കാലം തെറ്റുമ്പോള്‍..

'മഴ ഒന്നിങ്ങെത്തിയിട്ട് വേണം
വൈകിയതിന്റെ പരിഭവങ്ങള്‍
പറഞ്ഞു തീര്‍ക്കാന്‍'
ഉണങ്ങിയ മരമൊരെണ്ണം
വാടിത്തുടങ്ങിയ ചെടിയുടെ കാതില്‍
വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് മൊഴിഞ്ഞു..

തീച്ചൂളകള്‍

സ്വന്തം സ്വപ്നങ്ങളെയെല്ലാം
അടുക്കി വച്ചു ചുട്ടെടുത്ത്
ആരുടെയൊക്കെയോ
സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക്
കട്ടകള്‍ ഒരുക്കുന്ന തീച്ചൂളകള്‍
ഉള്ളിലുണ്ട്, ചിലരുടെ!

പ്രണയി

ഹൃദയത്തിന്റെ
ഉള്ളിലിരുന്നെരിയുന്ന
വേദനകള്‍ ,
ചുണ്ടുകളില്‍
പ്രാര്‍ത്ഥനയായി
എത്തും മുന്‍പേ ,
ചേര്‍ന്ന് നിന്ന്
കേള്‍ക്കുമവന്‍,
ഉത്തരമൊരിക്കല്‍
തരികയും ചെയ്യും.

ക്ഷമിക്കുക

ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ കഴിയില്ല.
ഇവിടെയിരുന്നിങ്ങനെ
വെറുതെ കരയുകയല്ലാതെ.
നന്ദി തോന്നുന്നുണ്ട് നിന്നോട്,
ഇതുവരെയും ഇങ്ങനെയെങ്കിലും
ജീവിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞതിന്.
ഒരു പ്രൊഫൈല്‍ ഫോട്ടോ,
പിന്നൊരു കവര്‍ ഫോട്ടോ,
അതിനൊപ്പമൊരു
കണ്ണീര്‍ പോസ്റ്റും.
അതിലപ്പുറം ,ഒന്നും ചെയ്യാന്‍
കഴിയാതെയാകുന്നെന്ന
വേദന മാത്രം.
ആരും ചെയ്യാനില്ലല്ലോ എന്ന
ദുഃഖം മാത്രം.
നഖം കൊണ്ടൊന്നു
പോറിയാല്‍ പോലും,
വേദനിക്കുന്ന പെണ്ണിന്
ദ്രംഷടകള്‍ ആഴ്ന്നിറങ്ങി
മരിച്ചു പോയവരുടെ വേദന
എങ്ങനെ അറിയാന്‍...

തോല്‍വി

ജീവിതത്തെ
മരണത്തിനൊറ്റിക്കൊടുക്കാന്‍
മനസ്സു ശ്രമിക്കുന്നിടത്താണ്
മനുഷ്യന്റെ പരാജയം.

ഇത്തിരി നേരം

ഒരിത്തിരി തണല്‍,
കുളിര്‍ തെന്നല്‍,
അതുമാത്രമേ വേണ്ടൂ
എല്ലോര്‍ക്കും.
പിന്നെയെല്ലാരും പോകും.
നീയും പോകും.
ഞാനും...

സ്വത്വം

എത്ര തിരഞ്ഞിട്ടും
സ്വയം കണ്ടെത്താന്‍
കഴിയാത്തതു കൊണ്ടാവണം
നമ്മള്‍ പലരും
ഒറ്റക്കായവരെന്നു
നമ്മോടു തന്നെ
പരിതപിക്കുന്നത്,
ജീവിതം
വിരസമെന്ന്
ധരിച്ചു വക്കുന്നതും....

മരം

പൂക്കുവാനും കായ്ക്കുവാനും കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും
തണല്‍ വിരിച്ചു നിന്ന് കൊള്ളാം.
എന്നാലും വെട്ടി മുറിച്ചു ,ചീകി മിനുക്കി ,
തിളക്കം വരുത്തി
അലങ്കാരമാക്കി മാറ്റേണ്ട ദയവു ചെയ്ത്.

രാവ്

ഉറക്കം തന്നെന്നെ
മയക്കിക്കിടത്താന്‍
ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്ന
രാത്രിക്കെന്നോട്
പ്രണയമോ ,അതോ
അനുകമ്പയോ?

കുപ്പി

ജീവിതമെന്ന ലഹരി,
ആവോളമാവേശത്തോടെ
അരുതായ്മകളുടെ
പാനപാത്രത്തില്‍ പകര്‍ന്ന്‍
ഇടതടവില്ലാതെ നുകരും.
കാലിക്കുപ്പിയുടെ ഉള്ളിലെ
അടിത്തട്ടിലെവിടെയോ
ഒടുവിലെ തുള്ളിയെങ്കിലും
നാവു നീട്ടി നക്കുന്ന
അവസാന നിമിഷങ്ങളുടെ
വിഭ്രാന്തിയില്‍
വരണ്ട തൊണ്ടയിലൂടെ
ശബ്ദമില്ലാതെ,
എന്നാലുച്ചത്തില്‍
ഒരവസരം കൂടെ
ഒരിത്തിരി സമയം കൂടെയെന്ന്
വിധിയോടു അലറിച്ചോദിക്കും
നാം മനുഷ്യര്‍.

അതിര്

പറത്തി വിടാം ചിന്തകളെ
ഇഷ്ടം പോലെ പാറട്ടെ
അറ്റത്തൊരു നൂല് കെട്ടി,
ഇങ്ങേയറ്റം പിടിച്ചു വക്കണം,
ഇല്ലെങ്കില്‍
വലിച്ചടുപ്പിക്കാന്‍ നോക്കുമ്പോള്‍
കിട്ടാതെ വന്നാലോ?!

കിലുക്കം

നിറയെ മണികളുള്ള
കിലുങ്ങുന്ന പാദസ്വരം,
അതിനേക്കാള്‍ കിലുക്കമുള്ള
പൊട്ടിച്ചിരിയും കുറുമ്പും.
ആരും കാണാതെ
അയല്‍പക്കങ്ങളില്‍ കൊഴുക്കുന്ന
കണ്ണാരം പൊത്തിക്കളിയുടെ
ആരവത്തിലലിയാന്‍
പമ്മിപ്പമ്മിപ്പോകും വഴിയില്‍
ച്ചിലും ശബ്ദം കേട്ട്
വഴി മുടക്കാനെത്തുന്ന
ഉരുട്ടിയ കണ്ണുകളും
വെട്ടിയ പേര വടിയും.
പിന്നെ കരച്ചിലും
കണ്മഷി കലങ്ങലും
പിണക്കം കാണിച്ചൊരു
മൂലയിലിരിപ്പും.

ഓട്ടവും വീഴ്ചയും
മുട്ടുകാലില്‍ ചോരയൊലിപ്പിച്ച്
പേടിച്ചരണ്ടു കരച്ചിലും,
അത് വേണം ഇത് വേണമെന്ന്
അവസരം നോക്കാതെ വാശിയും,
തിരക്കിന്റെയിടയിലും
സ്നേഹം പൊതിഞ്ഞു ഉരുളയുരുട്ടി
വായില്‍ വയ്ക്കുന്ന ചോറില്‍,
നാവുകൊണ്ട്
മീന്‍ വറുത്ത കഷ്ണം തിരഞ്ഞു
കിട്ടാതെ വരുമ്പോള്‍ രോഷവും,

ഒറ്റക്കാണെന്നും
കളിക്കാന്‍ കൂട്ടില്ലെന്നും
തന്നോട് തന്നെ
എണ്ണിപ്പെറുക്കുന്ന നാളുകളില്‍
കൂട്ടിനൊരു ഇളയത്
വരുന്നതിന്റെ സന്തോഷം,
അത്ര നാളും എന്തിലും ഏതിലും
പ്രഥമ സ്ഥാനം
എന്ന് കരുതിയോടത്ത്,
പുതുതായോരാള്‍ വന്നിട്ട്
പുന്നാരമൊക്കെ സ്വന്തമാക്കിയത്തില്‍
കെറുവും കുശുമ്പും.

ചിരിയും കുറുമ്പും കുശുമ്പും
കള്ളക്കരച്ചിലും നോവിന്റെ കണ്ണീരും
ഇടക്കൊക്കെ ഇരുട്ടില്‍ വരുന്ന
ഭയപ്പെടുത്തുന്ന പലതും
സ്വപ്നത്തിലണയുന്ന പൂക്കളും
വര്‍ണ്ണങ്ങളും
പ്രേത കഥകളുടെ ബാക്കികളും
കൂട്ടുകാരോടോത്തുള്ള
വീമ്പു പറച്ചിലുകളും,
പിന്നെ,
ഇനിയും ഓര്‍ത്തിട്ടു കിട്ടാത്ത
പറഞ്ഞാല്‍ തീരാത്ത പലതുമാണ്
ബാല്യം,
ഇനിയൊരിക്കലും തിരികെ വരാത്ത
നിറം വാര്‍ന്നുപോയ
ഓര്‍മ്മകള്‍....

യാത്ര

രാത്രിയാത്രയാണ് ജീവിതം
ഓരോ ചുവടു വയ്പിലും
ഒരു വഴി വിളക്കിനെ തേടുന്ന
ഭയ-പരിഭ്രമങ്ങളുടെ
തുടികൊട്ടല്‍ കൂട്ടായ യാത്ര.
അണഞ്ഞു പോകുന്നവയെ
ഭയത്തോടും നിരാശയോടും
നോക്കി തളരുമ്പോള്‍,
ഓര്‍ക്കണം,
എല്ലാ വിളക്കും കെട്ടൊടുങ്ങിയാലും
ഹൃദയത്തിനകത്തൊരു
കെടാ വിളക്കുണ്ട്.
ആകാശ ഭൂമികളുടെയെല്ലാം
വെളിച്ചമായവന്‍
ഉള്ളിന്റെയുള്ളില്‍ നാട്ടിത്തന്ന
വെള്ളി വെളിച്ചം.
നമ്മള്‍ പോലുമറിയാതെ
നാം മൂടി വെച്ച പ്രകാശം.
പൊതിഞ്ഞു വച്ച കറുപ്പിനെ
വലിച്ചെറിഞ്ഞു കളഞ്ഞേക്ക,
പ്രകാശിക്കട്ടെ,
പ്രഭ പരന്നൊഴുകട്ടെ,
ആ വെളിച്ചത്തില്‍
നമ്മളും മുന്നോട്ടു ചലിക്കട്ടെ.
==========================

"അല്ലാഹു ആകാശഭൂമികളുടെ വെളിച്ചമാണ്. അവന്റെ വെളിച്ചത്തിന്റെ ഉപമയിതാ: ഒരു വിളക്കുമാടം; അതിലൊരു വിളക്ക്. വിളക്ക് ഒരു സ്ഫടികക്കൂട്ടിലാണ്. സ്ഫടികക്കൂട് വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്ന ആകാശനക്ഷത്രം പോലെയും. അനുഗൃഹീതമായ ഒരു വൃക്ഷത്തില്‍ നിന്നുള്ള എണ്ണ കൊണ്ടാണത് കത്തുന്നത്. അഥവാ, കിഴക്കനോ പടിഞ്ഞാറനോ അല്ലാത്ത ഒലീവ് വൃക്ഷത്തില്‍നിന്ന്. അതിന്റെ എണ്ണ തീ കൊളുത്തിയില്ലെങ്കില്‍ പോലും സ്വയം പ്രകാശിക്കുമാറാകും. വെളിച്ചത്തിനുമേല്‍ വെളിച്ചം. അല്ലാഹു തന്റെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് താനിച്ഛിക്കുന്നവരെ നയിക്കുന്നു. അവന്‍ സര്‍വ ജനത്തിനുമായി ഉദാഹരണങ്ങള്‍ വിശദീകരിക്കുന്നു. അല്ലാഹു സകല സംഗതികളും നന്നായറിയുന്നവനാണ്." (വി. ഖുര്‍ആന്‍ 24:35)

വിളക്കുമാടം

കൊടുങ്കാറ്റില്‍ ആടിയുലയുമ്പോഴും
രാക്ഷസ തിരമാലകള്‍
അമ്മാനമാടി പേടിക്കുമ്പോഴും
തകര്‍ന്ന്‍, ആഴങ്ങളിലേക്ക്
താഴ്ന്നു പോകുമോയെന്ന്
ഭയപ്പെടുമ്പോഴുമെല്ലാം
അങ്ങകലെയിരുട്ടില്‍
ഒരു വിളക്കു മാടമുണ്ടെന്ന്
പ്രതീക്ഷയെങ്കിലുമുണ്ടായിരുന്നു,
എങ്ങനെയെങ്കിലും തീരമണയുമെന്ന്
മനസ്സിനെ പറഞ്ഞു വിശ്വസിപ്പിച്ചിരുന്നു.
ഇപ്പോഴിതാ എത്ര അലഞ്ഞിട്ടും
കണ്ടെത്താനാവാത്തത്ര ദൂരത്തേക്ക്
കൂറ്റന്‍ തിരമാലകളെന്നെ
വലിച്ചെറിഞ്ഞു കൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നു.
അകലമിങ്ങനെ നമുക്കിടയില്‍
വളര്‍ന്നുകൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നു.
ഇനിയെന്ത് , ഇനിയെന്ത് എന്ന്
അടര്‍ന്നു തുടങ്ങിയ ഭാഗങ്ങളെന്നോട്
ആവര്‍ത്തിച്ചു ചോദിക്കുമ്പോള്‍,
എനിക്കുത്തരം ഒന്നേയുള്ളൂ.
രാത്രിയെ തോല്‍പ്പിച്ച്,
തെളി വെളിച്ചവുമായി,
സൂര്യനുദിക്കാന്‍ കാക്കാം.
മുഴുവനും ചിതറി
അഗാധങ്ങളിലേക്ക് പതിക്കും മുന്നേ...

ചിറക്

ഉയര്‍ന്നു പറന്നിട്ടൊരു
രക്ഷ നേടലില്ല
താഴ്ന്നു പാറിയാലും
വിജയമില്ല.
ഇകാറസിന്റെ ചിറകുകളെ
ഓര്‍മ്മയില്ലേ?
ഉരുക്കി കളയാന്‍
ഉയരങ്ങളില്‍ സൂര്യനും
ഈര്‍പ്പത്താല്‍ നനച്ച്
വിഴുങ്ങിയെടുക്കാന്‍
സമുദ്രത്തിന്റെ
അഗാധ ഗര്‍ത്തങ്ങളുമുണ്ട്.
സ്വപ്നങ്ങളും കണ്ണീരും
കൂട്ടിത്തുന്നിയ ചിറകുകള്‍
അമിതാവേശത്തിനെ
പുണരാനുള്ളതല്ല.
അപകര്‍ഷതയാല്‍
താഴാനുമല്ല.
മിതമായി പറക്കാമല്ലോ.
മതിയാവോളം
നന്മ നേടാമല്ലോ.

സത്യം

എവിടെയോ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന
ആ രൌദ്ര സത്യത്തെക്കാള്‍
എത്രയോ ഭയാനകമാണ്
നിന്നില്‍ നിന്നും എന്നെ
പറിച്ചു മാറ്റുമോ എന്ന
അലട്ടിക്കൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്ന ചോദ്യം

മറുവശം

"കീബോര്‍ഡിലെ
തെളിഞ്ഞു കാണുന്ന
വിരുന്നു വന്ന അക്ഷരങ്ങളില്‍
വേഗത്തില്‍ അമരുന്ന
വിരലുകള്‍,
യൂണിക്കോഡ് ഫോണ്ടുകളില്‍
ഒളിഞ്ഞിരുന്നും മറഞ്ഞിരുന്നും
ബഹളം കൂട്ടിയും
വിസ്മയം തീര്‍ത്തും
വിപ്ലവമെഴുതിയും
വിടുവായത്തങ്ങള്‍ എഴുതിക്കൂട്ടിയും
ഒരുപാട് ചിന്തകളെ
ഒഴുക്കി വിട്ടും
മത്സരിച്ചും പാരവെച്ചും
പുകഴ്ത്തിയും തളര്‍ത്തിയും
വീണും വീഴ്ത്തിയും
മുന്നേറുമ്പോള്‍
അതേ വിരലുകള്‍
മനസ്സിനോട് പറയുന്നു,
പേന പിടിച്ച്
എഴുതിയ കാലം മറന്നിരിക്കുന്നു.
മനസ്സു വിരലുകളോട്
രഹസ്യമായി പറയുന്നു,
സ്വന്തം കയ്യക്ഷരം
മറന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
പണ്ടെന്നോ എഴുതിപ്പഠിച്ച
വടിവൊത്ത അക്ഷരങ്ങള്‍
കയ്യിലോതുങ്ങാതെ
തെന്നി മാറുന്നു"
കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട്
ഒപ്പിയെടുക്കുന്ന വായനയെ
വിരലുകളും കീബോര്‍ഡും
പങ്കുവെച്ചെടുത്തപ്പോള്‍
ഉള്‍ക്കോണില്‍ ഇരുന്നാരോ
പതുക്കെ പറഞ്ഞത്.

കടലാസ്.

ഇടക്ക് മാത്രം വന്നു
ഒന്നോ രണ്ടോ വരകള്‍
എന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ തന്നെ
അമര്‍ത്തി വരച്ച്, നോവിച്ച്,
എന്തിനാണിങ്ങനെ?
മുഴുവനുമങ്ങ്
വരച്ചു തീര്‍ക്കാതെ
എന്തേ ഇടയ്ക്കു മാത്രം?
എഴുതി തീര്‍ക്കാന്‍
കഴിയില്ലെന്നറിഞ്ഞതിനെ
എന്തിനാണെന്റെ മേല്‍
ഒരു മുറിവായ്‌
ഉണങ്ങാത്ത നോവായ്‌
തുടങ്ങി വക്കുന്നത്?
തുടര്‍ച്ചയില്ലാത്ത സ്വപ്നങ്ങളെ
ഇടയ്ക്കു മാത്രം വന്ന്
ചൊരിഞ്ഞു പോകുന്നത്?
നീ തന്നിട്ട് പോയ
കറുത്ത വരകളും
മുഷിഞ്ഞ ഈ നിറവും മാത്രം
ബാക്കിയായി കിട്ടുന്ന
ഒന്നുമില്ലാത്ത ഒടുക്കം
ഞാനിന്നു ഭയക്കുന്നുണ്ട്
വല്ലാതെ.

കീറി കഷ്ണങ്ങളാക്കി
വലിച്ചെറിഞ്ഞു കളഞ്ഞൂടായിരുന്നോ?
മുഴുമിക്കാനൊക്കാത്തതിനെ
തുടങ്ങി വക്കും മുന്‍പേ?

അനിവാര്യം

അടുത്തുണ്ടെന്നു
ആണയിട്ടു പറഞ്ഞാലും
തുണയാകുമെന്നു
പറയാതെ മൊഴിഞ്ഞാലും
ചില അകല്‍ച്ചകള്‍
ജീവിതത്തിന്റെ
അനിവാര്യതയാണ്
എത്ര വേണ്ടെന്നു വച്ചാലും
വിട്ടു നില്‍ക്കാതെ
നിവൃത്തിയില്ലാതാകും.
ഒഴിഞ്ഞു മാറി
അകന്നു പോകേണ്ടി വരും.
ചാര്‍ത്തിക്കൊടുക്കാന്‍
പേരുകള്‍ വേറൊന്നും
കിട്ടാതെ വന്നതോണ്ടാകും
സൌഹൃദമെന്നു നാം
പേരിട്ടു വിളിച്ചതിനു
നടുവിലായ്,
നമുക്കിടയിലായ്,
അദൃശ്യമായൊരു മതില്‍
തനിയെ ഉയര്‍ന്നു വരും.
അനിവാര്യത മാത്രം.
ചിലപ്പോള്‍
നിസ്സഹായതയും.

അവസാന വാക്ക്

പറഞ്ഞു പിരിയാമായിരുന്നിട്ടും
നല്ലതിന്റെ കുരുക്കുകള്‍
അഴിച്ചു കളഞ്ഞിട്ടെങ്കിലും
സുഖത്തിന്റെ കറുപ്പില്‍
നിനക്കഴിഞ്ഞാടാമായിരുന്നിട്ടും
എന്തിനാണിവിടെ
രക്തമൊഴുക്കിയത്?
എന്തിനാണീ മാതൃത്വത്തെ
ഇങ്ങനെ അപമാനിച്ചത്?
ഒരു കുഞ്ഞു തുമ്പിയെപ്പോലെ
നിനക്ക് ചുറ്റും പാറി നടന്ന
നൈര്‍മ്മല്യത്തിന്റെ
ചിറകു മുറിച്ചല്ലോ നീ.
ചേതനയെടുത്ത് കളഞ്ഞല്ലോ.
ചോര ചീറ്റി പിടഞ്ഞു തീരുന്ന
അവസാന നിമിഷത്തിലും
വിളിച്ചു പോയ നാമം
നിന്റേതു തന്നെ ആയിരുന്നിരിക്കണം.
'അമ്മേ' എന്ന്,
ആദ്യത്തെ വാക്ക്,അവസാനത്തേതും.