയും
നിറങ്ങളില്‍
തിളക്കമുള്ള ആളല്‍
ഉയര്‍ന്നു പൊങ്ങുമ്പോള്‍
കണ്ടു നില്‍ക്കുന്നവര്‍ക്ക്
കൌതുകമാണ്...
ചിറകുകളിങ്ങനെ
വീശി പറക്കുമ്പോള്‍
അഗ്നി ശോഭയാല്‍
അവരുടെയും മുഖം തിളങ്ങും.
തീരെ നിര്‍ത്താതെ
സ്വയം എരിഞ്ഞുകൊണ്ടാണ്
ജ്വാലാ ശലഭം
പറന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.
പ്രകാശം കണ്ടു
കോരിത്തരിക്കും ചിലര്‍ ,
വെള്ളമൊഴിച്ച് കെടുത്താന്‍
ശ്രമിക്കും പലര്‍ ,
പറന്നു മാറും ശലഭം.
ചൂടുള്ള ജ്വലനമൊരിക്കല്‍
നേര്‍ത്ത ശീതളിമയായി മാറുന്ന
ദിനവും കാത്താണ്,
അഗ്നി ശലഭമിപ്പോഴും
സ്വയം എരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

ഡയറി

അത് വരെ പേനയെ പ്രണയിച്ച
ഡയറിത്താളുകള്‍
വര്‍ഷാവസാനം അടുക്കുമ്പോള്‍
വെളുത്ത മുഖം വേദന കൊണ്ടെന്നപോലെ
വിളറി വെളുത്തു നമ്മളെ നോക്കും.
ശബ്ദമില്ലാതെ ചോദിക്കും.
'ഇനിയടച്ചാല്‍ എന്ന് തുറക്കാനാണ്,
ആര് തുറക്കാനാണ്.'
പേനത്തുമ്പ്‌കൊണ്ടുള്ള തലോടല്‍
ഇനിയുണ്ടാകില്ലെന്ന നോവാല്‍
തളര്‍ന്നു കിടക്കും.
പുതിയ വര്‍ഷമൊരു
പുതിയ മനുഷ്യനാകുമെന്നുള്ള
പൊള്ളയായ പ്രഖ്യാപനങ്ങള്‍ കേട്ട്
ചെവി പൊത്തിയിരിക്കും.
അവസാന താളും എഴുതി നിറയുമ്പോള്‍
അവസാനത്തെ രാവിനെ
മതി മറന്നു സ്നേഹിച്ചു കൊണ്ട്
പതിയെ ഉറങ്ങാന്‍ കിടക്കും.
ഡയറി,
അങ്ങനെ ഓര്‍മ്മച്ചെപ്പാവാന്‍
തപസ്സു തുടങ്ങും.
ഒരു നീണ്ട കാല തപസ്സ്....

ഇതള്‍

കൊഴിയാന്‍
കാരണം കാത്തിരിക്കുന്ന,
അവസാനത്തെ
ഇതളെന്ന പോലെ,
ഇത് വഴി പോകുന്നൊരു
കാറ്റിനെയും
പ്രതീക്ഷിച്ചിരിക്കുകയാണ്
ഞാന്‍ ...